Αντώνης Δ. Παπαγιαννίδης

Αντώνης Δ. Παπαγιαννίδης Συντάκτης http://blogs.e-tipos.com/papagiannidis/feed/entries/atom 2008-09-02T13:25:45+03:00 Apache Roller (incubating) http://blogs.e-tipos.com/papagiannidis/entry/%CF%88%CE%AE%CE%B3%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1_%CE%B1%CE%B9%CF%83%CE%B9%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CE%BE%CE%AF%CE%B1%CF%82 Ψήγματα αισιοδοξίας ET Administrator 2008-08-31T12:28:18+03:00 2008-08-31T12:28:18+03:00

Tην έχουμε εμπεδώσει, στην κοινή γνώμη, την αντίληψη ότι η οικονομική χρονιά φέτος ξεκινάει με όρους -περίπου- αδιεξόδου. Με την (εισαγόμενη πλην αναπόδραστη) διεθνή κρίση να οδηγεί στα όριά της την (ούτως ή άλλως εύθραυστη) ισορροπία της εγχώριας οικονομίας, με το συγκυριακό να βαραίνει το ήδη δυσλειτουργικό διαρθρωτικό, με τα νοικοκυριά να ακολουθούν τη δυσανεξία του δημόσιου τομέα, με την ψυχολογία να σέρνεται – τα γνωστά! Μήπως, όμως, οι προοπτικές δεν είναι μονοδιάστατα δυσοίωνες; Μήπως το αχνό φως στο βάθος του τούνελ δεν είναι το τρένο που έρχεται; Κοιτάξτε λίγο στο μεγάλο διεθνή ορίζοντα, απ’ όπου -το πήραμε απόφαση- μας έρχεται η καταιγίδα όλον αυτό τον καιρό. Αφού η τιμή του αργού ξεπέρασε τα 140 δολάρια («νομιμοποιώντας» προβλέψεις για 200 και 250 δολάρια το βαρέλι), ξαναϋποχώρησε στη γειτονιά των 115 δολαρίων κάποια στιγμή. Βέβαια ξανανέβηκε, στα 125. Ενώ ταυτόχρονα ενισχύθηκε η ισοτιμία του δολαρίου -πάντως έναντι του ευρώ…- οπότε ο ενεργειακός λογαριασμός δεν διόρθωσε αισθητά. Ομως, ο ζόφος ίσως υποχωρεί λιγάκι. (Ηδη η ανάκαμψη του δολαρίου -μην το παραβλέπουμε!- απομακρύνει τους άλλους φόβους, ενός νομισματικού meltdown που θα συγκλόνιζε το διεθνές σύστημα ασύγκριτα περισσότερο από το αφήνιασμα της ενέργειας.) Ταυτόχρονα, οι νομισματικοί μας άρχοντες της Φρανκφούρτης, βλέποντας τους ρυθμούς ανάπτυξης να βυθίζονται πιο γρήγορα απ’ ό,τι αναμενόταν στην ευρωζώνη, «ανέβασαν» ήδη σημάδια εγκατάλειψης της αντιπληθωριστικής μονομανίας τους - με ενδεχόμενη υποχώρηση του επιτοκίου της ΕΚΤ από το 4,25%, στο ξεκίνημα ήδη του 2009. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να σημαίνει ανακοπή, τουλάχιστον, της ανοδικής πορείας των επιτοκίων και στην Ελλάδα – όπου τους τελευταίους 24 μήνες μάθαμε με ζόρικο τρόπο τη δυσάρεστη πλευρά του δανεισμού. Ασφαλώς αυτά δεν σημαίνουν ότι οι δυσκολίες άρχισαν να ξεπερνιούνται. Μπορεί όμως να αξιοποιηθούν -μαζί με πολλή, ουσιαστική διόρθωση- προκειμένου να τροφοδοτηθεί το κλίμα με ψήγματα αισιοδοξίας. Μαζί με τη διατήρηση ρυθμού ανάπτυξης κοντά στο 3,5%, μαζί με το «κράτημα» του τουρισμού και των τιμών των ακινήτων, σίγουρα με τη συνεισφορά της γκρίζας οικονομίας…Κάτι είναι κι αυτό, παραμονές ΔΕΘ. http://blogs.e-tipos.com/papagiannidis/entry/%CE%B5%CF%80%CE%B5%CE%BE%CE%AE%CE%B3%CE%B7%CF%83%CE%B7_%CE%BA%CE%B1%CE%B9_%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%BF%CF%80%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE Επεξήγηση και προοπτική ET Administrator 2008-08-31T12:18:43+03:00 2008-08-31T12:18:43+03:00

