Θανάσης Αργυράκης

Ο Μπόλεκ, ο Λόλεκ, η Ευρώπη και οι ΗΠΑ

Μετά μυρίων βασάνων επετεύχθη στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής στις Βρυξέλλες μια μίνιμουμ συμφωνία προς την κατεύθυνση της περαιτέρω ενοποίησης της Ε.Ε.. Ομως, ουσιαστικά βήματα προς τα εμπρός δεν έγιναν. Η Σύνοδος ήταν «ολίγον» ναυάγιο και «ολίγον» επιτυχία. Η ευθύνη γι’ αυτό ρίχτηκε, κυρίως, στον πρόεδρο και τον πρωθυπουργό της Πολωνίας. Στο ντουέτο των δίδυμων αδελφών, καρικατούρων της διεθνούς πολιτικής και αχυρανθρώπων της Ουάσιγκτον, που αντιπροσωπεύουν την –κατά Ράμσφελντ- «νέα Ευρώπη». Εύλογα, ωστόσο, γεννάται το ερώτημα: Μα καλά, ο Μπόλεκ και ο Λόλεκ της πολωνικής πολιτικής θα καθορίσουν τις τύχες της Ευρώπης;

Το μεγάλο πρόβλημα της γηραιάς ηπείρου δεν είναι αυτές οι –γραφικές- φιγούρες, αλλά ο ίδιος ο εαυτός της. Η ιδέα των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης δεν έχει γίνει συνείδηση του ευρωπαίου πολίτη ούτε όραμα που θα κινητοποιήσει τους ευρωπαϊκούς λαούς. Γι’ αυτό όμως την απόλυτη ευθύνη έχει η γραφειοκρατία των Βρυξελλών, η οποία αποξενωμένη από τους λαούς, το μόνο που επιδιώκει είναι τη διατήρηση της εξουσίας της, συχνά εις βάρος των ιδίων των λαών. Δυστυχώς, «το προπατορικό αμάρτημα της Ευρώπης, από το οποίο ακόμα δεν έχει καθαρθεί –ανέφερε Γάλλος σχολιαστής- είναι ότι συνελήφθη σαν ιδέα μέσα στα γραφεία και ήκμασε εκεί». Εχει αποδειχθεί όμως ότι η ιστορία γράφεται από την κίνηση των μαζών και όχι από γραφειοκράτες.

Για πόσο καιρό, λοιπόν, ακόμα η Ευρώπη θα είναι μια γιγαντιαία οικονομική κοινοπραξία διαφορετικών επιχειρήσεων; Μήπως επίσης, όπως πολλοί υποστηρίζουν, αντί για πολιτική ενοποίηση η Ε.Ε. βαίνει προς τη διάλυση; Τέτοιος κίνδυνος υπάρχει. Υπάρχει όμως και η ανάγκη των καιρών για αποκατάσταση της –ανατραπείσης εδώ και χρόνια- παγκόσμιας ισορροπίας. Δεδομένου ότι ο Ψυχρός Πόλεμος έχει παρέλθει, σημειώνει ο Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκι, ένας από τους σημαντικούς εγκεφάλους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής («γεράκι» κατά πολλούς), «το κίνητρο θα μπορούσε να προέλθει μοναχά από το ότι η αμερικανική πολιτική ασφάλειας απειλεί σοβαρά την Ευρώπη, καθώς και από την έντονη επιθυμία της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης να απεξαρτηθεί από τις ΗΠΑ».

Ο ίδιος, πάντως, αν και εκτιμά ότι «για μια δεκαετία τουλάχιστον, η Ευρώπη δεν θα επιτύχει επαρκή πολιτική ενότητα», κι αν την πετύχει, «στην καλύτερη περίπτωση θα γίνει με πολύ αργό ρυθμό και απρόθυμα», υπογραμμίζει ότι «όσο η Ευρώπη προχωρεί προς μια μεγαλύτερη πολιτική ενοποίηση και αναπτύσσονται ευρωπαϊκές στρατιωτικές ικανότητες (έστω με αργό ρυθμό), το χάσμα ανάμεσα στις ευρωπαϊκές και τις αμερικανικές απόψεις για την παγκόσμια ασφάλεια μπορεί να μεγαλώσει». Και καταλήγει: «Ενας σοβαρός αμερικανο-ευρωπαϊκός ανταγωνισμός θα ήταν καταστροφικός τόσο για την Ευρώπη όσο και για τις ΗΠΑ».

Posted at 12:04PM Jun 27, 2007 by ET Administrator in Γενικά  |  Σχόλια[1]