Σεραφείμ Κοτρώτσος

Ομιλείν ή σιωπάν;

Πληκτικά επαναλαμβανόμενο: κάθε φορά που ένας πολιτικός αρθρώνει λόγο που υπερβαίνει τα εσκαμμένα της κομματικής διαλέκτου και της «ξύλινης» διατύπωσης των τετριμμένων ανακύπτει ζήτημα διαγραφής.

«Πόσοι δεν έχουν χαθεί εξαιτίας της γλώσσας ή της πένας; Αγνοούμε, μήπως, ότι πολλοί οφείλουν τον εκπατρισμό τους, την καταδίκη τους σε μία επιπόλαιη λέξη, σε κάποιο γραπτό ανίερο ή ασεβές και πως το πάθημά τους δεν κατάφερε ποτέ να τους κάνει να διορθωθούν;», σημειώνει στην «Τέχνη της Σιωπής» (εκδόσεις Καστανιώτη) ο Αββάς Ντινουάρ.

Κινδυνεύει, λοιπόν, να γίνει δεδικασμένο η τιμωρία εκείνου που διατυπώνει κάτι το οποίο εντάσσεται στην κατηγορία τού κομματικά ασεβούς. Εκείνο που προσβάλλει την κομματική πειθαρχία, η οποία συχνότατα ταυτίζεται με τη συντεταγμένη σιωπή.

Διότι, εν τέλει, ο τρόπος που ασκείται στη χώρα μας η πολιτική -ή, ακριβέστερα, ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί η κομματική ζωή- δεν περιορίζει την κομματική πειθαρχία μόνο στην επιβολή σύμφωνης γνώμης σε μείζονα -ή ελάσσονα, πάντοτε κάποιοι άλλοι το κρίνουν αυτό- νομοσχέδια.

Επεκτείνεται και εκτός Κοινοβουλίου. Δύσκολα γίνονται ανεκτές οι αποκλίνουσες συμπεριφορές. Ή μη μόνο αν είναι ευκρινώς γραφικές.

Τελευταίο παράδειγμα όσα είπε ο Τατούλης. Αλλά και πριν απ’ αυτόν πολλοί άλλοι, σε όλα τα κόμματα. Επικαλούμαστε συχνά τον έρημο τον Πολύζο - έχει μετατραπεί σε σλόγκαν, πλέον, εκείνο το αυτονόητο περί διαφθοράς σε όλα τα κόμματα που είχε πει, για να καταλήξει εξοβελισμένος από τις κομματικές δομές.
Ακόμη και ο Πάγκαλος είχε κινδυνεύσει παλαιότερα. Πολιτικοί, δηλαδή, με βεληνεκές που ξεπερνά τις κομματικές γραμμές.

Ο Τατούλης, λοιπόν, δεν διαγράφτηκε - ακόμη. Οχι επειδή θεωρούνται ανεκτά όσα είπε περί των μέτρων που πρέπει να ληφθούν για την προστασία του πολιτικού συστήματος ή για την άλλη ανάγκη, περί επαναπροσδιορισμού της λειτουργίας των κομμάτων. Προστατεύεται, ακόμη, επειδή τυγχάνει να κρατά στα χέρια του την 151η ψήφο που τόσο ανάγκη έχει η κυβέρνηση σ’ αυτή την -λόγω παρανοϊκού εκλογικού νόμου- οριακή Βουλή.

Ομως, ο Τατούλης έπαιξε με τα νεύρα του συστήματος. Προανήγγειλε ότι δεν θα τηρήσει στο μέλλον την κομματική πειθαρχία εφόσον διαφωνήσει - μένει, βεβαίως, να αποδείξει όσα είπε για να μην καταντήσει γραφικός.

Το θέμα, φυσικά, δεν είναι ο Τατούλης. Είναι η ίδια η λειτουργία των κομμάτων.

Από τον ανοικτών οριζόντων -όπως με έπαρση αυτοπροσδιορίζεται- ΣΥΝ, όπου ο νεαρός Τσίπρας επιχειρεί να θέσει προαπαιτούμενα και κανόνες ομοιομορφίας στις τηλεοπτικές εμφανίσεις των κομματικών στελεχών, μέχρι τους «ρευματικούς» του ΠΑΣΟΚ, που κινούνται διστακτικά και προσεκτικά με τη δαμόκλειο σπάθη πάνω από τα κεφάλια τους.

Σε όλα αυτά, βεβαίως, κρύβονται αρκετές αντιφάσεις. Οταν, για παράδειγμα, τα κόμματα -και διά του αθροίσματός τους το πολιτικό σύστημα- καταδικάζονται από τους πολίτες ως φορείς αναχρονισμού, όταν εδραία είναι, πλέον, η πεποίθηση των «μαύρων» χρηματοδοτήσεων προς τα κομματικά ταμεία, όταν, τελικά, όλοι ακροπατούμε σε κινούμενη άμμο, η καταδίκη της ελευθερίας της έκφρασης στην πολιτική γίνεται ένα ακόμη πρόσθετο βάρος που τραβάει όλους στον πάτο.

Φυσικά και δεν πρέπει να επικαλούμαστε γενικεύσεις. Ισως, όντως, ο κάθε Τατούλης να έχει δεύτερες και τρίτες (πονηρές) σκέψεις στο μυαλό του. Να προκαλεί την ηρωική του έξοδο προς κάποια άλλη κομματική περιχαράκωση.

Δεν είναι, ωστόσο, εκεί το θέμα. Το κεντρικό ζήτημα είναι η εικόνα ενός συστήματος το οποίο, κάθε φορά που κάποιος ξεστρατίζει, του επιτίθεται, τον απομονώνει ή τον διαγράφει. Ενώ την ίδια στιγμή, χωρίς άλλη σκέψη, ανέχεται-προστατεύει-επιβραβεύει εκείνους που έχουν πραγματικά αποκλίνουσες συμπεριφορές. Οσους διαβιούν προκλητικά, όσους καταχρώνται ή κακοδιαχειρίζονται δημόσιο χρήμα, όσους αποδεικνύονται ανεπαρκείς και αναποτελεσματικοί.

Δομικό ζήτημα, ως εκ τούτου, η σιωπή. Δι’ αυτής επιδιώκουν να επιβιώσουν τα κλειστά συστήματα εξουσίας. Αδυνατώντας να κατανοήσουν πως εκεί ακριβώς εδράζεται η αιτία της παρακμής τους.

Posted at 11:13AM Jul 09, 2008 by ET Administrator in General  |  Σχόλια[0]