Eχει ειπωθεί ότι, σε κεντρικά πολιτικά αντανακλαστικά, ο Κώστας Καραμανλής βρίσκεται περισσότερο κοντά στον Ανδρέα Παπανδρέου (της κατασταλαγμένης περιόδου) παρά στους προκατόχους του στη δικιά του παράταξη. Η δύσκολη πορεία, τώρα, προς τη ΔΕΘ -πορεία την οποία δείχνει να έχει αποφασίσει να βαδίσει πηγαίνοντας «προς τα δύσκολα» κι όχι παρακάμπτοντάς τα, όπως τόσες φορές είδαμε να επιλέγουν πρωθυπουργοί (και ο ίδιος, άλλωστε)- μας προκαλεί να θυμίσουμε ένα λησμονημένο στιγμιότυπο. Είχε κάποτε συναντηθεί ο Ανδρέας με τον τότε Πορτογάλο πρωθυπουργό -μάλλον ο Καβάκο Σίλβα ήταν. Είχε ολοκληρωθεί στην Πορτογαλία ένα πρόγραμμα ριζικής σταθεροποίησης, με στοιχεία σοκ και πάντως ιδιαίτερα επώδυνο δημοσιονομικά. Καθώς όμως η πολιτική εκείνη είχε ακολουθήσει μια περίοδο αστάθειας που είχε, ως φαίνεται, βαθύτερα ανησυχήσει τους Πορτογάλους μετά το πάρτι της δεκαετίας του ‘80, όχι μόνο δεν είχε κοστίσει στην κυβέρνηση πολιτικά αλλά είχε συντελέσει σε εκλογική επιτυχία. Την αφηγείτο την εμπειρία εκείνη ο Ανδρέας στον Γιάννη Μαρίνο (ο οποίος και την κατέγραψε στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο»), σαφώς αφήνοντας να φανεί ότι τον ενδιέφερε ως πρότυπο πολιτικής στρατηγικής: σε μια δύσκολη φάση δεν προσπαθείς να ξεφύγεις, επιλέγεις να διορθώσεις με όσο επώδυνα μέτρα χρειάζονται, το εξηγείς στην κοινή γνώμη, παίζεις το χαρτί της σοβαρότητας/υπευθυνότητας, δίνεις αποτέλεσμα (κάποιο αποτέλεσμα) -κερδίζεις, με τις ψήφους ανθρώπων που επιβάρυνες. Μπορεί να φλέρταρε μ’ αυτήν την προσέγγιση ο Ανδρέας, όμως τελικά η ιστορία κατέληξε εντελώς αλλού σ’ εμάς. Αν δει κανείς πώς τώρα, σ’ αυτό το γύρισμα των πραγμάτων, μια ιδιαίτερα δύσκολη κατάσταση -η διεθνής κρίση που επιδεινώνει διαρθρωτικές αδυναμίες οι οποίες δεν αντιμετωπίστηκαν στο πλαίσιο της «ήπιας προσαρμογής» που προηγήθηκε- οδηγεί σε συνειδητά και ομολογημένα αντιδημοτικά μέτρα, όπως εκείνα που ανακοίνωσε ο Γιώργος Αλογοσκούφης προκαταβολικά εν όψει ΔΕΘ, αν επιπλέον σημειώσει πόσο ευθέως ο Κώστας Καραμανλής προειδοποίησε τους κοινωνικούς εταίρους για «μικρό καλάθι» αντιστρέφοντας την πάγια προσδοκία «παροχών στη ΔΕΘ», τότε διερωτάται μήπως μια νέα στρατηγική βρίσκεται σε εξέλιξη. Αν, επιπρόσθετα, σημειώσει πόσο συνειδητά προχωρεί από την κυβέρνηση εκείνο που ανά τον Τύπο (και με πλήθος διαρροών και τοποθετήσεων στελεχών του κυβερνώντος κόμματος…) θεωρείται ρήξη με την κοινωνική/εκλογική της βάση, τους επαγγελματίες, τους εμπόρους, τους μικρομεσαίους, τους ιδιοκτήτες ακινήτων, βλέπει ότι τίθεται ένα ριψοκίνδυνο, πλην ενδιαφέρον στοίχημα? που θυμίζει εκείνο που περιγράψαμε στην αρχή αυτού του σημειώματος. Aπό τι θα κριθεί ο βαθμός επιτυχίας του στοιχήματος; Ασφαλώς από το αν τα φορολογικά μέτρα θα αποδώσουν, αν δηλαδή το δημοσιονομικό ισοζύγιο θα διορθώσει: στην Ελλάδα ζούμε, ποτέ δεν ξέρεις αν κάτι που ξεκινά θα βγει πέρα. Ομοίως, από το αν ο συνολικός πολιτικός/εκλογικός κύκλος θα βοηθήσει: αν δηλαδή υπάρξει ο χρόνος για απορρόφηση του σοκ, αν ο πολίτης/φορολογούμενος δυνηθεί να κρίνει τη στροφή της οικονομικής πολιτικής με τρόπο διαφορετικό από τον παραδοσιακό («αν δεν μου