Θανάσης Αργυράκης

«Ρέκβιεμ» για τους πολιτικούς

Aφθονα τα κροκοδείλια δάκρυα χύνονται αυτές τις ημέρες για την κρίση στο ΠΑΣΟΚ και τεράστιες ποσότητες μελάνης ξοδεύονται για να αναλυθεί ποια πρέπει να είναι η πολιτική-ιδεολογική ταυτότητα του κόμματος στο άμεσο μέλλον. Αν και το θέμα είναι πολύ σοβαρό, διότι αφορά την αξιωματική αντιπολίτευση, δηλαδή έναν από τους πιο σημαντικούς πυλώνες του δυτικού κοινοβουλευτικού συστήματος, δεν θα ασχοληθούμε με κάτι το οποίο σε τελική ανάλυση αφορά τις συγκρούσεις και τις παρασκηνιακές διεργασίες μηχανισμών εντός και εκτός του κόμματος, ερήμην του λαού και μακριά από τα πραγματικά προβλήματά του.

Το ΠΑΣΟΚ, απλά, περνάει τη φάση της κρίσης που πέρασε ή εξακολουθεί να περνάει η σοσιαλδημοκρατία, η Δεξιά και η Αριστερά, στην Ευρώπη και διεθνώς. Το μεγάλο πρόβλημα σήμερα είναι η κρίση της ίδιας της πολιτικής. Το πραγματικό ερώτημα που τίθεται, λοιπόν, είναι εάν οι υπάρχοντες κομματικοί σχηματισμοί μπορούν από μόνοι τους να προχωρήσουν σε ριζικές αλλαγές της ταυτότητάς τους ή έχουν κλείσει τον ιστορικό τους κύκλο, οπότε πρέπει να αντικατασταθούν από άλλες μορφές έκφρασης και παρέμβασης ή νέου τύπου κόμματα. Κι αν συμβαίνει το τελευταίο, δεν υπάρχει κανένας λόγος να κλαίμε πάνω από το χυμένο γάλα.

Αλλωστε «ό,τι υπάρχει, αξίζει κιόλας να πεθάνει», που ’λεγε κι ο Μεφιστοφελής στον «Φάουστ» του Γκαίτε. Και είναι σίγουρο ότι αργά ή γρήγορα το καινούργιο θα εμφανιστεί. Αρκεί να μην το περιμένει κανείς με σταυρωμένα χέρια, αλλά να συμμετέχει στη δημιουργία του.

Η πολιτική, έτσι όπως την είχε συνηθίσει η ανθρωπότητα, πέθανε με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Εκτοτε, έχει ανοίξει ένας νέος κύκλος, ο οποίος όμως ακόμα δεν έχει αποδείξει ότι είναι αντάξιος των «πολιτικών συστημάτων της φιλελεύθερης Κοινοβουλευτικής ή της Προεδρικής Δημοκρατίας» που -όπως έγραφε ο ιστορικός Ερίκ Χόμπσμπαουμ- «τόσο καλά είχαν λειτουργήσει στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο».

Ο ελληνικός λαός ένιωσε αυτήν την ανατροπή των παραδοσιακών ισορροπιών, για παράδειγμα στις διεθνείς σχέσεις, το επόμενο πρωί, μετά τη νύχτα των Ιμίων (1996).

Το κατανόησαν οι λαοί όλου του κόσμου όταν είδαν ότι οι ηγέτες του «πολιτισμένου κόσμου» έκλεισαν τα μάτια -αν δεν υπέθαλψαν- τη σφαγή ενός εκατομμυρίου ανθρώπων στη Ρουάντα.

Ολα αυτά, σε συνδυασμό με τα διαρκώς διογκούμενα οικονομικά προβλήματα, τον αγώνα που δίδει καθημερινώς ο πολίτης για να καλύψει τις δόσεις του δανείου των τραπεζών, την ανασφάλεια για το μέλλον, αλλά και την άτακτη υποχώρηση της πολιτικής έναντι του οικονομικού κατεστημένου, ολοκληρώνουν την εντύπωση ότι η πολιτική όχι μόνον δεν αφουγκράζεται τα λαϊκά προβλήματα, αλλά ούτε καν λειτουργεί ως δικλίδα ασφαλείας, τουλάχιστον για να τα μετριάσει. Ετσι, επέρχεται η απαξίωσή της.

Μόνον που αυτό είναι η πιο βολική λύση για κάθε εξωθεσμικό κέντρο που θέλει να επιβάλει τις επιταγές του στην κοινωνία. Και βέβαια, είναι άκρως αμφίβολο εάν υπάρχει κάποιος λαός στον ανεπτυγμένο κόσμο που θα ήθελε να ισχύει και γι’ αυτόν ό,τι είχε γράψει ο Ζαν-Ζακ Ρουσό στο «Κοινωνικό Συμβόλαιο» για τους Αγγλους: «Ο αγγλικός λαός νομίζει ότι είναι ελεύθερος. Απατάται οικτρά. Είναι ελεύθερος μόνον όταν εκλέγει τα μέλη του Κοινοβουλίου. Μόλις εκλεγούν, είναι δούλος, δεν είναι τίποτα. Ο τρόπος με τον οποίο διαχειρίζεται τις σύντομες στιγμές της ελευθερίας του αποδεικνύει ότι του αξίζει να τις χάσει».

Posted at 01:06PM Sep 26, 2007 by ET Administrator in Γενικά  |  Σχόλια[0]