Αντώνης Δ. Παπαγιαννίδης

Τα κόμματα μπορούν, δεν θέλουν

Η υπόθεση Παυλίδη -με όλα τα δυσάρεστα που κουβαλάει μαζί της: καταγγελία δωροδοκίας για προσέλκυση επιδοτήσεων της άγονης γραμμής, αντίστροφη καταγγελία για εκβίαση, ενδονεοδημοκρατικές έριδες για το ποιος γνώριζε, από πόσο νωρίς και γιατί συγκάλυψε- έτσι όπως εμπλέκει έναν πρώην υπουργό (Αιγαίου), έναν τουλάχιστον βουλευτή με ευαίσθητο αξίωμα (προεδρία της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας), έναν φίλιο επιχειρηματία (με παρελθόν στα μίντια), αλλά και τον τρόπο λειτουργίας του πρωθυπουργικού γραφείου (που ενημερώθηκε, που γνώριζε, που πώς αξιολόγησε;…) αν μη και της Βουλής (που «δεν είδε να περνάει» το θέμα) ξαναφέρνει στην επιφάνεια τη βασική κακοδαιμονία της εποχής. Πρόκειται για την ίδια κακοδαιμονία, που ανέδειξε και για τις δύο παρατάξεις που άσκησαν εξουσία κατά τη Μεταπολίτευση, με το βάρος να πέφτει μέχρι στιγμής περισσότερο στο ΠΑΣΟΚ, η -κεντρικής παθολογίας- υπόθεση Siemens. Την κακοδαιμονία τής, αν μη τι άλλο, ευχάριστης συμβίωσης του πολιτικού με το επιχειρηματικό: όπου το δεύτερο κάνει τη ζωή πιο άνετη, πιο ευχάριστη στο πρώτο. το οποίο, με τη σειρά του, ανοίγει στο δεύτερο αν όχι άμεσες προοπτικές ζουμερών συμβάσεων και κερδοφορίας, πάντως μιαν εγγύτητα προς τα κέντρα των αποφάσεων. Ομως η ίδια κακοδαιμονία χρωματίζει και τόσες άλλες υποθέσεις σκανδάλων, που εκτοπίζουν πεισματικά την πολιτική και διεκδικούν το προσκήνιο. Αλλά και φαινόμενα βαθύτερα προσβλητικά, όπως η ιστορία Ζαχόπουλου. Οπου κατάχρηση εξουσίας, «χαλαρή» διαχείριση κονδυλίων, ειδικών λογαριασμών και συμβάσεων, ωμή σεξουαλική εκμετάλλευση, ολισθηρές σχέσεις με τα μίντια με αντικείμενο τη συγκάλυψη -ή, πάντως, με βαριά τη μυρωδιά συγκάλυψης- και συνθλιπτική αίσθηση ανισότητας και αδικίας στην ποινική μεταχείριση αμιλλώνται η μια την άλλη σε νοσηρότητα. Τέλος, κι αν απομακρυνθεί κανείς πανικόβλητος (ή: αηδιασμένος) από αυτού του είδους την παραβατικότητα, κι αν επιχειρήσει να καταφύγει στο υπήνεμο αγκυροβόλι που η πολιτική τάξη είχε μεριμνήσει εδώ και τέσσερις δεκαετίες να διαμορφώσει για την τιμή της και την καθαρότητά της -ποιο είναι αυτό; μα… το «πόθεν έσχες»-, με την ίδια κακοδαιμονία κινδυνεύει να βρεθεί αντιμέτωπος. Την κακοδαιμονία, ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, της άρνησης των κομμάτων να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Γιατί αποτελεί αληθινό ατύχημα για την ποιότητα της πολιτικής στην ευδαίμονα χώρα μας, ατύχημα που δεν περιορίζεται στη Μεταπολίτευση αλλά πηγαίνει πολύ πίσω, η συνεχής αναγωγή των πάντων «στον εισαγγελέα». Σε παρανομία, σε ποινική αξιολόγηση, σε ανάμιξη της Δικαιοσύνης. ή, πάντως, σε διαδικασίες Προανακριτικής ή Εξεταστικής στη Βουλή. Σε ενίσχυση -ή: σε υποκατάσταση- της συζήτησης για ποινικές ευθύνες, οι οποίες άλλωστε είναι γνωστό σε όλους ότι δεν μπορούν αληθινά να καταλήξουν, προσερχόμαστε τα μίντια! Που έχουμε αναγάγει την καταγγελτικότητα σε δεύτερη φύση, σε -με τη σειρά της- υποκατάστατο του ρόλου της ενημέρωσης και της προώθησης της δημόσιας συζήτησης, που θα ‘πρεπε να είναι ο δικός μας… Ενώ ο ρόλος του φύλακα του πολιτικού συστήματος απ’ όλα αυτά τα διαβρωτικά, από τα σκάνδαλα και τις διαβολές και τις υποψίες και το ξεπάτωμα της εμπιστοσύνης, ανήκει στα κόμματα. Τα κόμματα και οφείλουν (να ξέρουν, να παρακολουθούν, να αξιολογούν) και μπορούν. Το κάθε κόμμα μπορεί -και χρωστάει στον κόσμο του, χρωστάει στον εαυτό του, στην εικόνα του, στη διεκδίκηση της λαϊκής αποδοχής- να επιβάλει στους δικούς του εκείνο που θεωρεί ορθό κανόνα. Οχι, όμως, θέτοντας «εκτός» στελέχη ή προσωρινά «παγώνοντας» την κομματική τους ιδιότητα όταν το κύμα έχει ορθωθεί. Ούτε, φυσικά, καλυπτόμενα πίσω από τη Δικαιοσύνη – ή, χειρότερα, από υποκριτικές διαδικασίες σαν του «πόθεν έσχες». Τα κόμματα μπορούν να αυτοκαθαρθούν. Γιατί δεν θέλουν;

Posted at 10:52AM Aug 19, 2008 by ET Administrator in General  |