Αντώνης Δ. Παπαγιαννίδης

Και το ΠΑΣΟΚ; Πού το ΠΑΣΟΚ;

Mήνες πέρασαν πολλοί. Οπου από το χώρο του ΠΑΣΟΚ -κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ασφαλώς, αλλά και Κινήματος με μακρά και πολυκύμαντη πορεία- εκπορευόταν ένα μήνυμα/υπόσχεση ριζικής επανατοποθέτησης των δικών του πραγμάτων. Και μάλιστα με ορίζοντα την ειθισμένη 3η του Σεπτέμβρη. Αυτή είναι ουσιαστικά αύριο, σε απόσταση αναπνοής. Διόλου περίεργο που πύκνωσαν, πλέον, οι φήμες και οι πληροφορίες και οι εικασίες για το «πού θα το πάει ο Γιώργος», για το πώς θα επιχειρηθεί αναδιάταξη των δυνάμεων, επανίδρυση, ανάταξη – η ελληνική γλώσσα είναι πλούσια, η γλώσσα πολιτικής μνήμης του ΠΑΣΟΚ ακόμη πλουσιότερη! Αλλά μην παίζουμε με τις λέξεις: το πραγματικό στοίχημα για το ΠΑΣΟΚ μετά την άδοξη εγκατάλειψη του σκάφους από τον Κώστα Σημίτη, μετά από τρεις αποτυχίες επί Γιώργου Παπανδρέου να πείσει στην κάλπη ότι άλλαξε, μετά την ταραχώδη και πολύμηνη φάση αμφισβήτησης του Γ.Α.Π. από τον Βαγγέλη Βενιζέλο, από το «ρεύμα», από τους λοιπούς δελφίνους, από τον ίδιο τον εαυτό του, μετά την άγρια πλαγιοκόπηση του ΠΑΣΟΚ από τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ στις δημοσκοπήσεις και στην κοινή αντίληψη – το πραγματικό στοίχημα, που ήταν για το ΠΑΣΟΚ να αυτοκαταλυθεί και να πάει παραπέρα, δεν τέθηκε. Δεν αντιμετωπίσθηκε καν να τεθεί, έως τώρα. Οπότε; Οπότε, έτσι όπως έχουν πάει τα πράγματα στον τομέα της οικονομίας, έτσι όπως το φετινό φθινόπωρο, και ο χειμώνας που ακολουθεί, υπόσχεται/απειλεί χιονοστιβάδα κοινωνικών μετώπων, ισχυρός προβάλλει ο πειρασμός να προσέλθει ο Γιώργος Παπανδρέου προσκυνητής στην πολιτική φιλοσοφία του ώριμου φρούτου. (Φιλοσοφία που δεν απέδωσε και άσχημα, μετά την αναμέτρηση του 1999-2000, στον Κώστα Καραμανλή. Ο οποίος την καρπώθηκε το 2004, όχι;) Αναμονή όσο η κυβέρνηση θα σκοντάφτει και θα φθείρεται, κι άλλο, κι άλλο – λέει αυτός ο πειρασμός. Ανέβασμα στα οδοφράγματα όταν το κύμα δυσαρέσκειας ξεχειλίζει και οσάκις σκάνδαλο ή «σκάνδαλο» προσφέρεται. Υποδαύλιση της αμφισβήτησης στα κυβερνητικά έδρανα. Και… πάλιν αναμονή! Συν, εννοείται, υφολογικές και φραστικές μετατοπίσεις: εδώ, ιδεώδες εφαλτήριο η 3η του Σεπτέμβρη. Βγαίνει πέρα μια τέτοια προσέγγιση; Εξαιρετικά αμφίβολο. Αν μη τι άλλο επειδή οι Συνασπιστές/Συριζαίοι, έχοντας έγκαιρα και χωρίς δισταγμούς ποντάρει στην άρνηση, στην ανατρεπτικότητα, στην εξεγερτικότητα εν ανάγκη, έχουν μονοπωλήσει εκείνο που έχει φτάσει να σημαίνει «αντιπολίτευση» στις σημερινές αδιέξοδες συνθήκες. Και να το θέλει, το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί πλέον να πλειοδοτήσει. Καθώς, δε, ως «αντιπρόταση διακυβέρνησης» το ΠΑΣΟΚ ακόμη πολύ απέχει από του να πείσει -ο κόσμος, ακόμη και ο κόσμος του, δεν συγχωρεί ακόμη την αυτάρεσκη και προσβλητική εμπειρία κυβερνητισμού της ύστερης εποχής Σημί- τη-, αληθινά δεν αρκεί να σκοντάψει, ακόμη και να γκρεμοτσακιστεί από ατύχημα διαδρομής η Ν.Δ. Αν, δε, περάσει κανείς σε επίπεδο εικόνας/προσδοκίας σταθερότητας, που κατεξοχήν τη χρειάζεται και την καλεί ο κόσμος υπό τις τωρινές συνθήκες, εκεί το ΠΑΣΟΚ ούτε που προσέρχεται στην αφετηρία… Οπότε; Οπότε το ΠΑΣΟΚ της 3ης Σεπτεμβρίου του 2008 είναι καταδικασμένο όχι να αλλάξει, να ανανεωθεί, να επαναπροσδιοριστεί, να επανιδρυθεί, να επανεφευρεθεί -είπαμε, η ελληνική είναι πλούσια γλώσσα- αλλά να καταργήσει τον εαυτό του. Μεγάλο μέρος του εαυτού του. Μπας και ξεκινήσει, πάλι, με κάτι από τον υπόλοιπο εαυτό του.

Posted at 12:00AM Aug 30, 2008 by ET Administrator in General  |