Χρήστος Μαχαίρας

Το ΣΥΝδρομο της υψοφοβίας

Μαθημένος στις εσωκομματικές εντάσεις και στις εμφύλιες τριβές, ο Συνασπισμός δεν θα κουραστεί και ιδιαίτερα για να απορροφήσει τις νέες διενέξεις που προκαλούνται στο εσωτερικό του. Οι «κακές παρέες» της νεολαίας του, άλλωστε, οι οποίες όλως προσφάτως έκαναν… καλοκαιρινά τα πανεπιστήμια, δεν είναι λόγος για μία ανάφλεξη σοβαρότερη από αυτές που επιφυλάσσουν συνήθως οι «ανανεωτικοί» στους «ορθόδοξους» και το αντίστροφο. Αλλού είναι το πρόβλημα: εκπαιδευμένη στην πολιτική και ιδεολογική καθαρότητα η πλειοψηφούσα τάση της Κουμουνδούρου αδυνατεί, μέχρι στιγμής, να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της νέας φάσης. Ανεβασμένη μάλιστα στους άνω ορόφους των δημοσκοπήσεων, όπου και γενικώς δείχνει να παραμένει, ταράζεται από το ασυνήθιστο ύψος και, αντί να χαίρεται την απρόσμενη απογείωση, μοιάζει να κοιτάζει με δέος το κενό. Τι κάνει, λοιπόν… Επιστρέφει στα γνώριμα, ξεσκονίζει τα τιμημένα φλάμπουρα της εποχής του 3%, μιλάει την (ακατάληπτη για τα ευρύτερα ακροατήρια) γλώσσα συνεννόησης του ΣΥΡΙΖΑ… Με άλλα λόγια, αρνείται να αποδεχθεί την εύνοια της πολιτικής τύχης, η οποία, –ας όψεται η κρίση του ΠΑΣΟΚ– επιχειρεί να μεταμορφώσει τον Συνασπισμό σε κόμμα πολυσυλλεκτικό, μετακινώντας προς το μέρος του μερίδες όλου του πολιτικού φάσματος. Εδώ, όμως, αρχίζουν τα δύσκολα… Διότι η πολιτική –το ξέρουν πλέον και οι πέτρες της Αριστεράς– εκτός από υπόθεση θέσεων είναι και ζήτημα προθέσεων. Στον ΣΥΡΙΖΑ, για παράδειγμα, όπου δεν συνυπάρχουν απλώς ομάδες, αλλά ρεύματα που έρχονται από αλλού και θέλουν να πάνε αλλού, δεν είναι απολύτως καθαρό αν το «πολυσυλλεκτικό» του πράγματος συνιστά ευχή ή κατάρα. Στην πραγματικότητα, άλλωστε, τα πολιτικά προτάγματα συνήθως υπακούουν σε υπαρξιακές αγωνίες. Και η αγωνία των περίφημων «συνιστωσών» δεν είναι τόσο να φτιάξουν μια Αριστερά που θα κάνει σοβαρό εκλογικό ταμείο και θα αναζητήσει προγραμματικές συμπλεύσεις, διεκδικώντας –γιατί όχι– μερίδιο εξουσίας, όσο να περιφρουρηθεί ο χαρακτήρας του ΣΥΡΙΖΑ ως εκλογικής συμμαχίας που θα στεγάσει την αντιπαγκοσμιοποίηση και τον ακτιβισμό. Υπό αυτή την έννοια η περίφημη συζήτηση περί της συνεργασίας ΠΑΣΟΚ – ΣΥΝ δεν είναι απλώς άχαρη, αλλά εκτός πολιτικού τόπου και πολιτικού χρόνου. Ετσι όπως εξελίσσεται, μάλιστα, κινδυνεύει να καταστεί και κωμική, καθώς ο ένας «εταίρος» εξακολουθεί να ομιλεί για κοινή εκλογική κάθοδο, ενώ ο έτερος για κάθοδο στον… Αδη.

Posted at 11:35AM Jun 01, 2008 by ET Administrator in Politics  |  Σχόλια[0]