εξασφαλίζεις παροχές ή/και ελαφρύνσεις, γιατί να σε ψηφίσω;»). Ομως την ουσιαστική επιτυχία του στοιχήματος Καραμανλή/Αλογοσκούφη -διότι περί αυτού πλέον πρόκειται…- θα την κρίνει κάτι άλλο. Θα την κρίνει το αν θα κατορθώσει η κυβέρνηση, δηλαδή ουσιαστικά πλέον ο Κώστας Καραμανλής, να δώσει μια αίσθηση προοπτικής. Μια αίσθηση, δηλαδή, ότι οι επώδυνες ρυθμίσεις που προωθήθηκαν οδηγούν κάπου, έχουν ορίζοντα θετικής απόδοσης (για τους ανθρώπους, όχι για τα νούμερα και την κρίση των διεθνών οργανισμών…), αν έχουν εν τέλει νόημα. Η νέα σειρά φορολογικών ελαφρύνσεων που προανήγγειλε ο υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών για το 2009-2013, για φυσικά πρόσωπα και για εταιρίες, αυτό πάει να κάνει. Το «κοινωνικό συμπλήρωμα» που θα δώσει ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ αντίστοιχη στόχευση θα έχει: να δείξει καλύτερο αύριο. Θα το πετύχει; Κυρίως όμως: θα υπάρξει συνολικά μια αίσθηση κατεύθυνσης, χαρτογράφησης του αύριο, προοπτικής; Για να ξεκινήσει να απαντιέται αυτό το ερώτημα θετικά, μια θεμελιώδης προϋπόθεση υπάρχει: η επεξήγηση. Θα μπορέσει η σημερινή κυβέρνηση να επεξηγήσει, να δείξει στον κόσμο, στην κοινή γνώμη, στους ίδιους εκείνους που καλούνται να πληρώσουν και πάλι να πληρώσουν, το «γιατί» της προσέγγισης που επέλεξε (έστω και τώρα, τη δωδέκατη ώρα); Θα μπορέσει να περάσει ως ειλικρινές το μήνυμα ότι φόρο πρέπει, χρειάζεται, είναι κοινωνική ανάγκη να πληρώνουν -κάπως- όλοι; Οτι όταν μερικοί μένουν σταθερά εκτός φορολογικού συστήματος, πληρώνουν οι πολλοί και αδύναμοι; Βαριά αποστολή για συντηρητική κυβέρνηση, πολιτικά. Αν την πετύχει, το ταξίδι του Κώστα Καραμανλή στη ΔΕΘ του 2008 θα έχει αληθινό νόημα. http://blogs.e-tipos.com/papagiannidis/entry/%CE%BA%CE%B1%CE%B9_%CF%84%CE%BF_%CF%80%CE%B1%CF%83%CE%BF%CE%BA_%CF%80%CE%BF%CF%8D_%CF%84%CE%BF Και το ΠΑΣΟΚ; Πού το ΠΑΣΟΚ; ET Administrator 2008-08-30T00:00:00+03:00 2008-08-31T12:08:53+03:00

Mήνες πέρασαν πολλοί. Οπου από το χώρο του ΠΑΣΟΚ -κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ασφαλώς, αλλά και Κινήματος με μακρά και πολυκύμαντη πορεία- εκπορευόταν ένα μήνυμα/υπόσχεση ριζικής επανατοποθέτησης των δικών του πραγμάτων. Και μάλιστα με ορίζοντα την ειθισμένη 3η του Σεπτέμβρη. Αυτή είναι ουσιαστικά αύριο, σε απόσταση αναπνοής. Διόλου περίεργο που πύκνωσαν, πλέον, οι φήμες και οι πληροφορίες και οι εικασίες για το «πού θα το πάει ο Γιώργος», για το πώς θα επιχειρηθεί αναδιάταξη των δυνάμεων, επανίδρυση, ανάταξη – η ελληνική γλώσσα είναι πλούσια, η γλώσσα πολιτικής μνήμης του ΠΑΣΟΚ ακόμη πλουσιότερη! Αλλά μην παίζουμε με τις λέξεις: το πραγματικό στοίχημα για το ΠΑΣΟΚ μετά την άδοξη εγκατάλειψη του σκάφους από τον Κώστα Σημίτη, μετά από τρεις αποτυχίες επί Γιώργου Παπανδρέου να πείσει στην κάλπη ότι άλλαξε, μετά την ταραχώδη και πολύμηνη φάση αμφισβήτησης του Γ.Α.