Παναγής Γαλιατσάτος

Η Ελλάδα, το βόλι και οι σύμμαχοι

Η διατύπωση των συμπερασμάτων της Συνόδου Κορυφής στο Βουκουρέστι για το θέμα του ονόματος της ΠΓΔΜ ήταν μια από τις καλύτερες που είχε πάρει ποτέ η ελληνική διπλωματία. Δικαίως η Αθήνα είναι ευχαριστημένη. Πέρα από αυτό όμως στο Βουκουρέστι δημιουργήθηκαν νέα δεδομένα για την πορεία της διαπραγμάτευσης. Το ένα είναι ότι η διατύπωση του κοινού ανακοινωθέντος καταργεί ντε φάκτο την ενδιάμεση συμφωνία. Το δεύτερο είναι ότι η διαπραγμάτευση για το όνομα αλλάζει το γήπεδο.
Η ενδιάμεση συμφωνία καταργείται επί της ουσίας, καθώς με βάση αυτήν η Ελλάδα δεν είχε τη δυνατότητα να αντιταχθεί στην ένταξη της γείτονος σε διεθνείς οργανισμούς με την ονομασία ΠΓΔΜ (FYROM). Η διατύπωση στο Βουκουρέστι την παρακάμπτει, αφού καθιστά το θέμα της επίλυσης του ζητήματος του ονόματος κριτήριο ένταξης. Ανεξάρτητα από το αν η ενδιάμεση συμφωνία βρίσκεται σε ισχύ ή όχι, η ΠΓΔΜ δεν μπορεί να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ με το προσωρινό της όνομα. Το γεγονός ότι ένας διεθνής οργανισμός, το ΝΑΤΟ, αποδέχεται ότι η επίλυση του ζητήματος του ονόματος αποτελεί κριτήριο ένταξης της ΠΓΔΜ δημιουργεί ένα προηγούμενο πάνω στο οποίο θα μπορεί να πατήσει η Αθήνα για να διατηρήσει την πίεση στα Σκόπια και στον επόμενο σταθμό. Η λογική λέει ότι θα πρέπει να ακολουθήσει και ένα βέτο της Ελλάδας και στην έναρξη της ευρωπαϊκής πορείας της ΠΓΔΜ, αν ως τότε δεν έχει βρεθεί λύση.
Ομως ο στόχος της Ελλάδας είναι η επίλυση του θέματος και όχι αλλεπάλληλα βέτο στην ένταξη της γειτονικής χώρας. Η Αθήνα πήρε μια πολύ ευνοϊκή διατύπωση στο Βουκουρέστι, την οποία όμως εξαγόρασε με το 50% των μέσων πίεσης που διαθέτει. Στην πραγματικότητα έχει ακόμα ένα βόλι (την απειλή βέτο και στην Ε.Ε.). Το κατά πόσον αυτό θα αποδειχθεί αποτελεσματικό εξαρτάται άμεσα από το ποιος θα πάρει το πάνω χέρι στη γειτονική χώρα, αν θα το πάρουν οι δυνάμεις της διαλλακτικότητας ή της αδιαλλαξίας, που είναι μάλλον και το πιο πιθανό.
Το τελευταίο ελληνικό «μαστίγιο» στη διαπραγμάτευση με την ΠΓΔΜ δεν αλλάζει όμως μόνο το γήπεδο αλλά και τους βασικούς παίκτες. Οι Αμερικανοί είχαν αυτονόητα ρόλο σε μια διαδικασία που αφορούσε το ΝΑΤΟ, το οποίο ελέγχουν. Δεν είναι αυτονόητος ο ρόλος τους σε μια διαπραγμάτευση όπου τα κύρια εργαλεία πίεσης είναι ευρωπαϊκά, αντίθετα χρειάζονται πια και ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες. Το θέμα είναι αν μπορεί η Ελλάδα να εκμεταλλευτεί το γνώριμο ευρωπαϊκό περιβάλλον, τους Ευρωπαίους φίλους και τη γαλλική προεδρία ώστε να εντείνει την πίεση και να σπάσει την αδιαλλαξία της γείτονος. Τόσο ο κ. Καραμανλής όσο και η κ. Μπακογιάννη τόνισαν στο Βουκουρέστι ότι δεν είμαστε μόνοι, έχουμε συμμαχίες. Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν να τις χρησιμοποιήσουν.

Posted at 05:08PM Apr 08, 2008 by ET Administrator in Πολιτική  |  Σχόλια[1]