Παναγής Γαλιατσάτος

Ο ΟΤΕ, η κυβέρνηση, ο Χέγκελ και η… καρικατούρα

Στις διάσημες παραδόσεις του 1837 για τη «Φιλοσοφία της Ιστορίας» ο Χέγκελ υποστηρίζει ότι τα μεμονωμένα άτομα νομίζουν ότι ακολουθούν τα συμφέροντά τους, μέσω της «πονηριάς της λογικής» όμως γίνονται εργαλεία του «παγκόσμιου πνεύματος». Ενδεχομένως μια καρικατούρα του «παγκόσμιου πνεύματος» να χρησιμοποίησε ως εργαλείο τους πρωταγωνιστές του δράματος ώστε να καταλήξει ο ΟΤΕ στα χέρια της Deutsche Telekom.
Για κάθε άλλη εξήγηση καλά θα κάνετε να κρατάτε μικρό καλάθι. Το δρόμο για τη χθεσινή συμφωνία τον άνοιξε, όπως συνήθως, μια παράλειψη. Τον 21ο αιώνα κάθε επικεφαλής εισηγμένης εταιρίας που σέβεται τον εαυτό του ξεκινά και κλείνει την ημέρα του εξετάζοντας τις μεταβολές στη μετοχική σύνθεση της εταιρίας του. Προφανώς η διοίκηση του οργανισμού -εκλεκτή του Μαξίμου- δεν είχε βάλει αυτήν την ιεροτελεστία στις
συνήθειές της. Ακόμα χειρότερα, το ενδεχόμενο επιθετικής εξαγοράς μιας δημόσιας επιχείρησης δεν είχε ποτέ απασχολήσει την πολιτική
μας. Βλέπετε, αυτή η ερώτηση δεν υπάρχει στις δημοσκοπήσεις… Από τις 28 Ιουνίου, όπου η κυβέρνηση εκχώρησε ακόμα ένα 10% του ΟΤΕ σε θεσμικούς επενδυτές (και έμεινε με ποσοστό μικρότερο από την καταστατική μειοψηφία), ως τις 16 Αυγούστου, όπου προκηρύχτηκαν οι εκλογές, η MIG μάζεψε αθόρυβα το 5,3%. Στον ΟΤΕ και στην κυβέρνηση παρέμειναν αδρανείς. Την επομένη των εκλογών, στις 17 Σεπτεμβρίου, η MIG ανακοίνωσε
ότι είχε διπλασιάσει το ποσοστό της στο 10,85%. Μπορούσε να το αποτρέψει αυτό η κυβέρνηση; Ναι, γιατί ένας επενδυτικός οίκος ενδιαφέρεται να αγοράσει φθηνά για να βγάλει κέρδος. Θα μπορούσε λοιπόν να είχε κάνει τη συγκέντρωση μετοχών του ΟΤΕ πολύ ακριβό σπορ για τη MIG ζητώντας από τις ημικρατικές τράπεζες ή από τα ασφαλιστικά ταμεία να αγοράσουν μαζικά και να ακριβύνουν δυσθεώρητα τη μετοχή. Με αυτή τη λογική άλλω-
στε αγόρασε πρόσφατα η Εθνική ένα ποσοστό στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο. Αυτό απαιτούσε όμως ένα στοιχειώδη συντονισμό, και μη ζητάτε τέτοια από την πολιτική σε προεκλογική περίοδο. Η παρέμβαση δεν έγινε ούτε μετά τις εκλογές, με αποτέλεσμα η MIG να φτάσει το ποσοστό της στο 20%.
Ως τελευταίο μέσο η κυβέρνηση επιστράτευσε μια νομοθετική ρύθμιση, που απαγόρευε την εξαγορά άνω του 20% σε δημόσιες επιχειρήσεις. Δεν είχε καμία τύχη με αυτήν στην Ευρωπαϊκή Ενωση, ενίοτε όμως και οι απελπισμένοι δικαιώνονται. Οι παγκόσμιες αγορές γύρισαν αρνητικά, μια προσφυγή στην Ε.Ε. θα έπαιρνε χρόνο και η MIG επειγόταν να ξεφορτωθεί τις μετοχές της. Βγήκε λοιπόν στη γύρα και βρήκε την Deutsche Telekom, την οποία παρεμπιπτόντως ήθελε ως εταίρο για τον ΟΤΕ και η κυβέρνηση. Ευλόγησε τη συμφωνία ως το μη χείρον. Δεν είχε όμως ούτε σημαντικό οικο-
νομικό όφελος ούτε το προσδοκώμενο πολιτικό κέρδος. Στην τελεολογία του Χέγκελ ο τελικός σκοπός του παγκόσμιου πνεύματος είναι η ελευθερία. Ζητούμενο παραμένει εκείνος της καρικατούρας του, που χρησιμοποίησε ως εργαλεία τη MIG, τη διοίκηση του ΟΤΕ και την κυβέρνηση.

Posted at 01:49PM May 15, 2008 by ET Administrator in Πολιτική  |  Σχόλια[3]