Π. από τον Βαγγέλη Βενιζέλο, από το «ρεύμα», από τους λοιπούς δελφίνους, από τον ίδιο τον εαυτό του, μετά την άγρια πλαγιοκόπηση του ΠΑΣΟΚ από τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ στις δημοσκοπήσεις και στην κοινή αντίληψη – το πραγματικό στοίχημα, που ήταν για το ΠΑΣΟΚ να αυτοκαταλυθεί και να πάει παραπέρα, δεν τέθηκε. Δεν αντιμετωπίσθηκε καν να τεθεί, έως τώρα. Οπότε; Οπότε, έτσι όπως έχουν πάει τα πράγματα στον τομέα της οικονομίας, έτσι όπως το φετινό φθινόπωρο, και ο χειμώνας που ακολουθεί, υπόσχεται/απειλεί χιονοστιβάδα κοινωνικών μετώπων, ισχυρός προβάλλει ο πειρασμός να προσέλθει ο Γιώργος Παπανδρέου προσκυνητής στην πολιτική φιλοσοφία του ώριμου φρούτου. (Φιλοσοφία που δεν απέδωσε και άσχημα, μετά την αναμέτρηση του 1999-2000, στον Κώστα Καραμανλή. Ο οποίος την καρπώθηκε το 2004, όχι;) Αναμονή όσο η κυβέρνηση θα σκοντάφτει και θα φθείρεται, κι άλλο, κι άλλο – λέει αυτός ο πειρασμός. Ανέβασμα στα οδοφράγματα όταν το κύμα δυσαρέσκειας ξεχειλίζει και οσάκις σκάνδαλο ή «σκάνδαλο» προσφέρεται. Υποδαύλιση της αμφισβήτησης στα κυβερνητικά έδρανα. Και… πάλιν αναμονή! Συν, εννοείται, υφολογικές και φραστικές μετατοπίσεις: εδώ, ιδεώδες εφαλτήριο η 3η του Σεπτέμβρη. Βγαίνει πέρα μια τέτοια προσέγγιση; Εξαιρετικά αμφίβολο. Αν μη τι άλλο επειδή οι Συνασπιστές/Συριζαίοι, έχοντας έγκαιρα και χωρίς δισταγμούς ποντάρει στην άρνηση, στην ανατρεπτικότητα, στην εξεγερτικότητα εν ανάγκη, έχουν μονοπωλήσει εκείνο που έχει φτάσει να σημαίνει «αντιπολίτευση» στις σημερινές αδιέξοδες συνθήκες. Και να το θέλει, το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί πλέον να πλειοδοτήσει. Καθώς, δε, ως «αντιπρόταση διακυβέρνησης» το ΠΑΣΟΚ ακόμη πολύ απέχει από του να πείσει -ο κόσμος, ακόμη και ο κόσμος του, δεν συγχωρεί ακόμη την αυτάρεσκη και προσβλητική εμπειρία κυβερνητισμού της ύστερης εποχής Σημί- τη-, αληθινά δεν αρκεί να σκοντάψει, ακόμη και να γκρεμοτσακιστεί από ατύχημα διαδρομής η Ν.Δ. Αν, δε, περάσει κανείς σε επίπεδο εικόνας/προσδοκίας σταθερότητας, που κατεξοχήν τη χρειάζεται και την καλεί ο κόσμος υπό τις τωρινές συνθήκες, εκεί το ΠΑΣΟΚ ούτε που προσέρχεται στην αφετηρία… Οπότε; Οπότε το ΠΑΣΟΚ της 3ης Σεπτεμβρίου του 2008 είναι καταδικασμένο όχι να αλλάξει, να ανανεωθεί, να επαναπροσδιοριστεί, να επανιδρυθεί, να επανεφευρεθεί -είπαμε, η ελληνική είναι πλούσια γλώσσα- αλλά να καταργήσει τον εαυτό του. Μεγάλο μέρος του εαυτού του. Μπας και ξεκινήσει, πάλι, με κάτι από τον υπόλοιπο εαυτό του. http://blogs.e-tipos.com/papagiannidis/entry/%CF%84%CE%BF_%CE%BA%CF%84%CE%B7%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%B9%CE%BF_%CF%80%CF%81%CE%AD%CF%80%CE%B5%CE%B9_%CE%BD%CE%B1_%CF%80%CE%B5%CF%84%CF%8D%CF%87%CE%B5%CE%B9 Το Κτηματολόγιο πρέπει να πετύχει ET Administrator 2008-08-27T12:06:12+03:00 2008-08-27T12:06:12+03:00

Το λέμε πλέον όλοι. Πρέπει όμως και να το εννοούμε. Το έργο του Κτηματολογίου, που προχωράει τις μέρες αυτές με τα γνωστά προβλήματα, την πίεση και την ένταση σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, είναι το μεγαλύτερο εκσυγχρονιστικό εγχείρημα, που θα διορθώσει υστερήσεις δεκαετιών (πολλών). Το αν υπήρξαν (και πότε, σε ποια φάση) καθυστερήσεις, το αν η τωρινή οργάνωση μπορούσε να είναι καλύτερη, το τι αληθινά ισχύει με τις προθεσμίες ή ο όγκος δουλειάς που απομένει, όλα αυτά