- Όλες
- General
Χρήστος Μαχαίρας
Συντάκτης
Το «εκκλησίασμα»
Εκ πρώτης όψεως, η Εκκλησία και η Αριστερά δεν έχουν και πολλά κοινά… Πέραν του συμπτωματικού γεγονότος ότι ο νέος Αρχιεπίσκοπος και ο νέος πρόεδρος του Συνασπισμού εξελέγησαν την ίδια εβδομάδα, οι δρόμοι των δύο χώρων μοιάζουν –και γενικώς είναι– ασύμπτωτοι… Υπάρχει, ωστόσο, μία εξαίρεση: η ηγεσία και τα στελέχη του ΣΥΝ μπορεί να διαφωνούν εφ’ όλης της ύλης με τους ιεράρχες, συμπίπτουν όμως στο «σωτηριολογικό» τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν τα μελλούμενα, καθώς και οι μεν και οι δε αποδέχονται την αντίληψη του «πεπρωμένου». Και ιδού πώς: Στο χώρο της Εκκλησίας, η προσμονή της μετά θάνατον ζωής λειτουργεί ως βάλσαμο και ανακουφίζει τους πιστούς. Παρομοίως, στο χώρο της Αριστεράς –ορθόδοξης και μη–, η προσδοκία της ριζικής αλλαγής των εκλογικών συσχετισμών φαντάζει ως μια άλλη «δευτέρα παρουσία», στο πλαίσιο της οποίας η εξουσία θα αποκτήσει χαρακτήρα φιλολαϊκό. Ποιος δεν θα το ’θελε; Αλλά επειδή η ιστορία της καθ’ ημάς Αριστεράς, εκτός από ιστορία αγώνων και προεξοφλήσεων, είναι ταυτόχρονα και μία ιστορία μεγάλων διαψεύσεων, καλό θα ήταν ο πολυσυλλεκτικός πλέον Συνασπισμός να εξηγήσει στο κοινό που δημοσκοπικώς εμφανίζεται να τον επιλέγει πώς ακριβώς εννοεί το ζήτημα της διακυβέρνησης της χώρας, τι λέει για τις διεθνείς της επιλογές, πώς συλλαμβάνει το πλέγμα των σύνθετων κοινωνικών διεκδικήσεων. Επί του παρόντος, πάντως, νέοι και παλαιότεροι της Κουμουνδούρου, οχυρωμένοι πίσω από την προοπτική μιας νεφελώδους «εναλλακτικής προοδευτικής πλειοψηφίας», μάχονται περισσότερο να ξορκίσουν το ενδεχόμενο συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ και λιγότερο να «δέσουν» την ψήφο διαμαρτυρίας, που φουσκώνει τα πανιά τους. Υπό αυτήν την έννοια, οι παρεμβάσεις του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ, είτε αυτές αφορούν στην οικονομία είτε στα ανοιχτά εθνικά μέτωπα είτε ακόμα και στην πανεπιστημιακή έκρηξη νέας εσοδείας που φαίνεται να πλησιάζει, δεν απαντούν στα σοβαρά πολιτικά και προγραμματικά διλήμματα που αναδεικνύονται, αλλά στην ανάγκη να περιφρουρηθεί ο χώρος από το ΠΑΣΟΚ και να υποστυλωθούν τα σχετικά οχυρωματικά έργα. Καμιά αντίρρηση… Στην πολιτική, οι συνεργασίες και οι συμμαχίες ούτε επιβάλλονται ούτε εκβιάζονται. Καλά κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ, εφόσον το επιλέγει, και αναπαράγει και ως μεγαλύτερο κόμμα την «τεχνογνωσία» που ακολουθούσε και ως μικρότερο… Ούτως ή άλλως, η «πίστη», η όποια πίστη, πάντοτε ήταν θέμα προσωπικό… Το ζήτημα, όμως, είναι τι λέει και το «εκκλησίασμα»…
Posted at 12:27PM May 11, 2008 by ET Administrator in Politics | Σχόλια[1]
Θεωρώ απλοϊκό το συσχετισμό ανάμεσα στην Αριστερά και την Εκκλησία, περισσότερο γιατί υπάρχει μία διαστροφή εννοιών. Άλλες, κατά την άποψή μου, είναι η κομματική νοοτροπία και οι προσδοκίες των "πιστών"από ένα κόμμα κι άλλη είναι η σωτηριολογική διάσταση του εκκλησιαστικού φρονήματος. Η αντίληψη ότι η εκκλησία αναζητά τη λύτρωση μετά θάνατον όχι απλώς είναι λανθασμένη αλλά προξενεί κακό γιατί διαστρευλώνει την αντίληψη περί εκκλησίας στη σκέψη του αδαούς αναγνώστη. Στόχος του άρθρου βεβαίως είναι η αναφορά στην αριστερά αλλά κακός νομίζω ότι είναι ο παραλληλισμός με την εκκλησία γιατί πρόκειται για δύο διαφορετικά μεγέθη. Το κόμμα ευαγγελίζεται την επίλυση των οικονομικών ή κοινωννιοκρατικών προβλημάτων,ενώ η εκκλησία ανοίγει το δρόμο για τη γαλήνευση της ψυχής και την επαναφορά του ανθρώπου στην αρχέγονη πρωτότυπη μακαρία κατάστασή του. Αν οι εκκλησιαστικοί ταγοί υποκύπτουν σε εξουσιαστικά σχήματα είναι άλλο θέμα και προφανώς δε νομίζω ότι έχει σχέση με τη στόχευση του άρθρου σας. Οι λανθασμένες αξιολογήσεις, κύριε Μαχαίρα, μόνο κακό κάνουν στη σκέψη των ανθρώπων. Και, ξέρετε, αν από λίγο ο καθένας παραλλάσσει τα νοήματα, τα σχετικά με τη χριστιανική πίστη, τότε συνολικά διαμορφώνεται ένα θρησκευτικό μόρφωμα μακριά από κάθε αίσθηση, από κάθε γραμμάριο αληθείας. Σας ευχαριστώ που γράφετε, και με συγωρείτε για την παρέμβαση.
Απεστάλη από τον/την 10.0.1.53 στις May 11, 2008 at 01:17 PM EEST #