Παναγής Γαλιατσάτος

Ο… Οτο Καραμανλής το 2004 και τώρα

H κατήφεια είναι το κυρίαρχο συναίσθημα στη χώρα, δύο ημέρες μετά το πρόωρο τέλος για την Ελλάδα στο Euro του 2008. Οχι μόνον επειδή αποκλείστηκε η Εθνική. Η γενικευμένη αίσθηση είναι ότι τίποτε δεν πάει καλά. Το επιβεβαιώνουν οι δημοσκοπήσεις, που δείχνουν ότι η απαισιοδοξία των Ελλήνων είναι η μεγαλύτερη των τελευταίων 20 ετών.

Η αντίθεση δεν μπορούσε να είναι μεγαλύτερη από το «μεγάλο ελληνικό καλοκαίρι» του 2004. Στις ίδιες δημοσκοπήσεις η αισιοδοξία κυριαρχούσε στη χώρα. Μια νέα κυβέρνηση, με ισχυρή λαϊκή εντολή, εργαζόταν πυρετωδώς για να φέρει σε πέρας τη μεγαλύτερη πρόκληση, τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Η Εθνική Ελλάδος στεφόταν πρωταθλήτρια Ευρώπης. Ακόμα και οι μεγαλύτερες προσδοκίες έδειχναν να βρίσκονται στα πλαίσια του εφικτού.

Τι πήγε λάθος αυτά τα τέσσερα χρόνια; Για την κακή απόδοση της Εθνικής έχει διαμορφωθεί μια άποψη, η οποία ενδεχομένως να μην απέχει και πολύ από την πραγματικότητα. Το 2004 η Ελλάδα κέρδισε το Euro επειδή οι αντίπαλοι την υποτίμησαν, επειδή έπαιξε το πιο πειθαρχημένο κατενάτσιο και επειδή είχε την τύχη να μη χρειαστεί να γυρίσει κανένα παιχνίδι στη διάρκεια του τουρνουά. Ηδη από τα προκριματικά του Μουντιάλ του 2006 φάνηκε ότι την αντιμετώπιζαν πλέον διαφορετικά και ότι δεν μονοπωλούσε την τύχη. Χρειαζόταν την ικανότητα να ανοίγει κλειστές άμυνες, κάτι που σήμαινε και νέους παίκτες. Ο Ρεχάγκελ όμως επέμεινε στην αμυντική του συνταγή, και επέμεινε στο βασικό κορμό που κέρδισε το Euro του 2004. Αυτό δεν ήταν έκπληξη. Δύσκολα θα βρει κανείς έναν προπονητή ο οποίος ύστερα από μια μεγάλη επιτυχία θα αλλάξει ριζικά τη μέθοδο και τους συντελεστές. Το 2008 αποδείχτηκε ότι είχαν εξαντλήσει τη χρησιμότητά τους και η τύχη τούς είχε εγκαταλείψει.

Κατά έναν περίεργο τρόπο ο άνθρωπος που βρέθηκε στα ηνία της χώρας τα τελευταία τέσσερα χρόνια δεν διαφέρει πολύ σε νοοτροπία από τον Ρεχάγκελ. Οταν κέρδισε τις εκλογές το 2004 ο Κώστας Καραμανλής έδειχνε να έχει όλες τις προϋποθέσεις και ευρύτατη λαϊκή συναίνεση για να αναμορφώσει την Ελλάδα. Εκείνος όμως επέλεξε να παίξει «άμυνα» σε σχέση με την εικόνα του, να μη φθαρεί, να διατηρήσει το προσωπικό του πλεονέκτημα σε ένα στατικό πολιτικό παιχνίδι. Για λόγους αποφυγής του πολιτικού κόστους τίποτε σοβαρό δεν έγινε στη χώρα την πρώτη τριετία, ακόμα και η δημοσιονομική προσαρμογή ήταν κυρίως ήπια και εύθραυστη. Οπως ο Ρεχάγκελ κατάφερε με εύνοια της τύχης και ελάχιστες αλλαγές να πετύχει τον ενδιάμεσο στόχο, που ήταν η πρόκριση στο Euro του 2008, έτσι και ο Καραμανλής, εκμεταλλευόμενος την αδυναμία των αντιπάλων του, κατάφερε να κερδίσει τις εκλογές του 2007. Ο Ρεχάγκελ αποκλείστηκε.

Η κυβέρνηση Καραμανλή είναι στο παιχνίδι, διαπιστώνει όμως ότι η τύχη της εξαντλήθηκε. Γιατί ο νέος αντίπαλος (ο συνδυασμός οικονομικής ύφεσης και έξαρσης της ακρίβειας) είναι πιο τρομακτικός για την αξιοπιστία της από την Εθνική Ολλανδίας σε διαβολεμένη φόρμα. Το κατενάτσιο δεν αρκεί και για αλλαγές είναι πια πολύ αργά…

Posted at 04:04PM Jun 17, 2008 by ET Administrator in Πολιτική  |  Σχόλια[1]