Παναγής Γαλιατσάτος

Ακρίβεια: θα τολμήσει η κυβέρνηση να πάρει μέτρα… made in USA;

Στο θέμα της ακρίβειας η κυβέρνηση βρίσκεται αντικειμενικά σε πολύ δύσκολη θέση. Η επίκληση του εισαγόμενου πληθωρισμού δεν πείθει και οι συνήθεις κινήσεις εντυπωσιασμού δεν ωφελούν. Η ακρίβεια δεν αντιμετωπίζεται με το να καρατομήσει κανείς την ηγεσία του υπουργείου Ανάπτυξης. Αν το κάνει, η επόμενη θα πρέπει να φέρει αποτελέσματα άμεσα και οι προσδοκίες θα είναι αυξημένες. Η ακρίβεια δεν αντιμετωπίζεται με επικοινωνιακούς αντιπερισπασμούς, π.χ., να ανοίξουν αλλού μέτωπα, όπως στην Παιδεία. Ακόμα και αν λειτουργήσουν, θα είναι για σύντομο χρονικό διάστημα ως τις νέες αυξήσεις. Η ακρίβεια, τέλος, δεν αντιμετωπίζεται με μέτρα - πόσο μάλλον όταν αυτά που εξαγγέλλονται δεν εφαρμόζονται λόγω γραφειοκρατίας.
Θέλετε ένα παράδειγμα; Η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θα υπάρξουν πίνακες που θα πληροφορούν τους καταναλωτές για τις τιμές των προϊόντων στις λαϊκές αγορές. Με τη συνήθη διαδικασία των προμηθειών πάντως αυτό σημαίνει κάμποσους μήνες. Και δεν μιλάμε για μέτρα που προκαλούν δημοσιονομικό κόστος ή σκοντάφτουν και στις διαδικασίες του ΑΣΕΠ, όπως η ενίσχυση των ελεγκτικών μηχανισμών, που θα πάρουν από χρόνο και πάνω. Τα περισσότερα από τα μέτρα που ανακοίνωσε το υπουργείο Ανάπτυξης και καθυστερεί η εφαρμογή τους σκοντάφτουν σε τέτοιου είδους εμπόδια.
Από εκεί και πέρα ακόμα και τα πιο αποτελεσματικά μέτρα δεν μπορούν να ξεπεράσουν τις στρεβλώσεις που έχουν δημιουργηθεί στην ελληνική αγορά: χωρίς υπερβολή, σχεδόν κάθε κλάδος έχει και το καρτέλ του, ενώ τα σημαντικότερα προϊόντα ελέγχονται από ολιγοπώλια δύο ως τριών εταιριών. Για να αλλάξουν αυτές οι δομές δεν αρκεί η ευρωπαϊκή νομοθεσία. Εδώ χρειάζεται προσφυγή στα αμερικανικά πρότυπα αποδόμησης των ολιγοπωλίων, που να φτάνει ως την υποχρέωσή τους να πουλήσουν ένα μέρος των δραστηριοτήτων τους σε ανταγωνιστές ή τρίτους ώστε να ενισχυθεί ο ανταγωνισμός.
Βεβαίως, το κράτος πάντα μπορεί να κάνει κάτι παραπάνω για να περιορίσει την ακρίβεια, δηλαδή να μειώσει το κόστος των υπηρεσιών που προσφέρει. Γιατί τι νόημα έχει αλήθεια να δείξουν αυτοσυγκράτηση ο βιομήχανος τροφίμων, η πολυεθνική που κάνει τις εισαγωγές και ο ιδιοκτήτης του σούπερ μάρκετ όταν η τιμή του ρεύματος αυξάνεται κατά 20% σε ένα χρόνο ή των διοδίων στους αυτοκινητοδρόμους (που μετακυλίονται στις μεταφορές) κατά 35%; Πώς θα περιοριστεί όμως το κράτος, όταν παντού δημιουργούνται ελλείμματα, τα οποία, για λόγους πολιτικού κόστους και εκλογικών σκοπιμοτήτων, η κυβέρνηση δεν έκανε τίποτε ουσιαστικό για να αντιμετωπίσει στην ιδανική οικονομική συγκυρία των προηγούμενων τεσσάρων ετών;
Μάλλον δεν θα περιοριστεί. Και η κυβέρνηση δεν πρόκειται να πάρει το πολιτικό κόστος να προχωρήσει στην απελευθέρωση των αγορών και κλειστών επαγγελμάτων και στην αποδόμηση των ολιγοπωλίων. Ολα αυτά έχουν περισσότερο πολιτικό κόστος από το να μην κάνει τίποτε και να περιμένει την ύφεση, που θα έλθει μοιραία σε μια αγορά που ασφυκτιά. Το θέμα είναι σε ποιανού το κεφάλι αυτή θα σκάσει.

Posted at 11:28AM May 27, 2008 by ET Administrator in Πολιτική  |  Σχόλια[0]