Παναγής Γαλιατσάτος

Αρθρο 16, έλλειμμα ισοζυγίου και έλλειμμα πολιτικής

Η αναθεώρηση του Συντάγματος οδεύει προς το τέλος της. Επί της ουσίας, τα αποτελέσματα ήταν πενιχρά. Η αλλαγή του άρθρου 16 που έγινε το σύμβολο αυτής της αναθεώρησης έπεσε στο κενό.
Οι διαστάσεις όμως που πήρε η αντιπαράθεση για το άρθρο 16 ξενίζουν. Είναι πράγματι το μείζον πρόβλημα της χώρας αν τα πανεπιστήμια θα είναι μόνον δημόσια ή θα επιτρέπεται να είναι και ιδιωτικά; Ούτως ή άλλως, όταν η συζήτηση πάει λίγο βαθύτερα, αποκαλύπτεται ότι το επιχείρημα υπέρ των ιδιωτικών πανεπιστημίων είναι για να σταματήσει η αιμορραγία των νοικοκυριών που πληρώνουν παιδιά που σπουδάζουν στο εξωτερικό (λες και όταν σπουδάζουν μέσα στη χώρα αλλά μακριά από το σπίτι τους πληρώνουν λιγότερα) και το επιχείρημα κατά είναι ότι η δημιουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων θα δημιουργήσει ανισότητες στην αγορά εργασίας σε βάρος των αποφοίτων των δημοσίων. Τα επιχειρήματα μπορεί να ηχούν βάσιμα. Πόση σχέση όμως έχουν με την ελληνική πραγματικότητα; Και πόση σχέση με την πραγματική κατάσταση της χώρας μπορεί να έχει ο θεωρητικά καθ’ όλα νομιμοποιημένος στόχος μέσω του ανταγωνισμού να γίνει καλύτερη η Ανώτερη Παιδεία;
Γιατί το ουσιαστικό ερώτημα είναι σε ποια αγορά και από ποια παραγωγική βάση θα απορροφηθούν οι απόφοιτοι των πανεπιστημίων, δημόσιων, ιδιωτικών, εξωτερικού. Αν μη τι άλλο, το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών δείχνει ότι η παραγωγή συνεχώς φθίνει. Πού θα απασχοληθούν όλοι αυτοί; Στην έρευνα και την εφαρμογή της καινοτομίας; Αστεία πράγματα. Και άλλωστε, ήδη η χώρα έχει περίσσευμα επιστημόνων σε όλες τις ειδικότητες. Ηδη οι απόφοιτοι των πανεπιστημίων υποχρεώνονται να κάνουν τρομερές εκπτώσεις τόσο στο αντικείμενο όσο και στην αμοιβή τους για να βρουν δουλειά. Και όσοι είναι εξειδικευμένοι και ικανοί έχουν πάψει προ πολλού να αναζητούν την τύχη τους εντός των τειχών, απλά και μόνον επειδή στην Ελλάδα δεν υπάρχουν -ή υπάρχουν ελάχιστες- δουλειές για τα προσόντα τους.
Η Παιδεία γίνεται μείζον πολιτικό θέμα σε μια χώρα που παράγει, που εξάγει, που βρίσκεται στην πρωτοπορία της έρευνας και της τεχνολογίας, που η επιβίωσή της στον παγκόσμιο ανταγωνισμό εξαρτάται από τις ιδέες και τις εφευρέσεις που γίνονται στα πανεπιστήμιά της. Εμείς τι σχέση έχουμε με όλα αυτά; Πόσο σημαντικό για τη συνολική απασχόληση είναι το κομμάτι της ελληνικής οικονομίας που κινείται σε τέτοια επίπεδα, που χρειάζεται και αξιοποιεί ειδικούς, που επενδύει στην τεχνολογία και την απόσβεσή της;
Αν η παραγωγική μας βάση συνεχίσει να συρρικνώνεται, το μόνο που θα έχουμε ανάγκη είναι καλοί σερβιτόροι (που δεν έχουμε) και αξιωματικοί του Εμπορικού Ναυτικού (κάτι που ελάχιστοι θέλουν να γίνουν). Το πού καταλήγουν οι επιστήμονες, όταν δεν υπάρχουν δουλειές να απασχοληθούν, δεν χρειάζεται να μας το διδάξει η εμπειρία των χωρών του πρώην ανατολικού μπλοκ, το διαπιστώνουμε καθημερινά στη γενιά των 700 ευρώ. Είδατε όμως κανέναν να ενοχληθεί για το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου και την συρρίκνωση της παραγωγικής βάσης; Εγινε ποτέ αυτό μείζον πολιτικό θέμα;

Posted at 03:14PM May 13, 2008 by ET Administrator in Πολιτική  |  Σχόλια[0]