Παναγής Γαλιατσάτος

Ποια ιδιωτικά πανεπιστήμια;

Σε τι χρησιμεύει η συζήτηση για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια; Την άνοιξη του 2007 είχε τουλάχιστον μια τακτική σκοπιμότητα. Η κυβέρνηση ήθελε να εκμεταλλευτεί πολιτικά το διχασμό του ΠΑΣΟΚ σε σχέση με την αναθεώρηση του άρθρου 16. Το πέτυχε και κέρδισε τις εκλογές. Από τότε πάντως είχε την ευκαιρία να διαπιστώσει ότι η αντίθεση στα ιδιωτικά πανεπιστήμια είχε γίνει η σημαία της αντίδρασης σε οποιαδήποτε μεταρρυθμιστική απόπειρα στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί συμβαίνει αυτό, ακόμα κι αν δεν το δείχνει καμία δημοσκόπηση. Τα πανεπιστήμια σήμερα δεν αποτελούν το κοινωνικό ασανσέρ άλλων εποχών. Η πλειοψηφία των φοιτητών και ιδιαίτερα μάλιστα στις θεωρούμενες καλές σχολές (Πολυτεχνείο, Ιατρική, Νομική) ανήκουν στη μεσαία τάξη, είναι παιδιά επιστημόνων. Αυτό σημαίνει ότι έχουν ήδη ένα υψηλό επίπεδο να υπερασπιστούν, δηλαδή λόγους να φοβούνται. Με τις μυθικές διαστάσεις που έχουν πάρει τα ιδιωτικά πανεπιστήμια μέσα από την πολιτική συζήτηση αισθάνονται ότι απειλούνται στον επικείμενο ανταγωνισμό στην αγορά εργασίας, και μάλιστα από ανταγωνιστές οι οποίοι διευκολύνονται «αθέμιτα» από την οικονομική τους άνεση. Η αίσθηση ότι αδικείσαι και ο φόβος ότι έχεις κάτι να χάσεις είναι ιδανικές συνθήκες για να αναπτυχθεί η επαναστατικότητα. Με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια διαφωνούν ακόμα και εκείνοι οι φοιτητές που δεν έχουν καμία αντίρρηση να εφαρμοστεί ο νόμος της κ. Γιαννάκου.
Η συζήτηση για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια άνοιξε με ευθύνη του υπουργού Ευριπίδη Στυλιανίδη και με πράσινο φως του πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή. Οι πρώτες συνέπειές της ήταν να οξύνει τα πνεύματα σε τέτοιο βαθμό ώστε να οδηγήσουν σε αναβολή τις εκλογές των πρυτάνεων, την πεμπτουσία της μεταρρύθμισης της κ. Γιαννάκου. Η κυβέρνηση έριξε την ευθύνη για την αναβολή των εκλογών στους πρυτάνεις, οι οποίοι δεν εφαρμόζουν το νόμο. Ολη η Ελλάδα θυμάται όμως τους φοιτητές να χτίζουν την πόρτα του πρύτανη του Πολυτεχνείου Κρήτης επειδή υπερασπιζόταν τη μεταρρύθμιση της κ. Γιαννάκου.
Το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει κανείς είναι ότι η κυβέρνηση δεν κόπτεται για την εφαρμογή της μεταρρύθμισης, άλλωστε πρόκειται για μια ιδιαίτερα επίπονη προσπάθεια, που -αν έχει αποτελέσματα- θα φανούν σε βάθος χρόνου το οποίο η πολιτική δεν μπορεί να περιμένει. Προτιμά να δημιουργεί επικοινωνιακά γεγονότα με διασταλτικές ερμηνείες - τα οποία θα παραμείνουν εικονική πραγματικότητα, ακόμα και αν οι ερμηνείες αυτές θεσμοθετηθούν. Αλλωστε αυτή είναι η λειτουργία της πολιτικής: κάνουμε ντόρο, φτιάχνουμε ένα νόμο και πάμε παρακάτω. Αποδείξαμε το μεταρρυθμιστικό μας οίστρο.
Ιδιωτικά πανεπιστήμια πάντως δεν θα γίνουν στη χώρα μας, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν αξίζει τον κόπο η επένδυση, δεν θα αποδώσει ποτέ τα λεφτά της. Εκείνο που μπορεί να γίνει είναι κάποιο «μπίζνες σκουλ», συμπληρωματικό στα δημόσια πανεπιστήμια. Και βεβαίως τα παραρτήματα που ήδη λειτουργούν θα πάρουν άδεια, γιατί έτσι θέλει η Ε.Ε. Για τι συζητάμε λοιπόν;

Posted at 11:48AM May 20, 2008 by ET Administrator in Πολιτική  |  Σχόλια[1]