Παναγής Γαλιατσάτος

Κοι(νω)νικές ευαισθησίες…

Η κυβέρνηση της Ν.Δ. θέλει να αποκαλείται φιλελεύθερη και να εμφανίζεται και ως κοινωνικά ευαίσθητη. Από το 2004 ένας φαντασιακός αυτοπροσδιορισμός εμπνεύσεως Νίκου Καραχάλιου κυκλοφορεί ανάμεσά μας: Η Ν.Δ. είναι το κόμμα του κοινωνικού Κέντρου. Τελευταία μάλιστα πληροφορηθήκαμε ότι η Ν.Δ. σκοπεύει να ενισχύσει με μια σειρά κοινωνικών μεταρρυθμίσεων αυτό το προφίλ.
Ολα αυτά βέβαια στη θεωρία. Για το τι γίνεται στην πράξη αρκεί ένα παράδειγμα. Και ίσως αυτό της ΔΕΗ να είναι το πλέον χαρακτηριστικό για τις πραγματικές απόψεις της κυβέρνησης απέναντι στους πολίτες, στους καταναλωτές, στις κοινωνικές δυνάμεις.
Στη διάρκεια της απεργίας στην Επιχείρηση Ηλεκτρισμού η κυβέρνηση δεν αρκέστηκε απλώς στο να εξαντλήσει τη φραστική της σκληρότητα κατά των απεργών. Οι ανώτατοι δικαστικοί παρότρυναν σε μηνύσεις εναντίον τους και ο επικεφαλής του ΕΒΕΑ (και πρώην γενικός γραμματέας της κυβέρνησης) κατέθεσε και μηνύσεις. Προφανώς στην παράταξη του «κοινωνικού Κέντρου» κανείς δεν έχει πάρει χαμπάρι ότι αυτά τα θέματα έχουν ρυθμιστεί από τις αρχές του περασμένου αιώνα. Κανείς δεν είχε ακούσει κάτι για την υπόθεση Ταφτ-Βέιλ.
Το 1901, έπειτα από μια απεργία, η εταιρία σιδηροδρόμων Ταφτ-Βέιλ έκανε μήνυση στο συνδικάτο των σιδηροδρομικών ζητώντας αποζημιώσεις. Οι σιδηροδρομικοί επικαλέστηκαν την τότε κρατούσα άποψη ότι ένα συνδικάτο δεν μπορεί να μηνυθεί, ωστόσο το δικαστήριο την απέρριψε. Για να μη γίνουν οι μηνύσεις στα συνδικάτα μανιέρα όμως, το 1906 η φιλελεύθερη κυβέρνηση (η οποία δημιούργησε το βρετανικό κοινωνικό κράτος) πέρασε τη νομική ασυλία των εργατικών ενώσεων στη νομοθεσία. Αξίζει να θυμηθεί κανείς το επιχείρημα του τότε πρωθυπουργού Χένρι Κάμπελ Μπάνερμαν στη συζήτηση στο Γουεστμίνστερ: «Το μέγα ζητούμενο είναι να τοποθετήσει κανείς τις αντίθετες δυνάμεις του κεφαλαίου και της εργασίας σε σχέση ισότητας, έτσι ώστε όταν επέρχεται σύγκρουση αυτή να είναι δίκαιη».
Η δίκαιη αντιπαράθεση δεν είναι του γούστου της παράταξης του «κοινωνικού Κέντρου». Αυτό που ήθελε ήταν η υποταγή των απεργών. Οπως δείχνουν οι αλλεπάλληλες αυξήσεις στην τιμή του ρεύματος (με το ασύλληπτης έμπνευσης επιχείρημα ότι θα πρέπει να ανέβουν οι τιμές για να επέλθει ο ανταγωνισμός -ο Ανταμ Σμιθ θα πρέπει να στριφογυρίζει στον τάφο του) απαιτεί να διαθέτει κατά βούληση και τα οικονομικά μέσα των καταναλωτών.
Η πραγματική φύση της εξουσίας που ασκεί η παράταξη του «κοινωνικού Κέντρου» είναι «χομπσιανή», απαιτεί την υποταγή. Το επιβεβαιώνει και η τελευταία είδηση, ότι η διοίκηση της ΔΕΗ σκοπεύει να προχωρήσει σε διακοπές ρεύματος από το Μάιο, για να μην εξαντλήσει τα υδάτινα αποθέματα (που μειώθηκαν επικίνδυνα και με δική της ευθύνη). Οταν οι κυβερνώντες αποδεικνύονται ανίκανοι να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους επιστρατεύουν τον κίνδυνο διάλυσης των πάντων και καταλήγουν σε αποφάσεις εις βάρος του πολίτη. Σε αυτό όμως υπάρχει φιλελεύθερος αντίλογος: Οταν η κυβέρνηση ή η διοίκηση αποδεικνύεται ανίκανη δεν χρειάζεται να διαλυθεί τίποτε. Αρκεί να την αλλάξουν οι πολίτες.

Posted at 12:52PM Apr 01, 2008 by ET Administrator in Πολιτική  |  Σχόλια[0]