Χρήστος Μαχαίρας

Η Siemens, η σκάφη και το… μωρό

Στην πολιτική, η έννοια της ουδετερότητας δεν υφίσταται. Ούτε καν το προνόμιο των διαπιστώσεων… Oταν, λοιπόν, οι παράγοντες της δημόσιας ζωής γνωματεύουν ότι το σκάνδαλο Siemens χτυπάει τη ραχοκοκαλιά του πολιτικού συστήματος, δεν δικαιούνται να το κάνουν λες και αναλύουν τις επιπτώσεις της χαλαζόπτωσης στη φετινή σοδειά ζαρζαβατικών. Αυτό που μας οφείλουν, ως δρώντα πολιτικά πρόσωπα, είναι να μας πουν δυο απλά πράγματα: το πρώτο είναι αν γνώριζαν κάτι για την ταμπακέρα. Και το δεύτερο – αλλά όχι δευτερεύον - αν θεωρούν ότι η αποκάλυψη του περιεχομένου της λειτουργεί λυτρωτικά για το πολιτικό μας σύστημα ή αν, αντίθετα, έτσι όπως σέρνεται, κατατρώγει τα θεμέλιά του και απειλεί να το γκρεμίσει. Διότι συμβαίνει το εξής παράδοξο: εκπρόσωποι όλου του πολιτικού φάσματος –και όχι μόνο της Αριστεράς, που ενδεχομένως θα είχε λόγους να επενδύει στην κατάρρευση του μεταπολιτευτικού πλέγματος εξουσίας- υποδέχονται τις αποκαλύψεις για τις αφανείς διαδρομές του «μαύρου χρήματος» με τη λογική των ανταποκριτών που καταγράφουν από ασφαλή απόσταση τα πολεμικά δρώμενα, αν δεν ενθουσιάζονται κιόλας με την άνοδο της πολιτικής θερμοκρασίας. Και ο λόγος είναι απλός: βολεμένη η πλειοψηφία των πολιτικών μας, πρωτοκλασάτων και δευτεροκλασάτων, σε μια επικοινωνιακή αντιμετώπιση του ζητήματος, νιώθει ότι το σκάνδαλο αφορά το σπίτι του γείτονα που καίγεται, αλλά σε καμία περίπτωση το δικό της. Υπάρχουν, βεβαίως, και πιο προχωρημένες αναγνώσεις… Οπως αυτές που, στη θέα όσων ρυπαρών κατακλύζουν την επικαιρότητα, διαβλέπουν μία πρώτης τάξεως ευκαιρία να κλείσουν ανοιχτοί εσωκομματικοί λογαριασμοί ή να παροπλιστούν οριστικά ανεπιθύμητοι συμπαίκτες. Ξεχνούν, ωστόσο, όσοι μπαίνουν στον πειρασμό να επενδύσουν στη μετοχή της Siemens ότι αν ο ιός της απαξίωσης ξεφύγει – πράγμα που σε αυτές τις περιπτώσεις δεν είναι και απίθανο –, η συνολική μόλυνση του συστήματος θα είναι θέμα χρόνου. Κι εδώ ανακύπτει το μείζον ερώτημα: τη θέλουμε, άραγε, αυτή την απαξίωση; Την επιδιώκουμε την κατάρρευση; Κι αν ναι, έχουμε, άραγε, αποφασίσει με τι θα αντικαταστήσουμε αυτό το τρισκατάρατο πολιτικό σύστημα, που μπορεί να γεννά σκάνδαλα, αλλά που διαθέτει και τα μέσα για την αντιμετώπισή τους; Για να το πούμε διαφορετικά: σε εποχές που η κρίση βυθίζει στην απόγνωση όχι μόνο τα ασθενέστερα στρώματα, αλλά και τη μεσαία τάξη, το πάρτι της μίζας όχι μόνο σοκάρει και προκαλεί, αλλά συνιστά ακραία αντικοινωνική εκδήλωση, με την πιο κυριολεκτική έννοια του όρου: στρέφεται, δηλαδή, κατά της ίδιας της κοινωνίας. Σύμφωνοι. Να την πετάξουμε, οπωσδήποτε, τη σκάφη με τα βρομόνερα των σκανδάλων. Αλλά να μην πετάξουμε και το μωρό μαζί της… Στο κάτω κάτω της γραφής, δίπλα μας είναι η Ιταλία. Δεν βλάπτει να το θυμόμαστε…

Posted at 12:00AM Jun 29, 2008 by ET Administrator in General  |  Σχόλια[0]