έχουν το ενδιαφέρον τους. Οσο για την ταλαιπωρία των ανθρώπων στις ουρές, το επισημάναμε και θα το επαναλάβουμε: αληθινά τραυματίζει τη σχέση κράτους – πολίτη. Η παράταση προθεσμίας κατά ένα μήνα κάτι διορθώνει βέβαια. Οχι πολύ. Ομως, το Κτηματολόγιο οφείλει να προχωρήσει. Οφείλει να στηριχθεί για να ολοκληρωθεί, κι ας μην ξεχνούμε ότι η τωρινή φάση δεν είναι παρά η αρχή, η δηλωτική αρχή. Επεται το αληθινό ξεκαθάρισμα, δηλαδή η επαλήθευση, η λύση διαφορών (και η διόρθωση λαθών: εδώ, όπου θα χρειαστεί και η πολλή δουλειά), η οριστικοποίηση της εικόνας των ακινήτων του καθενός μας. Θα ακουστεί σαν ευχή, είναι όμως έκκληση: σ’ εμάς τους ίδιους τους πολίτες, να δώσουμε πίστωση χρόνου και ταλαιπωρίας. Στο Δημόσιο, να επανεφεύρει τον εαυτό του, να λειτουργήσει ελαστικά/βοηθητικά και σοβαρά/αυστηρά συνάμα. Γίνονται αυτά; Πρέπει να γίνουν. Το Κτηματολόγιο πρέπει να πετύχει. http://blogs.e-tipos.com/papagiannidis/entry/%CF%84%CE%BF_%CE%BA%CE%BF%CF%81%CE%B9%CF%84%CF%83%CE%AC%CE%BA%CE%B9_%CE%BA%CE%B1%CE%B9_%CE%B7_%CF%86%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%B1 Το κοριτσάκι και η φλόγα ET Administrator 2008-08-26T16:56:55+03:00 2008-08-26T16:56:55+03:00

Με τελειωμένους, πια, τους Αγώνες του 2008, έχει πλέον γραφτεί και ο επίλογος εκείνων του 2004 – των Αγώνων της Αθήνας. Οχι ιδιαίτερα ευχάριστα· όμως πολύ ουσιαστικά, εν τέλει.

Με τελειωμένους, πια, τους Αγώνες του 2008, έχει πλέον γραφτεί και ο επίλογος εκείνων του 2004 – των Αγώνων της Αθήνας. Οχι ιδιαίτερα ευχάριστα· όμως πολύ ουσιαστικά, εν τέλει. Ο καθένας μπορεί να κάνει την προσέγγιση που ταιριάζει στις απόψεις του, ακόμη και στις προκαταλήψεις του. Σίγουρα ένα μεγάλο μέρος της δημόσιας προσοχής το μονοπώλησε η πικρή ιστορία του ντόπινγκ, που στην ουσία πήγε τον ελληνικό αθλητισμό -ή, μάλλον, όλη τη συζήτηση περί αθλητισμού, περί κοινωνικού του ρόλου- χρόνια πίσω. Πολλά χρόνια πίσω, τότε που παραμερίστηκε εντελώς η αθωότητα, κυριάρχησε ο υπολογισμός. Χωρίς, προς Θεού, να θέλουμε να προχωρήσουμε σε μια λογική δαιμονοποίησης του ελληνικού αθλητισμού, που οι «κακοί ισχυροί» τον έβαλαν στη γωνία, δεν μπορούμε παρά να σημειώσουμε το πώς το επιδέξιο θάμπωμα της Αθήνας λειτούργησε -πόσο αποτελεσματικά, θα το δείξει το μέλλον- σαν αλεξικέραυνο για τις τυχόν αμφιβολίες γύρω από τη γενιά υπερανθρώπων του Πεκίνου. Η απονομή του «χρυσού στο ντόπινγκ» από πλευράς Ζακ Ρογκ δεν ήταν ούτε κακία ούτε ξέσπασμα ούτε ευφυολόγημα (πολλώ δε μάλλον που, με το «αργυρό» στη Βουλγαρία και το «χάλκινο» στη Ρωσία, συμπληρώνεται μια ολόκληρη ανάγνωση…). Ενα άλλο μέρος της προσοχής -κι αυτό ήδη το έχει διαπιστώσει το Λονδίνο- το συγκέντρωσε το κόστος των Αγώνων. Ή μάλλον όχι το κόστος αυτό καθαυτό (η Κίνα με τα κάπου 40 δισ. δολάρια έκανε την Αθήνα να υποχωρεί σε ανάστημα μέτριο) όσο η σχέση κόστους/οφέλους από τις ελληνικές εγκαταστάσεις. Η αποκαρδιωτική εγκατάλειψή τους έχει όχι απλώς κάνει το γύρο του κόσμου, αλλά «φρονηματίζει» ήδη Λονδίνο και (σε περίπτωση που εκεί καταλήξει το 2016…) Σικάγο. Μια τρίτη πλευρά ήταν το μέγεθος, η σύγκριση των μεγεθών. Ασφαλώς