Χρήστος Μαχαίρας

Δημοσκοπικά μεγαλεία και πολιτικά στοιχήματα

Ποιο είναι το ακροατήριο του Συνασπισμού; Σε μέρες όπως αυτές που διανύουμε, η απάντηση στο ερώτημα δεν έχει μόνο εγκυκλοπαιδική αξία. Τη στιγμή, μάλιστα, που ο ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί να ζει δημοσκοπικά μεγαλεία, η ακτινογραφία της εκλογικής του βάσης συνιστά την ελάχιστη προϋπόθεση για να εκτιμηθεί με σοβαρότητα αν αυτή η κούρσα προς την κορυφή έχει προοπτικές ή ημερομηνία λήξεως. Μια πρώτη -και ευκολότερη- προσέγγιση θα ήταν να διαβαστούν προσεκτικά οι ίδιες οι δημοσκοπήσεις. Οπως προκύπτει από αυτές, ο πρώην «φτωχός συγγενής» της πολιτικής σκηνής δεν απέκτησε ανάστημα επειδή κατάφερε να ανατρέψει τον εσωτερικό συσχετισμό στο χώρο των παραδοσιακών ψηφοφόρων της Αριστεράς, αλλά επειδή κατόρθωσε να αποσπάσει εκλογικές μερίδες κλασικού δικομματικού προσανατολισμού. Σύμφωνα με την τελευταία έρευνα της MRB για λογαριασμό του Ελεύθερου Τύπου, η εκτίναξη και η παραμονή του ΣΥΡΙΖΑ στα επίπεδα του 14-15% συντηρούνται από ένα διαρκές κύμα πολιτικών μεταναστεύσεων, οι οποίες δεν αφορούν μόνο πρώην ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ (14,8%), αλλά και εκλογική πελατεία της Ν.Δ. (5%). Mε άλλα λόγια, θέλουν δεν θέλουν η Κουμουνδούρου και οι εταίροι της, ο ΣΥΡΙΖΑ μετατρέπεται σε έναν πολυσυλλεκτικό φορέα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την (αν)ομοιογένεια της βάσης του και την πολυπλοκότητα των στοχεύσεών του. Αρκεί όμως η γλώσσα των δημοσκοπήσεων για να καταλάβουμε τι ακριβώς συμβαίνει ή χρειαζόμαστε κάτι επιπλέον; Διότι πίσω από τα νούμερα των δημοσκοπήσεων δεν κρύβονται μόνο ψηφοφόροι, αλλά άνθρωποι πραγματικοί, που μετακινούνται από κόμμα σε κόμμα, όχι γιατί δεν έχουν τίποτα καλύτερο να κάνουν, αλλά γιατί νιώθουν στο πετσί τους την έκταση, το βάρος και την πίεση της κρίσης. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν όμως ταυτότητα. Δεν είναι ούτε οι πλούσιοι που γίνονται πλουσιότεροι ούτε οι φτωχοί που -κατά το πολιτικό κλισέ- γίνονται φτωχότεροι. Είναι η μεσαία τάξη, με τις θρυμματισμένες αντοχές, τις πολλαπλές διαψεύσεις, τα καθημερινά ανεκπλήρωτα. Είναι η κοινωνία των δύο τρίτων, που, εθισμένη σε μια επίπλαστη ευμάρεια, αισθάνεται για πρώτη φορά τόσο κοντά της την καυτή ανάσα της ανέχειας. Μα, όλοι αυτοί ριζοσπαστικοποιούνται, θα αντιτείνει ο σύντροφος Λαφαζάνης… Καμιά αντίρρηση. Μόνο που για να μη μετατραπεί αυτή η πολυθρύλητη ριζοσπαστικοποίηση σε ένα εκλογικό στιγμιότυπο και ν’ αποκτήσει βάσεις, ορίζοντα και βάθος, χρειάζονται πολλά περισσότερα από τη λύση διαμαρτυρίας που επί του παρόντος τούς προσφέρει το πολιτικό μωσαϊκό του ΣΥΡΙΖΑ. Προφανώς, δικαίωμα του καθενός είναι να συγκινείται με το «Φωτεινό Μονοπάτι» του Περού ή να θαυμάζει τους μαοϊκούς της Βολιβίας… Αλλά για να γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΑΣΟΚ, στη θέση του ΠΑΣΟΚ, όπως ολίγον αυτάρεσκα προβλέπει μερίδα των στελεχών που τον απαρτίζουν, χρήσιμο θα ήταν να μάθουν και οι κοινοί θνητοί -το ακροατήριο, που λέγαμε εισαγωγικά- τι μέλλει γενέσθαι, ακριβώς, και με την πεζή ελληνική πραγματικότητα… Στην Κουμουνδούρου, πάντως, παρούσα και απελθούσα ηγεσία δείχνουν να το αντιλαμβάνονται. Οι υπόλοιποι;

Posted at 11:32AM Jul 13, 2008 by ET Administrator in General  |  Σχόλια[0]