Αντώνης Δ. Παπαγιαννίδης

Η συνταγή Καραμανλή σε δοκιμασία

Αμα θελήσει κανείς να βγει λίγο πίσω από την αναταραχή των ημερών Siemens και Ζαχόπουλου, των πυροτεχνημάτων Τατούλη και των δημοσκοπικών ταρακουνημάτων και να δει πού πάνε να ισορροπήσουν τα δημόσια πράγματα, ουσιαστικά θα καταλήξει στο ότι ένα είναι εκείνο που κρίνεται: η συνταγή Καραμανλή. Μολονότι σε πρωθυπουργοκεντρικό σύστημα ζούμε, μολονότι η ινδαλματοποίηση του κέντρου της εξουσίας αποτελεί στην Ελλάδα αυτόματο αντανακλαστικό ακόμη και για τους «αντιπάλους» (ιδίως γι’ αυτούς…), μολονότι μελάνι έχει χυθεί πολύ και μελίρρυτος λόγος έχει εκφωνηθεί άφθονος για την «κυριαρχία Καραμανλή στο πολιτικό σκηνικό», μολαταύτα ο πυρήνας της συνταγής Καραμανλή δεν έχει αναλυθεί όσο θα περίμενε κανείς. Λοιπόν: αν ο Κώστας Σημίτης πήγε να δώσει μιαν αίσθηση τεχνοκρατικής διακυβέρνησης με φόντο τον αγώνα πρόσδεσης της Ελλάδας στο σκληρό πυρήνα της Ευρώπης, αν ο Ανδρέας Παπανδρέου θέλησε να ξεκλειδώσει αισθήματα αυταξίας και υπερηφάνειας του Ελληνα με βαθύτερο στόχο το σπάσιμο των κοινωνικών στεγανών και την αναζήτηση ενός oνείρου ευημερίας, αν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε επιδιώξει μια πορεία ομαλότητας και απόκρουσης των άκρων με βασικό αίτημα την πρόσδεση στη Δύση/στην Ευρώπη, ο Κώστας Καραμανλής τι πήγε να αντιπροσωπεύσει; Οχι πώς επεδίωξε και πώς κέρδισε την εξουσία, ούτε πώς χρωμάτισε τη διακυβέρνησή του -ή και την αποχή του από μια πρωτοβουλιακή άσκηση της εξουσίας- αλλά τι δείχνει να οδήγησε την πρότασή του; Πιστεύουμε ότι η συνταγή Καραμανλή ήταν να προσγειώσει τις προσδοκίες. Να φέρει –σταδιακά-τους Ελληνες, που τόσα μας είχαν τάξει, τόσα μας είχαν οδηγήσει να θεωρούμε κεκτημένα, τόσα μας είχαν αφήσει ή και ενθαρρύνει φορτικά να ονειρευτούμε (και σε συλλογικό και σε ατομικό επίπεδο), σε επαφή με μια πραγματικότητα που δίνει λιγότερα. Πολύ λιγότερα. Καλύτερα σπίτια; Καλύτερο αυτοκίνητο; Δυνατότητα χαλάρωσης και διασκέδασης – «στην Ελλάδα έχουμε πιο φωτεινή ζωή»; Ευκαιρία καλύτερης δουλειάς – ή και δεύτερης δουλειάς, αλλά ικανής να μας συντηρήσει «φέτος καλύτερα από πέρσι, τα παιδιά πάντα καλύτερα από τους γονιούς»; Ελλειψη εργασιακής πίεσης; Γενική αίσθηση ασφάλειας; – γκρίνια μεν για την Κοινωνική Ασφάλιση, γκρίνια για το ΕΣΥ, αλλά τα βγάζουμε πέρα… Κάποια αίσθηση αξίας της χώρας στις διεθνείς σχέσεις, χωρίς δυσάρεστες προσαρμογές νοοτροπίας; Ολα αυτά κάτω από τη μαγική εκείνη έκφραση: «τα κεκτημένα». Ε, με δεδομένο ότι η πραγματικότητα στην οποία καλούμαστε να ζήσουμε -πείτε την «παγκοσμιοποίηση»; πείτε την «Ευρώπη»; πείτε την «φάση της διεθνούς συγκυρίας» (όχι, δε, μόνον της οικονομικής…)- δίνει όλο και λιγότερα απ’ εκείνα που έχουμε καταγράψει ως κεκτημένα, εδώ και καιρό έρχεται προσγείωση. Πήγε να την κάνει ο Κώστας Μητσοτάκης, κηρύσσοντας την αντιστροφή -ουσιαστικά- των προσδοκιών και των οραμάτων της εποχής Παπανδρέου. Δεν του βγήκε, απέβη και ο ίδιος «σύντομο διάλειμμα». Την επεχείρησε κι ο Κώστας Σημίτης (από χαρακτήρα, από λογική), αλλά και φοβήθηκε και τον έπεισαν οι δικοί του ότι όφειλε να παίξει το χαρτί της φιλολαϊκότητας για να μη χάσει το ΠΑΣΟΚ. Η συνταγή Καραμανλή είναι, τώρα, να τις προσγειώσει τις προσδοκίες στην πράξη. Με μια λογική μικρών βημάτων αλλά και με ένα ύφος –συνολικά- «τόσα μπορούμε, τόσα κάνουμε». Χωρίς, όμως, ούτε ιδεολογικοποιήσεις τύπου Μητσοτάκη ούτε φραστική καταφρόνηση του τύπου «αυτή είναι η Ελλάδα» κατά Σημίτη. Προσέξτε τώρα: μέσα σ’ αυτή τη λογική της προσγείωσης των προσδοκιών είναι που επιχειρείται να απορροφηθεί και η εξέγερση του πολίτη μπροστά στα βάρη της καθημερινότητας. Κυκλοφοριακό; Περιβαλλοντι­κή υποβάθμιση; Οδική ασφάλεια; Πολεοδομικό χάος; Λιώσιμο της Παιδείας; Προσβολή από την κατάσταση της Υγείας; Καθημερινή ταλαιπωρία του πολίτη/ραγιά στα χέρια ενός δουλοκτητικού κράτους; «Ο,τι μπορούμε κάνουμε», είναι η σιωπηρή απάντηση από την πλευρά της κυβέρνησης. Και, δυσανασχετώντας, ο κόσμος έδειχνε να τη δέχεται. Ε, τώρα, με την επέλαση στην ελληνική πραγματικότητα της διεθνούς κρίσης, αυτή η πολιτική -σωστότερα: η πρακτική…- της προσγείωσης των προσδοκιών δοκιμάζεται στο όριό της. Να το πούμε αλλιώς: από το πώς ο Γιώργος Αλογοσκούφης θα οδηγήσει το σκάφος της Οικονομίας ανάμεσα στις ξέρες, πλέον, και από το πώς ο κόσμος (που ως καταναλωτής έμαθε να αυτοπροσδιορίζεται) θα αντέξει/ανεχθεί την πρόσθετη πίεση, θα εξαρτηθεί τι θα βγει ως πολιτικό αποτέλεσμα από τη συνταγή Καραμανλή.

Posted at 11:33AM Jul 13, 2008 by ET Administrator in General  |