η ίδια η φύση της Κίνας αλλά και η στόχευση ανοίγματός της στην πλανητική προσοχή προετοίμαζαν για το καλοπροαίρετα (έστω) φαραωνικό που επέλεξε. Ομως η συνολική αντίθεση με το 2004 -και, εν τέλει, και με το 2000 του Σίδνεϊ- χτύπησε ένα καμπανάκι γύρω από το μέγεθος. Ηδη το Λονδίνο έχει σπεύσει να στρέψει αλλού την προσοχή: στην υπόσχεση πολυπολιτισμικότητας (αναμενόμενο) αλλά και στην προσπάθεια κινητοποίησης κάποιου στοιχείου ελαφρότητας, ακόμη ακόμη και χιούμορ. Πιο πίσω -στο βάθος των ολυμπιακών σχεδιασμών- οι έχοντες πείρα των μηχανισμών διερωτώνται μήπως μέσα από την αποκλιμάκωση, από την απομάκρυνση από το μέγεθος, επιχειρηθεί και ένα πισωπάτημα από την εικόνα του υπεράνθρωπου στα ρεκόρ (Φελπς, Μπολτ…). Θα μας επιτραπεί, πάντως, επικεντρώνοντας στην ελληνική ματιά στα πράγματα, να καλέσουμε τον αναγνώστη να σκεφτεί μήπως για μας η κυρίαρχη διαφοροποίηση υπήρξε ο τρόπος που έσβησε η φλόγα. Η σπαρακτική στην απλότητά της, αλλά και στην ένταση που ενσωμάτωσε, εικόνα -ή μάλλον η παρουσία, δεν ήταν «εικόνα»- του μικρού κοριτσιού που, με την ανάσα του, σφράγισε το τέλος των Αγώνων της Αθήνας είχε κάτι το αληθινά ανεπανάληπτο. Οχι μόνο συγκρινόμενο με το σβήσιμο της αυτοκρατορικής πυράς στο Πεκίνο. Δεν είναι ζήτημα σύγκρισης, είναι και κάτι -ισχυριζόμαστε- πολύ βαθύτερο. Βλέποντας σήμερα, μετά και τον έσχατο επίλογο του 2004, πώς έκλεισε εκείνη η ιστορία, διαπιστώνει κανείς ότι δεν ήταν μόνο ένα κλείσιμο τελετής, ή ένα σφράγισμα διαδικασίας. Ηταν, να, σαν ένα σβήσιμο ονείρου –σε Αγώνες ονείρου είχε άλλωστε αναφερθεί ο τότε Ρογκ. Σαν μια εγκατάλειψη μιας προσδοκίας. Γλυκά, γαλήνια, αλλά και παράξενα… Βέβαια, από την άλλη, για την Ελλάδα και τους Ελληνες κάθε μέρα είναι κι ένα νέο ξεκίνημα. Και οι επίλογοι λειτουργούν σαν εφαλτήρια. http://blogs.e-tipos.com/papagiannidis/entry/%CE%B7_%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CE%BE%CE%B5%CE%BD%CE%B7_%CE%B5%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%AC_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CF%84%CE%B6%CE%BF%CF%81%CF%84%CE%B6 Η παράξενη επαναφορά του Τζορτζ Μπους ET Administrator 2008-08-24T17:17:05+03:00 2008-08-24T17:17:05+03:00

Οι Αμερικανοί δεν θα πάψουν να μας ξαφνιάζουν. Εκεί που πορεύονταν –κι εμείς τους παρακολουθούσαμε, προβάλλοντας τις προτιμήσεις μας ως Ευρωπαίοι– σε «διαφαινόμενο αποτέλεσμα» των προεδρικών τους εκλογών με επικράτηση του πολλαπλά συμβολικού Μπαράκ Ομπάμα, εκεί που η κρατούσα σοφία έλεγε πως ο Τζον ΜακΚέιν έχανε (έδαφος, αν όχι τις εκλογές) λόγω αναπόφευκτης ταύτισής του με τη διακυβέρνηση Μπους, εκεί άρχισαν οι ανατροπές! Και δεν εννοούμε την επαναφορά ΜακΚέιν στις δημοσκοπήσεις. Ηρθε ήδη η κρίση στον Καύκασο. Ηρθε, δηλαδή, η αναμέτρηση του διεθνούς συστήματος με τη Ρωσία και τη διεκδίκηση εκ μέρους της κυριαρχικού ρόλου στην περιοχή της, μετά την προσπάθεια μιας σαφώς αμερικανοστηριζόμενης/αμερικανοκινούμενης Γεωργίας να επαναβεβαιώσει σύνορα και κυριαρχία της υπό δυτική/ΝΑΤΟϊκή ομπρέλα. Πολύ γρήγορα, τα αντανακλαστικά συσπείρωσης έγιναν αισθητά στις ΗΠΑ. Μπους και