Αντώνης Δ. Παπαγιαννίδης

Το μαρτύριο της σταγόνας

Οι αποκαλύψεις για το σκάνδαλο Siemens προχωρούν αργά και βασανιστικά για το πολιτικό σύστημα. Η ουσία, όμως, είναι η χρηματοδότηση των κομμάτων, μια υπόθεση που πρέπει, πλέον, να συζητήσουμε Λοιπόν: όσο προχωρούν, με επιταχυνόμενο μεν ρυθμό αλλά ακόμη αργά και βασανιστικά για το πολιτικό σύστημα, οι αποκαλύψεις για το σκάνδαλο Siemens -υποθέτουμε ότι, τώρα πια, κανείς δεν αρνείται ότι πρόκειται περί σκανδάλου!- και μαγευόμαστε όλοι με το καλειδοσκόπιο των ονομάτων που βγαίνουν, τόσο χρωστάμε στον εαυτό μας απάντηση σ’ ένα ερώτημα. Γιατί αυτή η ιστορία προχωράει σαν το (κινέζικο, δεν είναι για τα δικά μας τα μέρη αυτά…) μαρτύριο της σταγόνας; Ακόμη και στις φρικτές ημέρες των Κοσκωτικών, τότε που πάλι περπατούσαμε στους δρόμους ή συζητούσαμε στα καφενεία και δεν ξέραμε αν δίπλα κάθεται κάποιος -γνωστός, συζητητής, ακόμη και φίλος- «εμπλεκόμενος», η διαδρομή των αποκαλύψεων δεν υπήρξε τόσο ξεθεμελιωτική της εμπιστοσύνης. Οχι, δεν θα πέσουμε στον πειρασμό άλλων να εγκαλέσουμε τη Δικαιοσύνη για το ρυθμό και το χρονισμό των πραγμάτων. Αν δεν υπήρχαν κι αυτής οι άνθρωποι, σαλεύει ο νους για το πού θα βρισκόμασταν στη σημερινή Ελλάδα (και στην υπόθεση Ζαχόπουλου και σ’ εκείνην του παραδικαστικού και…) από πλευράς βολικής σιωπής και συσκότισης. Ούτε θα εκτραπούμε στο συνηθισμένο σπορ μας, των Ελλήνων, να αναζητήσουμε τη συνωμοσία «εκείνων» που κινούν τα νήματα, προκειμένου να ξεθεμελιωθεί το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα του 2008-9. Ομως, να, αν ο Γιώργος Παπανδρέου είχε λίγο νωρίτερα υιοθετήσει τον τίτλο εφημερίδας «Oλα στο φως», αν στην κυβέρνηση είχαν βαθύτερα συναισθανθεί τη βία που ενσωματώνει το ερωτηματικό «Ποιος έχει σειρά;» ή το διαπιστωτικό «Πινγκ πονγκ τα δωράκια της Siemens», και αυτοί θα ζούσαν καλύτερα και εμείς, όχι; Ας είναι. Αποτελεί τουλάχιστον ευτύχημα που η συζήτηση έφθασε, επιτέλους, με την αντίδραση του Θόδωρου Τσουκάτου στην αποκάλυψη που αφορούσε τον ίδιο, εκεί όπου ούτως ή άλλως είναι η ουσία. Και το ξέραμε και το κρύβαμε από τον εαυτό μας. Στη χρηματοδότηση των κομμάτων. Αν θα αρκέσει η λύπη που εκδήλωσε ο Κώστας Σημίτης για «την εμπλοκή στελεχών του ΠΑΣΟΚ» στην υπόθεση (όχι σκάνδαλο, οι λέξεις λερώνουν ακόμη και τώρα) Siemens, αν θα διώξουν το μπαλάκι οι διαβεβαιώσεις των αρμοδίων για τα οικονομικά του ΠΑΣΟΚ, αν θα αρκέσουν οι αναστολές (μην υπερβάλλουμε με διαγραφές!) της κομματικής ιδιότητας που αποφάσισε ο Γιώργος Παπανδρέου, αυτά έχουν περιορισμένη σημασία. Ομοίως άμα έλθει η ώρα της άλλης πλευράς του πολιτικού φάσματος… Η ουσία είναι η χρηματοδότηση των κομμάτων. Να σας πούμε μιαν απόλυτα νόμιμη -νομιμότερη δεν γίνεται!- ιστορία, που δείχνει πόσο κακό κάνουμε που δεν την πλησιάζουμε αυτήν την υπόθεση ευθέως, αλλά αφήνουμε την όποια περίπτωση Siemens να οδηγεί τα πάντα (περίεργο: παλιότερα ο ΟΤΕ εθεωρείτο φέουδο της Intracom, ολόκληροι δικαστικοί αγώνες διεξήχθησαν γύρω απ’ αυτό, τώρα η ιστορία βγαίνει αλλιώς, περίεργο). Κάθε φορά που γίνονταν εκλογές έβγαινε μια απόφαση που έδινε δωρεάν χρόνο στα κόμματα για την τηλεοπτική προβολή τους: όχι στην κρατική τηλεόραση, παντού. Ε, παράλληλα έβγαινε και μια απόφαση η οποία μείωνε το ποσοστό που «οφείλουν» τα κανάλια για τη χρήση της συχνότητάς τους κατά την τηλεοπτική μη-νομοθεσία. Δηλαδή πόροι κρατικοί (στο Δημόσιο οφείλονται οι πόροι) συμψηφίζουν κόστος της καμπάνιας για επανακατάκτηση ή διατήρηση της εξουσίας από τα κόμματα. Μάλιστα, την τελευταία φορά, ο χειρισμός έγινε με δημοσίευση των δύο αποφάσεων στο ίδιο ΦΕΚ! «Μα, πού το πρόβλημα, αφού ψηφίζει η Βουλή, υπογράφουν οι υπουργοί», μας έλεγε σχεδόν έκπληκτος σημαντικός πολιτικός, του κλάδου των καθαρών μέχρις ενοχλήσεως, όταν του επισημαίναμε τη βαθύτατη αυτή αταξία. Και είχε δίκιο: στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης πολιτικό είναι το κομματικό! Και μάλιστα αυτό το κομματικό που τώρα βλέπουμε να ξεφτίζει. Aμα δεν γίνει εσωτερική αξία του πολιτικού συστήματος, δηλαδή δική μας απαίτηση των πολιτών, η (α) άνετη, ουσιαστική, ακόμη και πλούσια χρηματοδότηση των κομμάτων, (β) ως εκ τούτου απόλυτα διαφανής, πανηγυρικά δημοσιευόμενη (με τήρηση λογιστικών βιβλίων για κάθε πολιτικό, όπως ζητά η Διεθνής Διαφάνεια - Ελλάς) και (γ) μη-κλειστή, μη περιοριζόμενη στους ήδη «εντός συστήματος», τότε απλώς κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας. «Μα, ο Ομπάμα αρνείται κάθε κρατική χρηματοδότηση στις ΗΠΑ, ώστε να έχει απεριόριστη ιδιώτευση», θα πείτε. Σε άλλον χρόνο, σε άλλη διάσταση ζουν αυτοί.

Posted at 03:44PM Jun 22, 2008 by ET Administrator in General  |