Σεραφείμ Κοτρώτσος

Μεγάλη κουβέντα μη λες…

Υπάρχει ένα σημείο προβολής στο -όχι και πολύ μακρινό- μέλλον όπου «χτυπάνε» όλα αυτά που ζούμε εδώ και καιρό. Και η ζοφερή εικόνα της οικονομίας που έχει μετατρέψει την κοινωνία των δύο ταχυτήτων, όπως λέγαμε παλαιότερα, σε κοινωνία πολλών και διαφορετικών ανισοτήτων. Και τα σκάνδαλα που διαδέχονται το ένα το άλλο, μετακινούμενα από το χώρο του ΠΑΣΟΚ σε εκείνο της Ν.Δ. και τούμπαλιν. Και η ωρίμανση των δικαστικών διαδικασιών που οδηγούν τις εκκρεμότητες σε κάποιο αποτέλεσμα. Και, φυσικά, η απομάκρυνση σημαντικής μερίδας του εκλογικού σώματος από τα δύο μεγάλα κόμματα. Και, τέλος, όλη αυτή η συζήτηση περί νέου/νέων πολιτικών υποκειμένων.

Αυτό το σημείο -ή καλύτερα περιοχή- προβολής ξεκινά την επόμενη ημέρα των εθνικών εκλογών που έχουμε μπροστά μας. Μπροστά μας. Οχι τον Σεπτέμβριο του 2011 με την εκπνοή των συνταγματικών προθεσμιών. Αρκετά έως πολύ νωρίτερα.

Και τελειώνει την επόμενη ημέρα της δεύτερης εκλογικής αναμέτρησης. Πρόκειται, δηλαδή, για ένα χρονικό διάστημα περίπου σαράντα πέντε ημερών. Σαράντα πέντε ημέρες που -εκτός συγκλονιστικών απροόπτων- θα μας οδηγήσουν στη μετάβαση από αυτό που γνωρίσαμε ως μεταπολιτευτικό σύστημα σε κάτι άλλο -άγνωστο και δύσκολα προβλέψιμο.

Πώς φαίνεται να διαμορφώνονται τα πράγματα: η Ν.Δ. θα κερδίσει τις επόμενες εκλογές -χωρίς, ωστόσο, να κατορθώσει να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Η τελευταία εφαρμογή του νόμου Σκανδαλίδη είναι απίθανο να της εξασφαλίσει περισσότερες από 135-140 έδρες -έχοντας, πάντοτε, υπόψη μας τις δημοσκοπήσεις και εκτιμώντας προς τα πού θα πάνε τα πράγματα. Οπότε ξεκινά ο κύκλος των διερευνητικών εντολών του Προέδρου της Δημοκρατίας που, με βάση τις σημερινές τοποθετήσεις των αρχηγών των κομμάτων, θα καταλήξει άγονος για να προκηρυχθούν εκ νέου εκλογές.

Σ’ αυτό το μεσοδιάστημα μπορεί να συμβούν πολλά. Η κυβέρνηση στηρίζει πολλά στο «big bang» της ακυβερνησίας. Να τρομάξει, δηλαδή, το εκλογικό σώμα που για πρώτη φορά εδώ και πολλές δεκαετίες δεν θα σταθεί δυνατό να εκλεγεί κυβέρνηση και να σπεύσει -στην δεύτερη αναμέτρηση- να ακολουθήσει τον Καραμανλή, ως κεντρικό -παρότι πιο αδύναμο, τότε- παίκτη των εξελίξεων.

Αυτή, όμως, είναι μόνο μία εκτίμηση. Διότι μπορεί να συμβούν εντελώς διαφορετικά πράγματα. Μπορεί, για παράδειγμα, το εκλογικό σώμα να γοητευτεί απ’ όσα το ίδιο θα έχει προκαλέσει και να επιμείνει, «εκβιάζοντας» τα μεγάλα κόμματα να αλλάξουν ρότα. Μπορεί, εκ του χάους, να έχουν προκύψει νέες πολιτικές ήπειροι προς εξιχνίαση. Τι θα γίνει, δηλαδή, εάν ο ΣΥΡΙΖΑ -όπως φιλοδοξεί ο Αλαβάνος και περιέγραψε στη συνέντευξή του στον ΕΤ.Κ- έχει συγκεντρώσει ποσοστό πάνω από 15% κι έχει μεταβληθεί σε τρίτο πόλο, αρκετά κοντά, σε εκλογική δύναμη, στα δύο μεγάλα κόμματα;

Αλλά ακόμα κι αν οδηγηθούμε σε μια επανεκλογή της Ν.Δ. -τη δεύτερη φορά και με το νόμο Παυλόπουλου- με οριακή, πάλι, πλειοψηφία, πόσο εύκολο θα είναι να κυβερνήσει ο Καραμανλής -όταν ήδη, τώρα, εννιάμισι μήνες μετά την άνετη νίκη η κυβέρνησή του κινείται σε τεντωμένο σχοινί;

Πού καταλήγουμε. Οσα σήμερα λέγονται από όλα τα κόμματα περί αδυναμίας εξεύρεσης κοινού τόπου για προγραμματικές συγκλίσεις και κυβερνητικές συνεργασίες είναι, απλώς, ασκήσεις αυτοπεποίθησης και εξορκισμός αυτών που όλοι βλέπουμε ότι έρχονται.

Στις σαράντα πέντε ημέρες μεταξύ των δύο αναμετρήσεων πολλά θα αλλάξουν. Ο εγωκεντρισμός των ηγεσιών των κομμάτων εξουσίας θα τσαλακωθεί. Οι πολιτικές κουλτούρες θα αλλάξουν. Ακόμα και οι υφέρποντες μικρομεγαλισμοί της Αριστεράς θα εξαναγκασθούν σε χειραφέτηση.

Εδώ λοιπόν έρχεται καταλυτικά η γνωστή λαϊκή ρήση «μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλη κουβέντα μη λες». Διότι, έτσι απλά, οι εξελίξεις μπορεί πολύ εύκολα να οδηγήσουν σε συνεργασίες που αυτή τη στιγμή άπαντες μετά βδελυγμίας απορρίπτουν.

Posted at 10:23AM Jul 14, 2008 by ET Administrator in General  |  Σχόλια[0]