Αντώνης Δ. Παπαγιαννίδης

Μπροστά στα μάτια μας...

Ξαναρχίζει λοιπόν ο ανήφορος. Για όλους. Eτσι, ο πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής πορεύεται προς τη ΔΕΘ με τα χέρια περίπου δεμένα στην οικονομία –έχει ειπωθεί αυτό τόσο, που εξαντλήθηκε η αναλυτική του χρησιμότητα…– αλλά και με μια συνολική κατάσταση, στο χώρο της κυβέρνησης, πολλαπλά ευθραυστοποιημένη. O δε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Γιώργος Παπανδρέου –αφού προσπάθησε να κάνει την επαναφορά του με την παρουσία του στα καμένα…– πορεύεται προς τη δική του 3η του Σεπτέμβρη μέσα σ’ ένα σύννεφο παγιωμένης αμηχανίας. (Μένουμε εδώ, όχι γιατί οι άλλοι πολιτικοί χώροι και μάλιστα ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν τα δικά τους, αλλ’ επειδή εδώ, στους δύο παλαιούς πόλους, κρίνεται ακόμη το παιχνίδι. Αρέσει – δεν αρέσει αυτό). Λοιπόν: παρ’ όλα τα κύματα αναταραχής που πέρασε, ο Κώστας Καραμανλής συνεχίζει να κουβαλάει πάνω του την υπόσχεση σταθερότητας. Οχι για το τι καταγράφουν τα γκάλοπ, παρ’ όλη τη φθορά που έχει υποστεί η εικόνα του κ.λπ., ούτε γιατί το αναλύουν ή το υμνωδούν. Ούτε καν επειδή σε κάποιους (πολλούς) απέναντι, στην αντιπολίτευση, επικρατεί το γνώριμο χάος. Αλλ’ επειδή στα τόσο ταραγμένα χρόνια που περνούμε –και όπου, οικονομικά τουλάχιστον, η αίσθηση ανασφάλειας επιτείνεται καθημερινά– ο κόσμος χρειάζεται τόσο ένα σημείο αγκύρωσης, έναν πόλο σταθερότητας, ώστε σε κάποιον θα τον χαρίσει αυτόν το ρόλο. Μόνος υποψήφιος, ακόμη, ο Καραμανλής. Μόνο που χρειάζεται κάποιες –κάποιες!– μη συμβολικές/μη επικοινωνιακές κινήσεις, που να δείχνουν ότι «το πολεμάει». Ετσι (και μόνον έτσι) θα αγοράσει πολιτικό χρόνο. Οσο για τον Γιώργο Παπανδρέου, αυτός, παρ’ όλη την ακραία φθορά που έχουν υποστεί ο χώρος του και ο ίδιος, συνεχίζει να λειτουργεί υπό συνθήκες μη αμφισβήτησης. Μη χαμογελάτε: εννοούμε μη αποτελεσματικής, μη ουσιώδους, μη λειτουργικής αμφισβήτησης. Το αληθινό του πρόβλημα, αυτού, είναι ότι το ακριβώς αντίθετο της σταθερότητας έχει φθάσει να συμβολοποιεί, να αποπνέει. Αυτό συν οι συνεχείς αναφορές σε ανασύνταξη, αναμόρφωση, επανίδρυση κ.ο.κ. του ΠΑΣΟΚ φθείρουν. Αν χάσει για μιαν ακόμη φορά ο χώρος του ΠΑΣΟΚ την ευκαιρία να αυτοκαταλυθεί, ώστε να πάει παραπέρα ως κάτι το αληθινά διαφορετικό (όχι σύμβολα και ονόματα και διακηρύξεις: τα εύκολα), ώστε να προσελκύσει νέο κόσμο γύρω από νέες προτάσεις, τότε ουσιαστικά θα έχει αφεθεί ο Γιώργος Παπανδρέου στην πολιορκία του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Και στη σαγηνευτικά ράθυμη λογική του ώριμου φρούτου: αν πέσει από μόνος του ο απέναντι, θα είμαι εγώ εκεί! Ενώ και οι του ρεύματος Βενιζέλου και τα ορφανά του εκσυγχρονισμού και η ντουζίνα των (άλλοτε) αρχηγήσιμων θα βλέπουν τα χρόνια να περνούν. Μάταια… Την ίδια όμως στιγμή, η ίδια η πραγματικότητα κάνει θετικά αντανακλαστικά να αναπτύσσονται. Δείτε τρία παραδείγματα: ? Μέσα στην αμφισβήτηση των ικανοτήτων της, μέσα στην απαξίωση στελεχών και εικόνας, η Αστυνομία κατόρθωσε με την –πολύμηνη, μεθοδική, επαγγελματική: προπαντός αυτό, επαγγελματική!– δουλειά που οδήγησε στη διαλεύκανση της απαγωγής Μυλωνά να σπάσει τον κύκλο του αρνητικού. Παράλληλα, στο μέτωπο των πυρκαγιών, ο ίδιος χώρος δίνει μέχρι στιγμής σημάδια αποτελεσματικότητας χωρίς βαβούρα. Ενα το κρατούμενο: επαγγελματισμός. ? Βολοδέρνοντας επί χρόνια μέσα στον ωκεανό της αυτάρεσκης αδιαφάνειας που γεννά σχεδόν αυτονόητα διαφθορά, η Δημόσια Διοίκηση -δηλαδή: κάποιες πολιτικές ηγεσίες- αποφασίζει να ανοιχτεί, να δανειστεί «από έξω» εμπειρίες και μεθόδους. Ετσι, το υπουργείο Μεταφορών ανακοίνωσε, επίσημα, ότι θα χρησιμοποιήσει την τεχνογνωσία της «Διεθνούς Διαφάνειας» προκειμένου να ξεκινήσει να ξηλώνει τη διαφθορά των υπηρεσιών και των ΔΕΚΟ του. Ενώ και το Εσωτερικών, Δημ. Διοίκησης κ.λπ. κάνει την ίδια κίνηση – θέτει μάλιστα τις ελεγκτικές του δυνάμεις (ελεγκτές Δημόσιας Διοίκησης, Εσωτερικών Υποθέσεων κ.ο.κ.) στην υπηρεσία της ίδιας λογικής. Δεύτερο το κρατούμενο: άνοιγμα προς τα έξω. ? Μέσα στη δίνη του αθλιούτσικου σκανδάλου Παυλίδη βγήκε στην επιφάνεια πρωτοβουλία του δημάρχου Τήλου για επιδότηση της θαλάσσιας μεταφοράς / των άγονων γραμμών, με τρόπο συμβατό προς τους κανόνες της Ε.Ε. Ερχεται τώρα ο υφυπουργός Αιγαίου και συμπαρατάσσεται στην προσπάθεια να περάσει (και) στην Ελλάδα η έννοια του μεταφορικού ισοδύναμου. Που εδώ και 25 χρόνια (ναι, είκοσι πέντε χρόνια από την εποχή του Ελληνικού Μνημονίου, θυμάστε;) σχεδιαζόταν να φέρει προσιτή συγκοινωνία στα νησιωτικά συγκροτήματα της Ελλάδας. Τρίτο το κρατούμενο: ευρηματικότητα. Ας μας συμπαθάνε οι πολιτικοί αρχηγοί, όμως εκεί: στον επαγγελματισμό, στο άνοιγμα, στην ευρηματικότητα βρίσκεται το αύριο. Μπροστά στα μάτια τους, και τα δικά μας.

Posted at 12:00AM Aug 23, 2008 by ET Administrator in General  |