Θανάσης Αργυράκης

Θυμήσου, υπάρχει κι ο θάνατος

Σαράντα χρόνια πριν, στις 10-10-1967, ο Τσε εκτελείτο εν ψυχρώ από τους κυνηγούς κεφαλών της CIA και τους πραιτοριανούς των λατινοαμερικανικών δικτατοριών. Σχεδόν ένα χρόνο μετά, ξέσπασε το φοιτητικό κίνημα του ’68 στις σημαντικότερες χώρες της Δύσης. Μετά το ’90, οπότε κατέρρευσε ο ονομαζόμενος «υπαρκτός σοσιαλισμός», τα παιδιά της γενιάς του Μάη, όπως και τα παιδιά του δικού μας Πολυτεχνείου, όσα δεν πήγαν σπίτι τους, ανέβηκαν ταχύτατα τις σκάλες του συστήματος κι αρκετοί κατέλαβαν υψηλόβαθμες κυβερνητικές θέσεις. Οσο για τον Τσε; Από εκεί που ήταν το «κόκκινο πανί» για το κατεστημένο, έγινε αμέτρητα πρωτοσέλιδα στα μεγάλα αμερικανικά περιοδικά, μπλουζάκια για να φοριούνται στις πλαζ, αναπτηράκια και ποιος ξέρει τι άλλο. Μπορεί ο Τσε να είχε πεθάνει από τις σφαίρες των εκτελεστών του, όχι όμως και ο μύθος του. Η συνταγή για να μπει για πάντα στον τάφο απλή. Να τον «υιοθετήσει» το ίδιο το κυρίαρχο σύστημα και να τον κάνει «σούπερ σταρ», τοποθετώντας τη φωτογραφία του δίπλα σε αυτές τραγουδιστών, μοντέλων και άλλων «αστέρων». Τελικώς, είναι χειρότερος ο δεύτερος θάνατος μετά το βιολογικό θάνατο. Αν και στην περίπτωση του Τσε ταιριάζει περισσότερο το «ευτυχώς, εσύ έφυγες νωρίς».

Κατά κάποιον τρόπο, η μοίρα του Τσε είναι η μοίρα της παγκόσμιας Αριστεράς, η οποία βρίσκεται σε αδιέξοδο και πατάει με το ένα πόδι στις παραδοσιακές -αλλά εν πολλοίς ξεπερασμένες- αναφορές της και με το άλλο στη Σοσιαλδημοκρατία. Σε ορισμένες περιπτώσεις δε, περιορίζεται στο ρόλο ενός καταγγελτικού ακτιβισμού. Και το σημαντικότερο: Αρνείται να κοιτάξει κατάματα το κυρίαρχο φαινόμενο της εποχής μας, την παγκοσμιοποίηση. Αποτέλεσμα; Η στάση της είτε είναι κάθετα -αλλά αμυντικά- αρνητική είτε… θολή. Διόλου θολή, όμως, δεν ήταν η ματιά του Καρλ Μαρξ, όταν μιλούσε για την «παγκοσμιοποίηση» της εποχής του, το ελεύθερο εμπόριο. Τα λόγια του στο δημοκρατικό συνέδριο των Βρυξελλών (1848) ηχούν τόσο επίκαιρα. «Μη νομίσετε», έλεγε, «πως κάνοντας κριτική της ελευθερίας του εμπορίου υπερασπιζόμαστε το σύστημα του προστατευτισμού. Αλλά γενικά στις μέρες μας το σύστημα του ελεύθερου εμπορίου είναι καταστροφικό. Διαλύει τις παλαιές εθνότητες και σπρώχνει στο έπακρο τον ανταγωνισμό ανάμεσα στην αστική τάξη και το προλεταριάτο. Με μια λέξη, το σύστημα αυτό επιταχύνει την κοινωνική επανάσταση. Μονάχα με τούτη την επαναστατική έννοια, ψηφίζω υπέρ της ελευθερίας του εμπορίου».
Ούτε λίγο ούτε πολύ, ο Μαρξ έλεγε ότι η τότε Αριστερά έπρεπε να ανέβει στο τρένο της διεθνοποίησης κι όχι να κάθεται παρατηρητής στις εξελίξεις. Ο κοσμοπολίτης, διεθνιστής Τσε το έπραξε σε άλλους καιρούς, ακόμα κι αν χρειάστηκε να ενοχλήσει τη Μόσχα ή και παλιούς συντρόφους του στην κουβανέζικη επανάσταση. Οι νέοι του ’68, κρατώντας την αφίσα του Τσε, έστελναν ένα σημαδιακό μήνυμα προς το τότε σύστημα. Κάτι σαν να έλεγαν: «Μην ξεχνάς, υπάρχει κι ο θάνατος»! Το σύστημα, που δεν ήθελε να ξαναπεράσει τέτοια τρομάρα, φαίνεται ότι πήρε το μήνυμα και επέζησε. Βέβαια, κάποια τμήματα της ελίτ του έχουν την ψευδαίσθηση ότι έχουν βρει και το ελιξίριο της ζωής. Ας το νομίζουν. Η σημερινή Αριστερά, όμως, που έπρεπε να έχει κιόλας βγάλει τα ιστορικά της συμπεράσματα και να ’χει επεξεργαστεί νέες θέσεις, απλώς αρέσκεται να κυκλοφορεί φορώντας το μπλουζάκι με τον Τσε.

Posted at 09:57AM Oct 12, 2007 by ET Administrator in Γενικά  |  Σχόλια[0]