Αντώνης Δ. Παπαγιαννίδης

Διαδικασία ωρίμανσης

Κανείς δεν πρέπει να είναι ευχαριστημένος με τη «διάσταση Βγενόπουλου», όπως αυτή ενσωματώθηκε και εξελίχθηκε στη διαδικασία που τελικά οδήγησε στο σχήμα ΟΤΕ-Deutsche Telekom. Η ίδια η κυβέρνηση, πρώτα πρώτα – ή, αν προτιμάτε, ο Γιώργος Αλογοσκούφης. Η οποία, θεωρούμενη μάλιστα «μπασμένη» στα θέματα αγορών και χρηματοπιστωτικών χειρισμών, με συμπαραστάτη τον επίσης έμπειρο Παναγή Βουρλούμη στον ΟΤΕ, βρέθηκε με τις διαδοχικές διαθέσεις/placements μετοχών του Οργανισμού όχι απλώς να έχει χάσει τον έλεγχο, αλλά και με μη επιθυμητό (γι’ αυτήν, για τους σχεδιασμούς της, για την «αίσθηση κράτους») καθοριστικό συνεταίρο. Ο Γιώργος Αλογοσκούφης, με την εμπειρία που δίνει το πέρασμα μέσα από τη φωτιά, το παραδέχθηκε άλλωστε στον ΕΤ.Κ.: Τελικά χρειάστηκε να ζητήσει από τους Γερμανούς (που νωρίτερα δεν είχαν δείξει ενδιαφέρον για τον ΟΤΕ, αργότερα μόνο επανήλθαν…) να τον απαλλάξουν από την παρουσία Βγενόπουλου. Ηδη φαίνεται ότι το πάθημα έγινε μάθημα. Μέχρι σημείου να λειτουργεί –ως φαίνεται– σαν τροχοπέδη στους εφεξής χειρισμούς ιδιωτικοποιήσεων, που θα προωθούνται με λιγότερη αμεριμνησία και αίσθηση ότι «οδηγούμε την αγορά εκεί που θέλουμε». Αλλά και ο άρχων της Marfin, όσο κι αν βγήκε οικονομικά/χρηματιστηριακά χρυσωμένος από το συνολικό ντιλ στον ΟΤΕ –γιατί έτσι νομιμοποιείται να το βλέπει αυτός– στη συνολική δημόσια παρουσία του δεν πρέπει να είναι ευτυχής. Και θα ήταν κανείς απλοϊκός να μη δει πόσο αυτή η παρουσία τον ενδιαφέρει! Aρκεί να σημειώσει τα Παναθηναϊκά, αλλά και το γενικότερο δημόσιο ύφος που –επιμελημένα– προβάλλει. Ασφαλώς «απέκτησε ανάστημα». Και με τις δικαστικές κινήσεις έναντι όσων επικρίνουν αυτόν και τους χειρισμούς του στον πολιτικό κόσμο –κλιμάκωση από Αλέξη Τσίπρα (και Star Channel) σε Γιώργο Παπανδρέου (και βλέπουμε)– έθεσε εαυτόν σε αντιπαράθεση ίσου με το κέντρο του δημοσίου λόγου. Η ιστορία όμως διδάσκει ότι παρόμοιες βεντέτες δεν κερδίζονται. Μόνο μνησικακίες αφήνουν πίσω τους. Και, άμα υποτεθεί ότι θα κερδίζονταν, θα μιλούσαμε για ένα πολιτικό σύστημα που διερωτάται κανείς τι θα άξιζε η επικράτηση επάνω του… Α, ναι, και στην αναμέτρηση μπίζνες (που, στους επιχειρηματικούς κύκλους αυτό μετράει, όχι;) κερδισμένος δεν βγήκε. Πάμε τώρα στους, μεθοδικά πλέον, εγκαλούμενους δικαστικά από την πλευρά Βγενόπουλου. Που είναι πολιτικοί αρχηγοί, αλλά είναι και όσοι από τον κόσμο των μέσων ενημέρωσης βλέπουν σαν έγκλημα καθοσιώσεως το να στρέφεται κάποιος «εκτός συστήματος» εναντίον τους. Με ύφος ίσου και με λόγο τιμητού – αυτή είναι η ουσία! Εχουν την αίσθηση δικαίου, αντίληψη υπεράσπισης του πολιτικού συστήματος και των αρχών του: όμως, για να βγει πέρα το επιχείρημα, πρέπει να δεχθούν ότι υπάρχουν πολίτες –προβεβλημένοι, ισχυροί, δυσάρεστοι– οι οποίοι δεν διαθέτουν (ή δεν πρέπει να ασκούν) θεμελιώδη δικαιώματα. Οπως είναι το να προσφεύγουν στη Δικαιοσύνη, ζητώντας προστασία απ’ ό,τι θεωρούν αδικία. Στον πολιτικό λόγο, δηλαδή την πολιτική ρητορική, ακούγεται μαχητική υπεράσπιση του πυρήνα της δημοκρατίας η αντιπαράθεση με τις «πρακτικές Βγενόπουλου»: ψάχνοντας όμως βαθύτερα τις διατυπώσεις, μήπως διακρίνετε κι εσείς μιαν ανησυχία; Κάτι σαν φόβο απώλειας του ελέγχου; Μένουμε οι υπόλοιποι. Οι Αραβες του Ντουμπάι; Βλέπουν ότι συμπορεύονται με κάτι που καίει. Οι Γερμανοί της DT; Χρυσοπλήρωσαν τον έλεγχο του ΟΤΕ, με πριμ… μια δηλητηριώδη αμφισβήτηση. Οι μέτοχοι της MIG; Ανώμαλος δρόμος. Η κοινή γνώμη; Εισέπραξε θέαμα κόντρας, που υπόσχεται/απειλεί αμφισβητήσεις νέας εποχής στο πολιτικό σύστημα – και στο οικονομικό που (δίδασκαν) οδηγεί το πολιτικό εποικοδόμημα. Μια διαδικασία ωρίμανσης, εν τέλει;

Posted at 11:44AM May 20, 2008 by ET Administrator in General  |  Σχόλια[2]