Αντώνης Δ. Παπαγιαννίδης

…και ουκ ακουσεις α μη δει

Λοιπόν, η μικρή αυτή ιστορία αξίζει να καταγραφεί. Βρισκόμαστε στα τέλη του 2003, όταν πλέον είχε φανεί ότι ο σημιτικός εκσυγχρονισμός είχε προσλάβει τα γνωρίσματα καθεστώτος: κλειστότητα, αυτάρεσκη απόκρουση κάθε κριτικής, ύφος εξουσιακότητας, κατοχή της αλήθειας – τα γνωστά (και αυτά, ενώ η βουή των προσερχομένων γεγονότων γινόταν όλο και πιο ευδιάκριτη στην κοινή γνώμη). Οργανώνει τότε η Διεθνής Διαφάνεια-Ελλάς ένα συνέδριο με αντικείμενο την αναζήτηση τρόπων για την ανάθεση των δημοσίων έργων και των κρατικών προμηθειών. Προσέρχονται να συμμετάσχουν φορείς του ιδιωτικού τομέα (αναμενόμενο), πολλές επιχειρήσεις του δημοσίου τομέα (και μάλιστα όχι μόνο με συμμετοχές των διοικήσεών τους, αλλά και με εισηγήσεις και με ανάληψη της οικονομικής στήριξης της διοργάνωσης…), εκπρόσωποι του δικαστικού και διοικητικού σώματος, πανεπιστημιακοί (πώς να λείψουν;), η αντιπολίτευση. Ομως βαθιά σιωπή από την τότε κυβέρνηση! Ας σημειωθεί ότι από τις εργασίες της Διεθνούς Διαφάνειας, μετά από συζήτηση για τις διεθνείς, ακριβώς, εμπειρίες – άλλωστε αυτή είναι η όλη ιστορία με τη Δ.Δ., γι’ αυτό έχει ως διεθνής μη-κερδοσκοπική οργάνωση 92 «τμήματα» ανά τον κόσμο, με τη στήριξη της Παγκόσμιας Τράπεζας, της Ε.Ε., του ΟΟΣΑ, με επίσημο συμβουλευτικό ρόλο κ.ο.κ. – βγήκαν χρήσιμες κατευθυντήριες γραμμές για την πρόληψη της διαφθοράς. Οπως οι προτάσεις για διεξαγωγή των διαγωνισμών μεσαίου μεγέθους με διαδικτυακή, συνεπώς εξ ορισμού δημόσια και ανοιχτά διεξαγόμενη διαδικασία. Ή, πιο κεντρικά, η περιγραφή ενός συστήματος για τους μεγάλους διαγωνισμούς με διαδοχικά στάδια αποκλεισμού, που να ελαχιστοποιεί τις παρενέργειες των ποικίλων επιτροπών και βαθμολογιών, θεραπεύοντας τα κακά του (τότε) συστήματος του «μαθηματικού τύπου». Ας είναι. Από τη συζήτηση αυτή έλειψε, επιδεικτικά, η τότε κυβέρνηση. Οχι μόνο αυτό, αλλ’ όταν ανακοινώθηκαν, στο πλαίσιο της δημοσιότητας του Συνεδρίου της Δ.Δ.-Ελλάς, στοιχεία για το πού βρίσκεται στις διεθνείς συγκρίσεις, κατατάξεις και δείκτες διαφθοράς η αγαπημένη μας χώρα, έσπευσαν οι Ηρακλείς του εκσυγχρονισμού να πείσουν την τότε κυβερνητική νομενκλατούρα να υποβαθμίσει και το γεγονός αλλά και τη Διεθνή Διαφάνεια. Με το επιχείρημα ότι… δεν πρόκειται για δημόσιο ή διακρατικό οργανισμό αλλά για ιδιωτική υπόθεση, που συνεπώς οι αξιολογήσεις και οι μετρήσεις του δεν αφορούν κανένα (και με το υπονοούμενο ότι η Δ.Δ.-Ελλάς κυριαρχείται από την – τότε – αντιπολίτευση, πρόεδρος η διατελέσασα υπουργός επί κυβερνήσεως Μητσοτάκη Βιργινία Τσουδερού, ξέρετε τώρα!). Βέβαια, οι καιροί άλλαξαν. Στη φετινή διοργάνωση της Δ.Δ.-Ελλάς, στις αρχές της χρονιάς, προσήλθαν, όχι μόνο ως εισηγητές, πολιτικοί, όπως ο Προκόπης Παυλόπουλος και η Αννα Διαμαντοπούλου αλλά και με κεντρική ομιλία ο Γιώργος Παπανδρέου, και στο κλείσιμο των εργασιών ο Κώστας Καραμανλής. Αντίστοιχα υψηλού προφίλ θα είναι ως φαίνεται και η διοργάνωση της διεθνούς συνάντησης στα τέλη του χρόνου. Ενώ πλέον ουδείς αγνοεί τους δείκτες διαφθοράς της Δ.Δ. και τα στοιχεία του Global Corruption Report (το τελευταίο ήταν αφιερωμένο στην Οικονομία του Νερού – νεοπλανητική προτεραιότητα – ενώ παλιότερα κάλυπταν την Υγεία, τα Δημόσια Εργα κ.ο.κ.). Γιατί όμως επαναφέρουμε στη μνήμη παλιές ιστορίες; Να, επειδή εν τέλει εκείνο που βλέπουμε όλο αυτό τον καιρό στη δημόσια σκηνή – με τα κόμματα να προσπαθούν να αποδιώξουν από πάνω τους τις βαρύτατες σκιές του σκανδάλου Siemens, με την κυβέρνηση, ιδίως, να μπαίνει στον πειρασμό να αποδιώξει τις υπορρέουσες δυσάρεστες φήμες, ευθυγραμμιζόμενη με το εξόχως σημιτικό «όποιος έχει στοιχεία στον εισαγγελέα» - παραπέμπει σε ανάλογα αντανακλαστικά άμυνας. Της στρουθοκαμήλου… …Ηταν πριν κάπου 35 χρόνια, και στις αντίστοιχες Πανελλαδικές – τότε μιλούσαμε για το «Ακαδημαϊκό» - είχε μπει στο μάθημα της έκθεσης το ακόλουθο θέμα: «Λέγε α δει και ό,τι δει και υπέρ ων δει. και ουκ ακούσεις α μη δει». Συζητήσεις μεταξύ των παιδιών και των φροντιστών για το ακριβές νόημα (ιδίως εκείνο το τελικό «ακούσεις» ήταν συμπέρασμα ή εντολή;) και τη «σωστή» γραμμή ανάπτυξης. Βλέπετε, πικρά χρόνια εκείνα και η σκέψη έπρεπε να είναι η ορθή! «Λέγε όσα πρέπει και όταν πρέπει και ας είναι όσα λες θετικά για όσους πρέπει. Και πάντως, μην ακούς όσα δεν πρέπει». Χρόνια πέρασαν πολλά, τα πάντα άλλαξαν βαθύτατα απ’ ό,τι ίσχυε πριν 35 χρόνια, αφού άλλαξαν απ’ ό,τι λειτουργούσε πριν 5 χρόνια. Ομως, μήπως κάποιες εμμονές νοοτροπίας και αντανακλαστικών τις διακρίνετε;

Posted at 12:05PM Jul 06, 2008 by ET Administrator in General  |