Θανάσης Αργυράκης

«Ολοι ίδιοι είναι!»

Μετά την εκλογή του στη θέση του προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας, ο κ. Σαρκοζί πήγε για διακοπές στην Κορσική με αεροσκάφος που ανήκει στον τρίτο πλουσιότερο βιομήχανο της Γαλλίας και συνέχισε τις βόλτες του με πολυτελές γιοτ του ιδίου επιχειρηματία. Πρόσφατα, για τις διακοπές του στις ΗΠΑ νοίκιασε, έναντι 22.000 ευρώ την εβδομάδα, μια πολυτελή βίλα, με δυνατότητα φιλοξενίας 20 προσκεκλημένων, τζακούζι για δέκα άτομα, 11 λουτροκαμπινέδες, αίθουσα σινεμά, 4 θέσεις για κότερα και ιδιωτική πλαζ.

Προφανώς, η ροπή προς τη χλιδή δεν αφορά μόνον το φτωχόπαιδο της Γαλλίας, που προσπάθησε να δικαιολογήσει τις πανάκριβες διακοπές του λέγοντας ότι ουδέποτε η οικογένειά του είχε τα οικονομικά μέσα για να του προσφέρει στο παρελθόν ένα ταξίδι στην Αμερική. Προφανώς, η γοητεία που ασκεί η πολυτέλεια σε αρκετούς πολιτικούς δεν αποτελεί γαλλική πρωτοτυπία. Η πρόσδεσή τους σε ισχυρά οικονομικά συμφέροντα, τα οποία διαθέτουν τα μέσα για να τους «χαρίσουν» έστω μερικές στιγμές από το «μύθο του καπιταλισμού», η διαπλοκή πολιτικών με οικονομικούς παράγοντες -για την ακρίβεια, η κυριαρχία του οικονομικού κατεστημένου έναντι της πολιτικής- χαρακτηρίζει όλη τη «δημοκρατική» Δύση και διαπερνά όλα τα κόμματα εξουσίας. Στην Ελλάδα, από τους πρώτους διδάξαντες στο είδος είναι στελέχη των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ, αν και κάποιοι Νεοδημοκράτες διεκδικούν επάξια μια θέση στον κατάλογο των πρώτων.

Σε συνθήκες όξυνσης των οικονομικών προβλημάτων, οπότε τα νοικοκυριά γενικότερα σε ΗΠΑ, Δύση και οπωσδήποτε στην Ελλάδα είναι βουτηγμένα μέχρι το λαιμό στα δάνεια, η επίδειξη πλούτου από μερίδα πολιτικών και η σχέση τους με ισχυρά οικονομικά συμφέροντα δεν μπορεί παρά να εκλαμβάνεται ως ωμή πρόκληση. Εάν σε όλα αυτά προστεθούν οι εντεινόμενες «υποψίες» για ύπαρξη πολιτικού χρήματος (στην Ελλάδα π.χ. από τα σκάνδαλα των ομολόγων, του Χρηματιστηρίου, κ.λπ.), αλλά και οι μεγάλες αμφιβολίες σχετικά με τη βούληση των κυβερνήσεων να θέσουν σαφή και αυστηρά όρια στις σχέσεις τους με τα παραδοσιακά ή τα νεοαναδυόμενα οικονομικά τζάκια και στο ρόλο στον οποίο πρέπει να περιορίζονται τα τελευταία, τότε πληθαίνουν εκείνοι που λένε: «Ολοι ίδιοι είναι».

«Το 1992 -είπε ο Ιταλός βουλευτής, Νικόλα Ρόσι, στην «Καθημερινή»- οι Ιταλοί σκέφτονταν ότι όλοι οι πολιτικοί ήταν κλέφτες. Τώρα σκέφτονται ότι είναι ανίκανοι, κάτι που είναι πολύ χειρότερο. Τότε υπήρχε οργή, τώρα επικρατεί απογοήτευση και περιφρόνηση. Τότε τους πετούσαν κέρματα, τώρα τους περιφρονούν. (…) Προκύπτει, λοιπόν, ένα κενό. Αλλά στην πολιτική κενό δεν υπάρχει για πολύ. Κάποιος θα σπεύσει να το γεμίσει». Το απόσπασμα επελέγη τυχαία και δεν έχει καμία σχέση με την Ελλάδα.

Posted at 12:00PM Aug 22, 2007 by ET Administrator in Γενικά  |  Σχόλια[0]