Σεραφείμ Κοτρώτσος

Η ακρίβεια, οι Ρομπέν και το Νότιγχαμ

Τι κρύβεται πίσω απ’ αυτό το κύμα συμπάθειας για εκείνους που «απαλλοτριώνουν»
σούπερ μάρκετ. Μήπως η Siemens είναι, απλώς, η κορυφή του παγόβουνου;

Εξαιρετικά ενδιαφέροντα τα ευρήματα της δημοσκόπησης της MRB για λογαριασμό του ΕΤ, όπως δημοσιεύτηκαν στον ΕΤ.Κ και συνεχίζονται στο σημερινό φύλο.

Αξίζει ωστόσο να επισημανθεί εκείνη η πτυχή που αφορά στο πώς διαμορφώνεται η εκλογική συμπεριφορά των πολιτών. Παρότι λοιπόν το σκάνδαλο Siemens -με τις σχεδόν καθημερινές αποκαλύψεις για πολιτικό χρήμα- κυριαρχεί στην επικαιρότητα, εκείνο το θέμα που φαίνεται πως ηγείται στην ιεράρχηση των ψηφοφόρων είναι η ακρίβεια.

Μακράν του ομολογουμένως σημαντικού προβλήματος της πολιτικής διαφθοράς. Οχι προφανώς γιατί υποτιμάται από την κοινή γνώμη. Μάλλον -κι αυτό είναι κατά πολύ χειρότερο- διότι η αντίληψη περί ελαστικών πολιτικών συνειδήσεων έχει προ καιρού ενσωματωθεί στο συλλογικό υποσυνείδητο. Συνέβη βίαια επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ, δεν αμβλύνθηκε επί αυτών της Ν.Δ.

Μόλις τέταρτο λοιπόν το θέμα Siemens/διαφθορά. Πίσω από την ακρίβεια, την ανεργία, την προστασία του περιβάλλοντος. Τα προβλήματα ζωής δηλαδή.

Ας παρατηρηθεί τούτο: Αν και μόνο το 7% των ερωτηθέντων λέει πως θα ψηφίσει άλλο κόμμα εξαιτίας όσων έμαθε ή επιβεβαίωσε από τη συγκεκριμένη ζοφερή υπόθεση, υπάρχει ένα 30% -ένας στους τρεις ψηφοφόρους δηλαδή- που μας φωνάζει πως είχε αποφασίσει να ψηφίσει άλλο κόμμα πριν καλά καλά «σκάσουν» οι αποκαλύψεις για τις γερμανικές μίζες.

Κάτι κινείται λοιπόν υπογείως, βουβά, με στενόχωρη διάθεση, αλλά κάτι κινείται. Και δεν είναι μόνο αυτοί που φεύγουν από το ΠΑΣΟΚ προς τον ανθεκτικό ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι η αύξηση κατά μία μονάδα του ποσοστού του ΚΚΕ, είναι περισσότερο αυτή η συσσώρευση ψηφοφόρων στην περιοχή της αδιευκρίνιστης εκλογικής συμπεριφοράς.

Δείτε τώρα πώς δένει σιγά σιγά η αλυσίδα του κοινωνικού θυμού, που περιγράφεται από τα παραπάνω.

Τέσσερα περιστατικά «απαλλοτρίωσης» σούπερ μάρκετ έχουν συμβεί μέχρι σήμερα. Αριστεριστές, αναρχικοί ή οτιδήποτε άλλο δεν έχει σημασία. Εκείνο που πρέπει να προσεχθεί είναι πώς αντιμετωπίζουν η κοινή γνώμη και τα μέσα ενημέρωσης αυτά τα περιστατικά. Το λιγότερο με ανοχή. Ή ως λογικά και θεμιτά ξεσπάσματα μιας μερίδας της κοινωνίας, που αναλαμβάνει να εκπροσωπήσει μία άλλη μερίδα που υποφέρει.

«Ρομπέν» ονομάστηκαν εκείνοι που υπεξαιρούν. Αρα η αντιμετώπιση τείνει στη συμπάθεια - κάτι περισσότερο από ανοχή. Σχεδόν ουδείς δεν αναφέρεται στο αδίκημα της κλοπής ή της αποδοχής προϊόντων εγκλήματος.

Και σχεδόν ουδείς δεν επισημαίνει πως εδώ έχουμε να κάνουμε με μία ιδιότυπη έκφραση αυτοδικίας. Η φτώχεια γίνεται κοινωνικό άλλοθι, που δικαιολογεί την «απαλλοτρίωση».

Φυσικά, είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρεθεί εισαγγελέας, πολιτικός, πολιτικό κόμμα ή έστω σχολιαστής της επικαιρότητας που να υποστηρίξει πως κακώς γίνεται ό,τι γίνεται. Και πως δεν υπάρχουν «Ρομπέν» αλλά ποινικώς κολάσιμες πράξεις. Διότι κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί στο γκρίζο των καιρών.

Μέσα σ’ αυτό το κλίμα όλα συνδέονται και αποκτούν νόημα. Η κοινωνία υποφέρει ή βλέπει το στάτους που είχε επιτύχει να απαξιώνεται, η πολιτική στέκει ανήμπορη να αναλάβει πρωτοβουλίες, κανείς δεν της αναγνωρίζει τεκμήριο αθωότητας και εντιμότητας λόγω των -συμπληρωματικώς και σωρευτικώς δρώντων- σκανδάλων, άρα τι απομένει; Να πάρουν οι πολίτες ή κάποιοι πολίτες το «νόμο» στα χέρια τους;

Πού μπορούν να μας οδηγήσουν όλα αυτά; Προφανής ο κίνδυνος κανένας να μην περιμένει πλέον τίποτε από κανέναν και να αρχίσουν να λειτουργούν περίεργοι κοινωνικοί αυτοματισμοί.
Που, στο τέλος, να εμφανίζονται άλλοτε ως αναγκαίοι, άλλοτε ως λογικοί κι άλλοτε ως χαριτωμένοι.

Επιστρέφουμε λοιπόν στο μείζον. Στην πολιτική. Η οποία όσο δεν δίνει απαντήσεις επιτρέπει να αναπτύσσονται άλλες παθογένειες δίπλα στις παθογένειες που η ίδια η λειτουργία της ατελούς Δημοκρατίας μας έχει προκαλέσει.

Τι θα συμβεί εάν αυτή η μικρή -προς το παρόν- και «συμπαθητική» αυτοδικία των «απαλλοτριώσεων» ξεσπάσει κι αλλού. Εάν κάποιοι αρχίσουν και αρνούνται να πληρώσουν λογαριασμούς «κοινωφελών» οργανισμών, την εφορία, τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Αν όσοι υφίστανται εξάρσεις εγκληματικότητας αποφασίσουν να δράσουν;

Ας ξεπεράσουμε λοιπόν τους «Ρομπέν» του δάσους κι ας δούμε τι ακριβώς έχει σαπίσει στο κάστρο του Νότιγχαμ. Εκεί είναι το πρόβλημα. Εκεί και οι απαντήσεις.

Posted at 10:25AM Jul 07, 2008 by ET Administrator in General  |  Σχόλια[0]