Χρήστος Μαχαίρας

Η θεωρία του εσωτερικού εχθρού

Για να διαβάσει κανείς τις εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ υπάρχουν τόσοι τρόποι όσες και οι συμπλεκόμενες μερίδες του. Για να εκτιμήσει ωστόσο τις επιπτώσεις των προχθεσινών γεγονότων, υπάρχει μόνο ένας: το αν, δηλαδή, η απόπειρα έξωσης του Κώστα Σημίτη φέρνει κοντύτερα το κόμμα στο στόχο της εξουσίας ή αν, αντίθετα, το απομακρύνει από αυτόν… Ας πάρουμε λοιπόν τα πράγματα με τη σειρά… Ο πρώην πρωθυπουργός, όπως συμβαίνει με όλα τα πρόσωπα πρώτης γραμμής, διαθέτει και φίλους ένθερμους και εχθρούς ορκισμένους. Και οι δύο πλευρές, ωστόσο, ασχέτως του αν η μία θεωρεί το γεγονός έπαθλο και η άλλη σκάνδαλο, συμφωνούν ότι έφερε το ΠΑΣΟΚ κοντύτερα στο μεσαίο χώρο. Με άλλα λόγια, πολλαπλασίασε το ακροατήριό του. Υπό αυτή την έννοια, όπως η πολιτική παρουσία του Σημίτη συμβολίζει την πολυσυλλεκτική διάσταση του ΠΑΣΟΚ, έτσι και η απουσία του σηματοδοτεί ιδεολογική και πολιτική περιχαράκωση. Το ερώτημα, συνεπώς, καθώς όλοι οι εμπλεκόμενοι στο πασοκικό υπερθέαμα των ημερών τυγχάνουν γνώστες εκλογικής αριθμητικής, είναι αν ο περιορισμός του κόμματος σε στενότερο πλαίσιο προκύπτει ή επιδιώκεται. Μα, είναι δυνατόν να θέλει να αυτοκτονήσει το ΠΑΣΟΚ, θα αναρωτηθεί ο ανύποπτος τρίτος… Λάθος ανάγνωση. Μπροστά στο φάσμα μιας νέας ήττας και υπό αφόρητη δημοσκοπική πίεση, η επιτελική ομάδα που περιβάλλει τον πρόεδρο του κόμματος ανασύρει τη δοκιμασμένη και -το σωστό να λέγεται- εξαιρετικά πετυχημένη γραμμή ανάσχεσης του εσωτερικού εχθρού. Η τεχνογνωσία υπάρχει, άλλωστε, από την εποχή της 11ης Σεπτεμβρίου και η θεωρία της συμπυκνώνεται σε δύο όλες κι όλες λέξεις: καθαρό κόμμα. Κόμμα, δηλαδή, απαλλαγμένο εσωκομματικών βαρών και εσωτερικών αμφισβητήσεων, μικρότερο, αλλά συνεκτικό, ομογενοποιημένο. Στο πλαίσιο αυτής της αντίληψης, η «ακατανόητη» στη Χαριλάου Τρικούπη επιστολή Σημίτη – αλλά απολύτως κατανοητή σε όλους τους Ευρωπαίους σοσιαλιστές ηγέτες που συμφώνησαν να μη διεξαχθούν δημοψηφίσματα για την ευρωσυνθήκη– φαντάζει ω μάννα εξ ουρανού. Στοχοποιημένος ούτως ή άλλως ο πρώην πρωθυπουργός, ως το πρόσωπο που έριξε το πάλαι ποτέ κραταιό Κίνημα στις δεξιές ξέρες του κυβερνητισμού, βάλλεται όχι τόσο για την ουσία των απόψεών του όσο για το «πρωτόκολλο». Εγκαλείται όχι γι’ αυτά που λέει, αλλά για τον τρόπο και για τη στιγμή που τα λέει. Ο άνθρωπος που αντιμετώπισε δύο φορές με εκλογική επιτυχία τη Ν.Δ. κατηγορείται ως χορηγός της σημερινής κυβέρνησης και σύρεται στο εσωκομματικό εδώλιο ως αποστάτης και υπονομευτής. Αλλά ο Σημίτης είναι και σήμερα αυτό που ήταν πάντα: πολιτικός. Καλός, κακός, υπερβατικός ή ισορροπιστής, αλλά πολιτικός. Ενα πρόσωπο, δηλαδή, το οποίο, αφού κράτησε επί οκτώ χρόνια το τιμόνι της χώρας με τρόπο έντιμο και αξιοπρεπή, δεν εννοεί να πιει το χαμομήλι της αποστρατείας και να συνταξιοδοτηθεί. Μπορούν, βεβαίως, να τον συνταξιοδοτήσουν… Και το επιχειρούν. Αδιαφορώντας, ίσως, για το γεγονός ότι, διαγράφοντας το παρελθόν τους, ναρκοθετούν το μέλλον τους.

Posted at 12:00AM Jun 15, 2008 by ET Administrator in Politics  |  Σχόλια[0]