Αντώνης Δ. Παπαγιαννίδης

Μια ελληνική αλλαγή

Το ότι ο Σταύρος Δήμας, ως επίτροπος με αρμοδιότητα στα θέματα Περιβάλλοντος, ανήκει σ’ εκείνους που επιχείρησαν να σημαδέψουν με τη θητεία τους «κάτι» από τη ζωή των Βρυξελλών έχει γίνει αντιληπτό και στην Ελλάδα. (Οσο κι αν στα δικά μας πράγματα κυρίως σημειώνεται η κυλιόμενη διαφωνία του με τον ΥΠΕΧΩΔΕ Γιώργο Σουφλιά, για τη θητεία του οποίου θεώρησε δημόσια ότι ήταν περισσότερο «Δημοσίων Εργων» παρά «Περιβάλλοντος»). Λιγότερο γνωστό είναι ότι ο Ελληνας επίτροπος έφερε -τώρα τελευταία, μάλιστα- στο προσκήνιο των Βρυξελλών ενός άλλου είδους πολιτική σωφροσύνη. Να εξηγηθούμε: μετά την απαγόρευση της διαφήμισης για τα προϊόντα καπνού, μετά και την προώθηση της συζήτησης για αυτορρύθμιση στη διαφήμιση του αλκοόλ (για να μην υπάρξει κι εδώ απαγόρευση), στην Ε.Ε. άρχισε να ανεβαίνει ένα κύμα για αυστηροποίηση της ρύθμισης όσον αφορά στη διαφήμιση των αυτοκινήτων. Με στόχο την επίτευξη ενός περιορισμού των εκπομπών καυσαερίων των αυτοκινήτων (σε οροφή 130 γραμμαρίων C02 ανά διανυόμενο χιλιόμετρο, μέχρι το έτος 2012), ιδίως με πρωτοβουλία του Ευρωκοινοβουλίου προωθούνταν ρυθμίσεις που θα προέβλεπαν ότι το 20% του χώρου κάθε διαφήμισης αυτοκινήτου θα περιλάμβανε (όπως παλιότερα στη διαφήμιση των τσιγάρων, πριν ενσκήψει η πλήρης απαγόρευση…) «ενημερωτικά στοιχεία για την εξοικονόμηση καυσίμων και τις εκπομπές ρύπων CO2 ». Το πού ακριβώς οδηγεί -ποιου είδους κοινωνία και τι λογής πολίτες διαμορφώνει- μια τέτοια λογική προστασίας των ανθρώπων από τον εαυτό τους εκ μέρους ενός Κράτους-νταντάς (nanny State, που λέγαν καταφρονητικά και οι Αγγλοσάξονες προτού ανακαλύψουν -πάλι, όπως επί ποτοαπαγόρευσης- τη σαγήνη της προστατευτικής απαγόρευσης ως έκφρασης του πολιτικώς ορθού…) είναι μια μακριά ιστορία. Ομως ο ευρωπαϊκός Τύπος απευθύνθηκε, στο ειδικό αυτό ζήτημα, στον επίτροπο Δήμα εξηγώντας ότι αυτή η λογική των περιορισμών και των απαγορεύσεων στη διαφήμιση υποσκάπτει την ίδια την οικονομική λειτουργία των εφημερίδων. Χωρίς μάλιστα να είναι και τόσο βέβαιο ότι θα επηρέαζε αισθητά την καταναλωτική συμπεριφορά -άλλωστε ήδη η αυτοκινητοβιομηχανία έχει αναδείξει τη μείωση των ρύπων σε βασικό αυτοδιαφημιστικό ατού, ενώ και ο περιορισμός της κατανάλωσης γίνεται ούτως ή άλλως αυτοτελής αξία με την τιμή των καυσίμων να απογειώνεται (και οι εταιρίες τρέχουν από πίσω). Αντί της συνήθους στρυφνής γραφειοκρατικότητας, ο Τύπος βρήκε εντυπωσιακά θετική ανταπόκριση. Είπε ο Ελληνας επίτροπος ότι ήδη εκτιμά ιδιαίτερα τη συμπαράσταση των εφημερίδων στη στρατηγική της Ε.Ε. για αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής. Και, ως εκ τούτου, περισσότερο ενδιαφέρεται να στρατευθεί ο ευρωπαϊκός Τύπος στη θετική περιβαλλοντική καμπάνια της Ε.Ε., παρά να εμφανιστούν οι Βρυξέλλες ως ρυθμιστής και πηγή απαγορεύσεων. Καθώς, τις τελευταίες δύο δεκαετίες, ο Τύπος από την Ευρώπη μόνον απαγορεύσεις και περιορισμούς έχει δει -σε σύγκριση με την ευνοϊκή έως ενθουσιώδη μεταχείριση της τηλεόρασης…- η αναγνώριση Δήμα ότι «οι εφημερίδες αποτελούν βάθρο της δημοκρατίας και παίζουν σημαντικό ρόλο για την Ευρώπη και για τις κοινωνίες μας», καθώς και ότι η ύπαρξη διαφήμισης αποτελεί για τις εφημερίδες καίρια πηγή της οικονομικής τους ανεξαρτησίας (οπότε η υπονόμευση του διαφημιστικού εσόδου τις τραυματίζει ακριβώς εκεί: στην ανεξαρτησία τους…) δημιούργησε ιδιαίτερα θετική εντύπωση. Θα ήταν αληθινά ενδιαφέρον αν βρισκόμασταν μπροστά σε λιγότερη «πολιτική ορθότητα»/political correctness και περισσότερη ειλικρίνεια προθέσεων, στα πλαίσια της βρυξελλιώτικης εκδοχής αναζήτησης του «κοινού καλού». Και αν από Ελληνα προέλθει η αλλαγή αυτή κλίματος…

Posted at 10:33AM Jul 08, 2008 by ET Administrator in General  |