Αντώνης Δ. Παπαγιαννίδης

Ο μοριακός έλεγχος του αίματος

Στην αρχή και το τέλος αυτής της ιστορίας υπάρχουν άνθρωποι. Στο ενδιάμεσο, βέβαια, είναι εγκατεστημένη πολιτική, λειτουργούν νομικοί κανόνες και θεσμικές διαρρυθμίσεις και διακομματικές επιτροπές, υπάρχουν και αναπτύσσονται συμφέροντα, επιπολάζουν οι αδηφάγοι μηχανισμοί της ενημέρωσης – όμως την καρδιά της ιστορίας αποτελούν άνθρωποι, ανθρώπινος πόνος και ανθρώπινη ανάγκη και κίνδυνος. Ο λόγος για το θέμα που ανακίνησε προ ημερών ο «Ελεύθερος Τύπος», με τους 26 μήνες που έχουν περάσει από τότε που προέκυψε και στη χώρα μας η υπόθεση με το μολυσμένο αίμα –δεν είναι, δυστυχώς, ελληνικό «προνόμιο» αυτή η ιστορία: στη Γαλλία έχασαν κυβέρνηση απ’ αυτήν την αιτία- και την κατεπείγουσα ανάγκη να λειτουργήσουν (και στην Ελλάδα) οι διεθνώς διαθέσιμες νέες τεχνολογικές μέθοδοι μοριακού ελέγχου. Στήθηκε ένας μηχανισμός προκειμένου να οργανωθεί ο μοριακός έλεγχος ανά τη χώρα, δηλαδή να γίνει η σχετική προμήθεια, μάλιστα εκτιμήθηκε ότι λόγω της σοβαρότητας του θέματος -και, θα μας επιτραπεί να σημειώσουμε, λόγω του συγκλονισμού της κοινής γνώμης και του πολιτικού κόστους που απειλείται σε παρόμοια ζητήματα όχι «δημόσιας υγείας» ή «γενικού συμφέροντος», αλλά ζωής και θανάτου- όφειλε να προσεγγισθεί μέσα από διακομματική επιτροπή. Και ύστερα; Υστερα άρχισε να λειτουργεί ο χρόνος που, στην ευδαίμονα χώρα μας, λειοτριβεί τα πάντα και «λύνει» τα πάντα: Σβήσαμε κι εμείς τους προβολείς της δημοσιότητας, έφυγαν τα βαριά πρωτοσέλιδα… Τώρα που ο «Ελεύθερος Τύπος» πήρε την πρωτοβουλία να ταράξει πάλι τα νερά, δόθηκαν διευκρινίσεις (ορισμένες φιλοξενούνται στη σελίδα 13 αυτού του φύλλου). Επισημάνθηκαν η νομιμότητα της διαδικασίας, η διακομματική συναίνεση, η πρώτη φάση μέτρων που οδήγησε στο να είναι σήμερα «απειροελάχιστος» ο κίνδυνος μόλυνσης, το γεγονός ότι 75% της επικράτειας καλύπτεται (ενώ το υπόλοιπο επιδιώκεται να ελέγχεται έμμεσα). Προσήλθε, αρθρογραφικά, και ο Γιώργος Μαλούχος την Κυριακή, βλέποντας πώς το ζήτημα αυτό εντάσσεται στο γενικότερο πρόβλημα των κρατικών προμηθειών στη χώρα μας. Ομως 26 μήνες χρονοτριβή σ’ ένα ζήτημα ζωής και θανάτου δεν επεξηγούνται ούτε με νομιμότητες ούτε με δικαστικούς ελέγχους της διαδικασίας ούτε με πολιτική συναίνεση ούτε με διακομματικές λειτουργίες. Και όταν πρόκειται για τη μάνα μου ή για τα παιδιά μου, η επίκληση της «απειροελάχιστης» διακινδύνευσης ή η σιγουριά ότι ζουν στο «ασφαλές» 75% της ελληνικής επικράτειας δεν αρκεί. Αντίθετα: Ανθρώπινα τραυματίζει. Η πολιτική μας τάξη -εδώ, εκπροσωπούμενη από προβεβλημένο εκπρόσωπο, τον Δημήτρη Αβραμόπουλο- ας αξιοποιήσει το άγαρμπο, ίσως, ενδιαφέρον και την πίεση του Τύπου για να κλείσει αυτή η υπόθεση. Δεν είναι πολιτικό, δεν είναι νομικό, δεν είναι διαδικαστικό το ζήτημα: Είναι ανθρώπινο, είναι τελικά ηθικό. Ολοι γνωρίζουμε πως μια αναγκαιότητα και μια συστράτευση όπως των Ολυμπιακών Αγώνων έκανε τις διαδικασίες και τους διαγωνισμούς και τις προσφυγές και τις αμφισβητήσεις και τις κατακυρώσεις να προχωρούν σε ωφέλιμο χρόνο. Πώς έκανε να κινηθούν τα πράγματα. Συνεπώς δεν νοείται να εγκαθιστάμεθα σήμερα πίσω από την καθησυχαστική -μέχρι «μια στραβή» να φέρει ανάφλεξη- επίκληση της νομιμότητας και των διακομματικών διαδικασιών (θυμάστε τη διακομματική συναίνεση για τις πυρκαγιές; Για το περιβάλλον;) για να δεχθούμε 26 μήνες και βάλε διάρκεια σ’ ένα ζήτημα όπου δεν διακυβεύεται πολιτική ή επικοινωνία. Αλλά άνθρωποι.

Posted at 03:12PM May 13, 2008 by ET Administrator in General  |