Αντώνης Δ. Παπαγιαννίδης

Σε αναζήτηση συμπάθειας

Καταγράφηκε, σημειώθηκε, παρατηρήθηκε -αμφίβολο όμως αν αληθινά αξιολογήθηκε για ό,τι μπορεί να σημάνει. Ο λόγος για την έκκληση που απηύθυνε, στην κορύφωση της έντασης της απεργίας των βυτιοφορέων και των φορτηγατζήδων, ο Γιώργος Παπανδρέου για να λήξουν οι κινητοποιήσεις και να επανέλθει η τροφοδοσία της αγοράς. Και να συνέλθει η καθημερινότητα των κοινών ανθρώπων, που γέμιζαν τις ουρές στα βενζινάδικα και άδειαζαν (πάλι…) τα ράφια των σουπερμάρκετ. Επειτα από μια μακρά περίοδο κατά την οποία το ΠΑΣΟΚ, σαν από εξηρτημένο αντανακλαστικό, έσπευδε να συμπαραταχθεί με όσες κινητοποιήσεις ή πρωτοβουλίες ή τοποθετήσεις τραυμάτιζαν (ή: υπόσχονταν να τραυματίσουν) την καθημερινότητα εν ονόματι των «δίκαιων αιτημάτων» ισχυρών ομάδων και δυναμικών εκπροσώπων τους, φάνηκε να αναζητείται μια άλλη ισορροπία με την κοινή γνώμη. Εκεί, δηλαδή, που το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης έσπευδε να «δανείζεται» τους μυς των συνδικαλιστών και των δυναμικών ομάδων προκειμένου να ανεβάσει με κάθε ευκαιρία την εικόνα «αληθινής αντιπολίτευσης», κάποιοι, ως φαίνεται, στο επιτελείο Παπανδρέου σκέφτηκαν ότι ο κοινός πολίτης και η ζωή του χρειάζεται νοιάξιμο, χρειάζεται να φανεί ότι τον σκέφτηκες κι αυτόν και την ανάγκη του να περπατήσει ομαλά η καθημερινότητά του. Εδώ, μια παρένθεση. Πριν από 60 χρόνια, ως υπουργός Μεταφορών, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής μιλούσε στο Πανελλήνιο Συνέδριο Αυτοκινητιστών (οι οποίοι και τότε διεκδικούσαν δυναμικά) καλώντας τους να υπαναχωρήσουν από ακραίες διεκδικήσεις. Θυμίζοντας την πάγια αντίληψή του ότι «ο πολιτικός οφείλει να είναι περισσότερον χρήσιμος και ολιγότερον ευχάριστος», τους κήρυττε τη θέση: «Ουδεμία τάξις δικαιούται να διεκδικήσει την άνεσιν εις εποχήν καθολικής κακοδαιμονίας του έθνους […] Οφείλουν και οι αυτοκινητισταί να αποκτήσουν το αίσθημα ότι δεν ασκούν επάγγελμα αλλά λειτούργημα, το οποίον συνεπάγεται υποχρεώσεις»… Ας είναι. Επιστρέφουμε στις αναζητήσεις νέας αντιπολιτευτικότητας από τον Γιώργο Παπανδρέου. Μην ξεχνάμε πως, πριν λίγο, είχε προσέλθει στο σχηματισμό ενός μετώπου σχετικής συναίνεσης γύρω από το χειρισμό του βέτο στο Βουκουρέστι. Ενώ και πιο πρόσφατα -στη Γενική Συνέλευση του ΣΕΒ- φρόντισε να κλείσει έναν κύκλο φλερτ του ΠΑΣΟΚ με μια λογική επανόδου στον κρατισμό με την τοποθέτηση: «Δεν θεοποιώ την αγορά, ούτε και το κράτος». Τι συμβαίνει; Μετακίνηση/επάνοδος του ΠΑΣΟΚ προς το κέντρο, τώρα που η ζαλιστική άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ έδειξε να μαζεύεται; Εκτιμάμε κάτι άλλο: βλέπουν στο χώρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης ότι, παρά την κυριαρχία της κυβέρνησης (και του Κώστα Καραμανλή, περισσότερο) σε μετρήσεις και τα συναφή, φαινόμενα όπως η ακρίβεια ή η αποδιάρθρωση του κράτους τραυματίζουν βαθύτερα όσους ασκούν την εξουσία. Αρκεί μια σπίθα για να ανάψει η δυσαρέσκεια: το είδαμε με τις απεργίες των βυτιοφορέων και των φορτηγατζήδων, έρχεται το κύμα στην Παιδεία, απειλούν οι πυρκαγιές το καλοκαίρι… Οπότε; Οπότε -με την απειλή των μιζών Siemens κατά του συνόλου του «παλιού» πολιτικού προσωπικού να είναι, ως φαίνεται, επέκεινα και υπεράνω κομμάτων, οπότε ως μηχανισμός απαξίωσης λειτουργούν καθολικά- στο ΠΑΣΟΚ δείχνει να δημιουργείται η αντίληψη ότι, αντί να αποδεικνύουν ρώμη, χρειάζεται να φανερώνουν μέριμνα για τα προβλήματα των ανθρώπων. (Για την επίδειξη δύναμης, κυβερνητικότητας κ.ο.κ. αρκούν αιχμές όπως με την απειλή ανάκτησης του ΟΤΕ, που ούτως ή άλλως πρακτικά δεν περπατάει…). Ωστε, άμα ο Καραμανλής και η κυβέρνησή του σκοντάψουν, να μπορεί το ΠΑΣΟΚ να αρχίσει να συλλέγει: αν όχι εξουσία, τουλάχιστον συμπάθεια. Είναι και αυτός ένας δρόμος.

Posted at 06:33PM May 17, 2008 by ET Administrator in General  |  Σχόλια[0]