Κοντολίζα Ράις άρχισαν να ακούγονται πιο ουσιώδεις –άσχετα αν εμείς, στην Ευρώπη, θεωρούμε ότι «όλη τη δουλειά (κατάπαυσης του πυρός, συνεννόησης, απόσυρσης ρωσικών δυνάμεων) την έκανε η διαμεσολάβηση Σαρκοζί», συν η πίεση Μέρκελ. Στην εσωτερική πολιτική σκηνή των ΗΠΑ άρχισαν να μουρμουρίζονται σκέψεις για την ανάγκη, πάλι, ενός Προέδρου πυγμής στην εξωτερική πολιτική – κάτι σαν war President, όπως αγαπούν να το συνθηματολογούν οι Αμερικανοί– με αποτέλεσμα τα χαρακτηριστικά ΜακΚέιν να ξαναβρίσκουν απήχηση. Και οι επιφυλάξεις προς την «απειρία» του Μπαράκ Ομπάμα, ενώ δεν κατόρθωσε να τις αναδείξει η άστοχη καμπάνια ΜακΚέιν, επανέρχονται τώρα από μόνες τους. Ξαφνικά, η εγγύτητα ΜακΚέιν προς την εποχή Μπους αρχίζει να μην καταγράφεται –στις ΗΠΑ, αλλά στις προεδρικές εκλογές Αμερικανοί ψηφίζουν!…– μόνον ως βαρίδι. Το πιο ενδιαφέρον, όμως, είναι το άλλο: άρχισαν να ξεφυτρώνουν αναλύσεις και αποτιμήσεις της θητείας Μπους εντελώς διαφορετικού τόνου. Εντύπωση προκάλεσε ήδη η επιλογή του (βρετανοαμερικανικού) Prospect να κάνει πρώτο θέμα του ανάλυση του –πάντα αντισυμβατικού– Ed Luttwak, με την οποία τίθεται το ερώτημα «Μήπως ο Μπους είχε, τελικά, δίκιο;». Κεντρικός αρμός αυτής της εκτίμησης –που, μάλιστα, φθάνει στο σημείο να χαρακτηρίζει τον Μπους «Τρούμαν της εποχής μας»– είναι η ανασύνθεση της προεδρίας Μπους ως βασικού αναχώματος στη διεθνή τζιχάντ, με μια πρόταση ριζικής επανεκτίμησης του πολέμου στο Αφγανιστάν, της καταλυτικής πίεσης προς το Πακιστάν, ακόμη και της περιπέτειας στο Ιράκ. Την ίδια στιγμή, ενώ η προεδρία Μπους είχε μέχρι τώρα κατηγορηθεί και για απώλεια ελέγχου των διεθνών ισορροπιών υπέρ της Ασίας του 21ου αιώνα, η αποτίμηση Luttwak αντιστρέφει τη λογική αυτή: θεωρεί ότι οι ΗΠΑ μεσοπρόθεσμα θα ωφεληθούν από την άνοδο της Ασίας… Κι έρχεται τώρα το Newsweek –με τον τόσο ρόλο στα δημόσια πράγματα των ΗΠΑ, με το «κατεστημένο δικαίωμα» αποφασιστικού λόγου στις προεδρικές ζυμώσεις αλλά και στις διεθνείς σχέσεις– και με τη γραφίδα του Fareed Zakaria κάνει αντίστοιχη ανάλυση. «Τι έκανε σωστά ο Μπους», τιτλοφορεί. Και, αφού μεν σημειώσει ότι ο Τζορτζ Μπους βρίσκεται στο ναδίρ αποδοχής του (με 32% στις δημοσκοπήσεις!), αμφισβητεί όμως τη λογική που θέλει και τον Ομπάμα και τον ΜακΚέιν να σπεύσουν να απομακρυνθούν από τις επιλογές της προεδρίας Μπους. Στην ανάλυση Zakaria –γνωστός από το Foreign Affairs, ήδη και από τις συζητήσεις του στο CNN – βλέπει κανείς να οικοδομείται ένα επιχείρημα: ότι η διαχείριση των διεθνών πραγμάτων από τον Μπους, παρά τον υπεριδεολογημένο χαρακτήρα της, ανέπτυξε μια σταδιακά ρεαλιστική προσέγγιση, από Ιράκ μέχρι Κορέας και Κίνας και ήδη Ιράν. Μια προσέγγιση που δύσκολα θα μπορούσε, σήμερα, να εγκαταλειφθεί «από τον πρόεδρο που θα αναλάβει το 2009». Ενδιαφέρον, όχι; http://blogs.e-tipos.com/papagiannidis/entry/%CE%B7_%CE%BC%CE%BF%CE%AF%CF%81%CE%B1_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%B1%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CE%AE%CF%84%CE%BF%CF%85 Η μοίρα του ακινήτου ET Administrator 2008-08-23T00:00:00+03:00 2008-08-24T11:27:13+03:00

