Αντώνης Δ. Παπαγιαννίδης

Ηγεσίες και πειρασμοί

Για κανέναν δεν είναι τιμητική –σε κανέναν δεν εμποιεί τιμήν, όπως θα ’λεγαν οι παλιοί– η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί με τους μαιάνδρους που ακολουθεί το σκάνδαλο Siemens. Οχι, δεν αναφερόμαστε στο ότι οι πάντες και τα πάντα πάνε να λασπωθούν, πράγμα επιβαρυντικό για το πολιτικό σύστημα. συνολικά (δηλαδή για εμάς: εμάς εκφράζει το πολιτικό σύστημα, δηλαδή για τη δημοκρατία: αυτήν διαχειρίζεται, με εντολή μας, το ίδιο πολιτικό σύστημα). Ούτε στην επιδέξια καλλιεργούμενη –ιδίως απ’ εκείνους που την αποκηρύσσουν!– αντίληψη ότι «όλοι το ίδιο είναι», που, το δείχνουν όλο και πιο ξεκάθαρα οι δημοσκοπήσεις, έφθασε να κυριαρχεί στην κοινή γνώμη. Ούτε, ακόμη, αναφερόμαστε στην πανσπερμία αφορισμών από τους διάφορους μικρούς, μεσαίους ή μεγάλους παίκτες του πολιτικού προσκηνίου, που σπεύδουν να «τοποθετηθούν» καταγγελτικά και αποκηρυκτικά (προς τους άλλους), ώστε να υπάρξουν. Μιντιακά, δηλαδή πολιτικά. Δείτε, όμως, τη διαδρομή των ηγεσιών του δικομματισμού μας, μπροστά στη χιονοστιβάδα των αποκαλύψεων. «Ολα στο φως», έκανε σύνθημά του ο Γιώργος Παπανδρέου. Και έδειξε ότι θα επρόκειτο να αξιοποιήσει την ευκαιρία προκειμένου να ξεκινήσει –με τρία χρόνια καθυστέρηση– κάτι σαν «Αλλαξέ τα όλα» στο χώρο του. Αποδεχόμενος το κόστος, τη διακινδύνευση σημαντικών ρήξεων – αφού «τόλμησε» να ξηλώσει τη βαριά σκιά Σημίτη από την δική του πορεία (και, παράξενα, δικαιώθηκε από τον ίδιο τον πρώην πρωθυπουργό ο οποίος δεν βρήκε να πει για το σκάνδαλο Siemens, που άγγιξε τη στενή αυλή του, παρά ένα «Λυπούμαι», το οποίο εφιαλτικά θύμιζε το «Αυτή είναι η Ελλάδα»…). Ομως, από ένα σημείο και πέρα, φάνηκε μάλλον να ενδιαφέρεται να κρατήσει ό,τι περισσότερο γινόταν από τις δυνάμεις του γνώριμου σε όλους μας ΠΑΣΟΚ, παρά να αφήσει πίσω το παρελθόν και ό,τι το παρελθόν αυτό αποδεικνύεται ότι κουβαλάει μαζί του. Μέχρι ενός σημείου, μια στάση συνηχούσα προς μια λογική νέας κάθαρσης –προς στιγμήν η ίδια η φρασεολογία της κάθαρσης έδειξε να επανέρχεται– πήγε να κρατήσει και ο Κώστας Καραμανλής. Πρωθυπουργός, αυτός, και επικεφαλής μιας παράταξης που, έως τώρα, βρέθηκε να έχει τη λιγότερη εμπλοκή. Εμπλοκή αποδεδειγμένη ή επώνυμα προκύπτουσα, όχι υπαινικτικά αναφερόμενη. Ακόμη και οι πρώτες σκηνές του δράματος Siemens το μητσοτακέικο μόνον άγγιξαν – κι αυτό δεν βρίσκεται δα στο επίκεντρο της στοργής της όλης κυβερνητικής παράταξης! Αφέθηκε, λοιπόν, να δημιουργηθεί η αίσθηση ότι θα αξιοποιείτο η ευκαιρία για αναβάπτιση του κόμματος της πλειοψηφίας σε μια κολυμβήθρα απαιτητικής καθαρότητας. Εκτοτε, όμως, το βάρος των αποκαλύψεων έπεσε προς του ΠΑΣΟΚ την πλευρά – οπότε, φαίνεται, φούντωσε και ο πειρασμός να αξιοποιηθεί η ιστορία αυτή ως ένα ακόμη όπλο απέναντι σε μία (ούτως ή άλλως) παραζαλισμένη αντιπολίτευση. Υπό συνθήκες αμφισβητούμενης αυτοδυναμίας, ποιος ανθίστανται σε παρόμοιους πειρασμούς; Οσο για την Αριστερά, θεωρώντας ότι έχει υπέρ αυτής το τεκμήριο της καθαρότητας λόγω της μη άσκησης εξουσίας, αυτή ένιωσε τον άλλο πειρασμό: να θυμώσει και με τη διατύπωση και υπόνοιας ότι και δικά της στελέχη θα μπορούσαν να έχουν βρεθεί μπλεγμένα σ’ αυτή την ιστορία και να αναφερθεί μέχρι και σε καθοδηγούμενες κινήσεις. Α, ναι, και γενικώς τέθηκαν στο τραπέζι διάφορες θεσμικού –πάλι– χαρακτήρα και οργανωτικής λογικής προτάσεις για διαφάνεια και πολιτικό χρήμα και τα συναφή. Ο πειρασμός τού να πνίγεται το συγκεκριμένο μέσα στο γενικό και το ομιχλώδες…

Posted at 12:00AM Jun 28, 2008 by ET Administrator in General  |