Θανάσης Αργυράκης

Στους δρόμους κρίνονται ηγέτες και λαοί

Το κακό που βρήκε την Ελλάδα μπορεί να μην είναι πόλεμος με την κλασική έννοια της λέξης. Σίγουρα, όμως, πρόκειται για μια καταστροφή, για μια κατάσταση κρίσης, πολύ χειρότερης από το σεισμό του 1999 ή τον παλαιότερο στη Μεσσηνία, οι οποίοι προκάλεσαν εκατόμβη θυμάτων. Η διαφορά ανάμεσα στις πυρκαγιές που εκδηλώθηκαν όλο το καλοκαίρι, με αποκορύφωμα την τραγωδία των τελευταίων ημερών, και τους σεισμούς είναι ότι οι τελευταίοι έπληξαν κάποιους συγκεκριμένους νομούς της Ελλάδας, ενώ οι πυρκαγιές φέτος κατέκαψαν σχεδόν όλη τη χώρα. Και μπορεί οι νεκροί από τις φωτιές να είναι λιγότεροι από αυτούς των μεγάλων σεισμών, αλλά τα ποιοτικά στοιχεία που ανέδειξαν είναι πολύ πιο σοβαρά.

Αυτά είναι: 1) Ο προβληματικά οργανωμένος κρατικός μηχανισμός αντιμετώπισης κρίσεων, ειδικά μετά τις τεράστιες διαστάσεις των πυρκαγιών στην Πελοπόννησο, βρέθηκε σχεδόν σε κατάσταση παραλυσίας. 2) Η βάσιμη υποψία -αν όχι βεβαιότητα- για συντονισμένη δράση εμπρηστών, οι οποίοι προφανώς δεν λειτούργησαν μεμονωμένα (δίχως αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και τέτοιες περιπτώσεις), αλλά κατόπιν εντολών των πατρώνων τους, δείχνει ότι συστηματικά, επί σειράν ετών, στη χώρα μας οι υπηρεσίες ασφαλείας έχουν αφήσει ανενόχλητους παρακρατικούς κύκλους ανωμαλίας. Η κρίση σε συνθήκες προεκλογικής περιόδου, που προκάλεσε τη δραματική αλλαγή της πολιτικής ατζέντας, αύξησε τους φόβους ακόμη και για πολιτική αποσταθεροποίηση. Γεγονός που, σε συνδυασμό με την αδυναμία του κρατικού μηχανισμού να αντεπεξέλθει στις -πράγματι- δραματικές συγκυρίες, δημιούργησε μια αίσθηση κενού εξουσίας και αποσταθεροποίησης. Υπό αυτές τις συνθήκες, θα μπορούσε κανείς να μιλήσει για επιπτώσεις, οι οποίες προκαλούνται σε συνθήκες ενός πολέμου. Εν προκειμένω, ενός ιδιότυπου πολέμου.

Η κατάσταση, για αντικειμενικούς λόγους (καιρικές συνθήκες) και για υποκειμενικούς (μεγάλες αδυναμίες του κρατικού μηχανισμού), ξεπέρασε τα όρια της κλασικής κρίσης. Και οι πολιτικές επιπτώσεις αναμένεται να είναι αντίστοιχες.

Με τις πυρκαγιές, το κλίμα απαξίωσης της πολιτικής γενικεύεται και διαμορφώνονται ανεξέλεγκτες καταστάσεις για τα επόμενα χρόνια, που θα σημαδέψουν όλους τους πολιτικούς χώρους.

Το σημαντικότερο είναι όμως ότι καθίσταται αναξιόπιστος στο σύνολό του ο κρατικός μηχανισμός. Ετσι, κινδυνεύει να καταρρεύσει ένας βασικός πυλώνας στη χώρα μας: η ασφάλεια. Οι πρωτοφανώς μεγάλες διαστάσεις του προβλήματος, λοιπόν, απέδειξαν ότι δεν αρκούν τα συνθήματα περί «επανίδρυσης του κράτους»
-κάτι που δεν έγινε τα τελευταία χρόνια- και οι επικοινωνιακές συνταγές διαχείρισης κρίσεων, αλλά απαιτείται επανίδρυση της ίδιας της χώρας.

Και ο μοναδικός τρόπος για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο είναι να κατεβούν οι πολιτικοί ηγέτες στο λαό. Μόνο οι δρόμοι και η κινητοποίηση των μαζών μπορούν να βάλουν φρένο σε κάθε λογής παρακρατικούς σχεδιασμούς. Οχι η πολιτική μέσω της TV.

Posted at 10:30AM Aug 28, 2007 by ET Administrator in Γενικά  |  Σχόλια[0]