Θα σπάσουν, τελικά, οι τιμές των ακινήτων – αληθινά; Θα λειτουργήσουν τα στεγαστικά δάνεια, με τα οποία μόλις τα τελευταία 5-10 χρόνια εξοικειώθηκε η μεγάλη μάζα των ελληνικών νοικοκυριών, σαν βρόχος; Και μάλιστα τώρα που τα επιτόκια συνεχώς ανεβαίνουν, ενώ τα εισοδήματα των μεσοστρωμάτων (και στην Ελλάδα τα μεσοστρώματα ξεκινούν από αρκετά χαμηλά, φθάνουν έως και πολύ ψηλά) κλονίζονται, οι δε αυριανές τους προοπτικές ακόμη περισσότερο… Θα παίξει ρόλο ουσιαστικού σωσιβίου η ιδιαίτερη δομή των κατασκευαστικών επιχειρήσεων – της συμπαθούς τάξης των εργολάβων, που επειδή λειτουργούν σαν κλειστές, συχνά οικογενειακές, μονάδες και επειδή στηρίζονταν ελάχιστα σε δανεισμό μπορούν και κρατούν εκατοντάδες χιλιάδες διαμερισμάτων επί χρόνια «εκτός αγοράς», δηλαδή χωρίς να σπάνε τις τιμές; Και, τελικά, πώς θα επιδράσει το αρπακτικό χέρι του φορατζή, που δύο φορές -στην πρώτη οκταετία ΠΑΣΟΚ και στα χρόνια Μητσοτάκη- τσάκισε την αγορά, αλλά τώρα με την εισαγωγή του ΦΠΑ στην αγορά ακινήτου ώθησε στην έκδοση πλήθους αδειών οικοδομής (που, τώρα, σιγά σιγά προχωρούν σε κατασκευαστικό έργο); Ολα αυτά τα ερωτηματικά, αν έβρισκαν απάντηση, θα έδιναν τη λύση σ’ ένα ενδιαφέρον αίνιγμα: Γιατί η ελληνική αγορά ακινήτου -σαφώς υπερθερμασμένη εδώ και χρόνια και με φούσκα τιμών εδώ και εκεί, αν όχι παντού- δεν αντιδρά αν όχι όπως εκείνη των ΗΠΑ ή της Μεγάλης Βρετανίας, πάντως σαν την ιρλανδική, την ισπανική, τη βελγική προ καιρού; Γιατί, δηλαδή, δεν γνωρίζει διόρθωση τιμών προς τα κάτω; Τελικά, όμως, η απάντηση φαίνεται πως δίνεται από τη -πείτε την κοινωνιολογικά, πείτε την ιστορικά βασισμένη- «διαφορετική» σύνδεση του Ελληνα με το ακίνητο. Που πηγαίνει πίσω, στις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες, στις ανασφάλειες, στις καταστροφές του υπερπληθωρισμού. Μένει το ακίνητο μηχανισμός ασφάλειας για τους πολλούς. Ασφάλεια γηρατειών, αποκατάσταση των παιδιών… Ισως και προσδοκία πλουτισμού. Οχι, όμως, ορθολογική τοποθέτηση, επένδυση κ.ο.κ. Το περίεργο: Και διεθνώς, τώρα που η μοίρα του ακινήτου οδηγεί το μεγάλο χρηματοπιστωτικό κλονισμό, κάπως έτσι πάνε να αναλύσουν τη σχέση των ανθρώπων με το ακίνητο. Η δική μας συνήθεια δική τους ελπίδα να μη βουλιάξουν τα πάντα! http://blogs.e-tipos.com/papagiannidis/entry/%CE%BC%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%84%CE%AC_%CF%83%CF%84%CE%B1_%CE%BC%CE%AC%CF%84%CE%B9%CE%B1_%CE%BC%CE%B1%CF%82 Μπροστά στα μάτια μας... ET Administrator 2008-08-23T00:00:00+03:00 2008-08-24T11:32:32+03:00

Ξαναρχίζει λοιπόν ο ανήφορος. Για όλους. Eτσι, ο πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής πορεύεται προς τη ΔΕΘ με τα χέρια περίπου δεμένα στην οικονομία –έχει ειπωθεί αυτό τόσο, που εξαντλήθηκε η αναλυτική του χρησιμότητα…– αλλά και με μια συνολική κατάσταση, στο χώρο της κυβέρνησης, πολλαπλά ευθραυστοποιημένη. O δε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Γιώργος Παπανδρέου –αφού προσπάθησε να κάνει την επαναφορά του με την παρουσία του στα καμένα…– πορεύεται προς τη δική του 3η του Σεπτέμβρη μέσα σ’ ένα σύννεφο παγιωμένης αμηχανίας.