Μαρία Χούκλη

Το ρύζι της οργής

…Ο κόσμος είναι ωραίο μέρος για να γεννηθείτε αν δεν σας νοιάζει που μερικοί άνθρωποι πεθαίνουν όλη την ώρα ή έστω απλώς λιμοκτονούν…
ΛΟΡΕΝΣ ΦΕΡΛΙΝΓΚΕΤΙ

Αίγυπτος, Ινδονησία, Μαυριτανία, Μοζαμβίκη, Σενεγάλη, Αϊτή, Καμερούν και ποιος ξέρει πού αλλού αύριο. Χέρια ζητούν ψωμί, χέρια σφίγγονται σε γροθιές. Από την Καραϊβική έως την Απω Ανατολή το φάσμα της πείνας έχει εμφανιστεί απειλητικό για εκατοντάδες εκατομμύρια φτωχών που θα γίνουν φτωχότεροι. Σαν σκηνές βγαλμένες από βιβλίο του Τζον Στάινμπεκ. «Δεν υπάρχει χώρος για μένα και για σένα, για τους όμοιούς μου και για τους όμοιούς σου, δεν χωράνε μαζί πλούσιοι και φτωχοί στην ίδια χώρα, δεν χωράνε κλέφτες και τίμιοι άνθρωποι μαζί, ούτε η πείνα μαζί με το πάχος», έγραφε το 1939 ο Αμερικανός νομπελίστας. Αποδείχθηκε ότι χωράνε τόσα και άλλα τόσα παράδοξα και άδικα στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, των κλιματικών αλλαγών και του κινεζικού οικονομικού θαύματος. Τα τρόφιμα από αγαθά έχουν μετατραπεί σε χρηματιστηριακά είδη, σε αλγόριθμους γεωπολιτικών ισορροπιών, σε όπλο ισχύος και νέα μεγάλη ευκαιρία πλουτισμού διεφθαρμένων καθεστώτων. Μέσα σ’ ένα χρόνο η τιμή του σιταριού ανέβηκε 130 τοις εκατό, της σόγιας 87 τοις εκατό και του ρυζιού 74 τοις εκατό. Κάτι πολύ περισσότερο από «πέταγμα της πεταλούδας», που ήταν αναπόφευκτο να φέρει το χάος. Φαίνεται πως είμαστε μόνο στην αρχή της εξέγερσης των πεινασμένων, εκτιμούν οι ειδικοί, που ξέρουν τι φταίει αλλά αδυνατούν, προς το παρόν τουλάχιστον, να προτείνουν λύσεις στο αναδυόμενο κοινωνικό πρόβλημα. Προειδοποιούν, όμως, ότι αν η πλούσια Δύση -που ευθύνεται για πολλούς από τους γενεσιουργούς παράγοντες του προβλήματος- αργήσει να αντιληφθεί τη σοβαρότητα της κατάστασης η οργή των λιμοκτονούντων θα είναι η «ασύμμετρη απειλή» του καιρού μας. Βλέπουν βία και αίμα. Βλέπουν αστάθεια και μαζικές μετακινήσεις ολόκληρων πληθυσμών που θα αδυνατούν να εξασφαλίσουν το ψωμί ή το ρύζι της ημέρας. Οι επιστήμονες δεν μπορούν να φανταστούν με ποιον τρόπο θα ικανοποιηθούν οι ανάγκες για εναλλακτική ενέργεια και θα αντιμετωπιστεί η τρομακτική ανάγκη για τροφή στον πλανήτη, που θα βρεθεί μέσα σε λίγες δεκαετίες με 9 δισεκατομμύρια κατοίκους. Οι πιο κυνικοί ελπίζουν ότι το σύστημα θα βρει το φάρμακο της αυτοΐασής του. Αλλωστε οι αναλώσιμοι περισσεύουν. Η Κάμλα Ντέβι, μια νέα γυναίκα από το Δελχί, αναγκάστηκε με τον άνδρα της να στείλει τα παιδιά τους σε πλούσιους συγγενείς για να τα γλιτώσει από την πείνα, ενώ οι δυο τους τρώνε πλέον μόνο μια φορά τη μέρα, αφού το ρύζι στην Ινδία είναι πια ο «άσπρος χρυσός». Και σαν ηρωίδα ενός σύγχρονου Στάινμπεκ λέει οργισμένη στον βρετανικό «Guardian»: «Οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι. Πηγαίνουν για τις αγορές τους στα mall και δεν ανησυχούν. Το διασκεδάζουν. Το πρόβλημα με τις τιμές αφορά μόνο τους φτωχούς». Πάντοτε, αγαπητή Κάμλα, πάντοτε. Αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ.

Posted at 01:37PM Apr 16, 2008 by ET Administrator in Πολιτική  |  Σχόλια[4]