Μαρία Χούκλη

Τραύμα το θαύμα

Πάνε κιόλας τέσσερα χρόνια. Πόσο γρήγορα πέρασαν, πόσα εν τω μεταξύ πέρασαν από την πλευρά της λήθης. Υποσχέσεις και ελπίδες. Καθώς μετράμε αντίστροφα για την τελετή έναρξης του πιο εντυπωσιακού και γιγαντιαίου αθλητικού θεάματος στον πλανήτη, αναπόφευκτα αναπολούμε το καλοκαίρι του 2004, τα ολυμπιακά «ρίχτερ» που σημάδεψαν εκείνο τον Αύγουστο της Ελλάδας. Εν αρχή, το θαύμα:

Ξαφνικά -όπως γίνεται στο θέατρο- άνοιξε η αυλαία: Μια πόλη άλλη, καλύτερη από την Αθήνα όπου ζούσαμε, βρέθηκε κάτω από τα πόδια μας, απέναντι στα μάτια μας. Καθαρή, με φουτουριστικά κτίσματα, φιλική και ερωτεύσιμη. Η Αθήνα που θέλαμε να έχουμε για τόπο τής κάθε μέρας μας.

Υστερα ήλθε ο «έπαινος του Δήμου και των Σοφιστών» που λειτούργησε σαν αναβολικό. Πιστέψαμε ότι πλέον όλα τα μπορούμε. Είμαστε «καμωμένοι για τα ωραία και μεγάλα έργα».
Οι φωνές για το πριν και το μετά -το υπερβάλλον κόστος και τη μετα-ολυμπιακή χρήση των εγκαταστάσεων- έγιναν ψίθυροι, ακυρωμένοι από την ανάγκη μας να γιορτάσουμε, να χαρούμε. Η λογική μπορούσε να περιμένει…

Το έργο ξεκίνησε με ανατροπή και καρδιοχτύπι. Φάρμακα και φαρμάκι. Ψέματα και μασημένα λόγια. Ανακαλύψαμε οικεία κακά, οι μισοί πήγαμε με το μέρος των αφελών και οι άλλοι με των υποκριτών. Θάμπωσε η χρωματιστή ευφορία, αλλά για λίγο. Ενας γαλάζιος φτερωτός Ερωτας, ένας κατακόκκινος Κένταυρος και ένα ολόλευκο καραβάκι μάς ξαναμέθυσαν. Και γεμίσαμε κορυβαντιώντες πλατείες, δρόμους, στάδια και γήπεδα. Ανακαλύψαμε μια νέα σχέση με την πόλη μας, ήμασταν κομμάτι της, την εκθειάζαμε στους ξένους φίλους μας.

Οι κουβέντες στην παρέα ζεστάθηκαν, είχαν δύναμη και θέμα: μετάλλια, σκάνδαλα, αστέρια από το πουθενά, λεοντόκαρδους αθλητές, προτιμήσεις και εκτιμήσεις. Ποιος δεν θυμάται το μεγαλοπρεπές «αντίο» του Πύρρου, την προσευχή της Ισινμπάγιεβα, το ευγενικό χαμόγελο της Νέρι ή την αριστοκρατική ήττα της Λένας… Και άλλα από τότε: η μαντόνα Χόρκινα, ο εβένινος Γκεμπρεσελασιέ, οι λυγμοί του Σαμπάνη, η σαΐτα Φανή Χαλκιά. Αυτοί στους αγωνιστικούς χώρους και γύρω τους, γύρω μας, εκείνοι οι άγνωστοι που άκουγαν στη λέξη «εθελοντές». Η σοβαρή προίκα των Αγώνων της Αθήνας, το πιο χρυσό από τα χρυσά μετάλλιά της. Σχεδόν 150 χιλιάδες άνδρες και γυναίκες, νέοι στην πλειονότητά τους, ένας στους τρεις με πανεπιστημιακή μόρφωση, ένα κίνημα προσφοράς στα κοινά πρωτόγνωρο για την Ελλάδα, που θα μπορούσε να πολλαπλασιαστεί και να δημιουργήσει νέες συλλογικότητες, χρήσιμες για τους δύσκολους καιρούς, για τους άλλους αγώνες της καθημερινότητας και της αληθινής ζωής. Τώρα το θαύμα μοιάζει με τραύμα. Μια χαμένη ευκαιρία εκείνο το καλοκαίρι του 2004, τότε που εν γνώσει μας ενδώσαμε στη γιορτή, πιστεύοντας ότι η ολυμπιακή ευφορία, τα έξοδα και ο κόπος θα άφηναν χρήσιμο ίζημα. Τέσσερα χρόνια αργότερα, τα μελτέμια του Αυγούστου σαρώνουν τις ολυμπιακές εγκαταστάσεις και μαζί τα ράκη των ελπίδων που είχαν φιλοξενήσει.

Posted at 10:59AM Aug 06, 2008 by ET Administrator in Γενικά  |