Παναγής Γαλιατσάτος

Ο ταραχοποιός...

Υπάρχει κάτι που θα πρέπει να αναγνωρίσουν στον Πέτρο Τατούλη ακόμα και οι επικριτές του. Η ομιλία του ήταν άψογη και ως πολιτικό κείμενο και σαν ρητορική άσκηση. Αυτό σημαίνει ότι πήρε σοβαρά το ακροατήριό του, δεν το περιφρόνησε προσφεύγοντας στις ξύλινες αοριστολογίες που τόσο αγαπούν συνάδελφοί του - ή οι συνεργάτες τους που γράφουν τους λόγους - επειδή έχουν το πλεονέκτημα να μη δημιουργούν καμία υποχρέωση.
Ο κ. Τατούλης πήρε στα σοβαρά την Κεντρική Επιτροπή. Αυτό δεν είναι σύνηθες. Εδώ και πολλά χρόνια, οι συνεδριάσεις του οργάνου ακολουθούν ένα τυπικό που θυμίζει λειτουργία εκκλησίας και όχι «εκκλησία» πολιτικά δραστήριων ανθρώπων: Ο πρόεδρος εκφωνεί έναν πανηγυρικό και οι πρωτοκλασάτοι επιβεβαιώνουν τα προηγουμένως λεχθέντα. Στα πηγαδάκια των στελεχών κυριαρχεί η μη πολιτικού χαρακτήρα γκρίνια ότι βρίσκουν τις πόρτες των υπουργών κλειστές – που σημαίνει δυσκολία στα ρουσφέτια. Δημόσια αμφισβήτηση και κριτική δεν γίνονται και γι’ αυτό μόλις μιλήσει ο πρόεδρος το ενδιαφέρον πέφτει κατακόρυφα. Ωσπου να τελειώσει τυπικά η συνεδρίαση, η αίθουσα έχει αδειάσει.
Αυτό που πραγματικά ενόχλησε λοιπόν στον κ. Τατούλη ήταν ότι επανέφερε την πολιτική κριτική στο όργανο, ενώ η ιδιότυπη αντίληψη που έχει επικρατήσει είναι ότι τα στελέχη θα πρέπει να σιωπούν ή να αλληλοσυγχαίρονται. Διέπραξε λοιπόν ένα έγκλημα καθοσιώσεως, το οποίο στη Ν.Δ. αντιμετώπισαν όπως ακριβώς η Καθολική Εκκλησία: Στην πυρά ο βουλευτής και ψάξτε τα κίνητρά του. Κάπως έτσι και το Βατικανό προσπαθούσε να πείσει ότι ο Τζορντάνο Μπρούνο ήταν δαιμονισμένος.
Η προσφυγή στη σοφία των Ιησουιτών διευκολύνει να παρακάμψει κανείς τα σημαντικά και τα ουσιώδη που έθεσε ο κ. Τατούλης. Πρώτον, γιατί στο ζήτημα της διαφάνειας, με το οποίο η Ν.Δ. κέρδισε την εμπιστοσύνη του ελληνικού λαού, τα αποτελέσματα υπολείπονται σε τέτοιο βαθμό των προσδοκιών; Και δεύτερον, γιατί οι μεταρρυθμίσεις, με τις οποίες θέλει να ξανακερδίσει την εμπιστοσύνη του λαού, δεν στηρίζονται σε καθαρή επιχειρηματολογία (δήθεν κανείς δεν θίγεται) ούτε έχουν πολιτική στόχευση (με ποιον πάμε και ποιον αφήνουμε) ούτε ικανή επεξήγηση (γιατί το κάνουμε), ώστε να πείσουν τον κόσμο; Και τα δύο ερωτήματα είναι πραγματικά και απαιτούν απαντήσεις. Σε σχέση με αυτά, η φιλολογία για τα κίνητρα είναι απολίτικη.
Το 1957, ο διάσημος ιστορικός Α.Τ.Π. Τέιλορ έγραψε τους «Ταραχοποιούς», ένα κλασικό βιβλίο για τους διαφωνούντες με την επίσημη αγγλική εξωτερική πολιτική. Αναφέρεται σε ανθρώπους με αύρα Δον Κιχώτη, συχνά περιθωριοποιημένους, τόσο εγωκεντρικούς και ματαιόδοξους ώστε να θεωρούν ότι η άποψή τους πρέπει να ακουστεί. Ομως, δεν υπήρξαν απλώς γκρινιάρηδες. Και έπαιξαν σημαντικό ρόλο, επηρεάζοντας τόσο την πολιτική των συγχρόνων τους όσο και τη διαμόρφωση των μελλοντικών πολιτικών. Ενα κόμμα που θέλει τη μακροπρόθεσμη πολιτική ηγεμονία θα όφειλε να ακούει προσεκτικά όποιον έχει τα κότσια να αναλάβει το ρόλο του «ταραχοποιού» και να του απαντά πολιτικά. Αλλιώς, χτίζει παλάτια στην άμμο…

Posted at 12:16PM Apr 15, 2008 by ET Administrator in Πολιτική  |  Σχόλια[0]