Μαρία Χούκλη

Το λυπημένο καλοκαίρι

Oλα είναι γνωστά, τίποτα δεν είναι κατανοητό… ΤΟΝΙ ΜΟΡΡΙΣΟΝ

Κάπως μίζερο αυτό το καλοκαίρι. Σαν δαγκωμένο χείλος. Στενόχωρο, στυφό, όμοιο με στραβό χαμόγελο. Με τα μάτια κατεβασμένα και το μυαλό αλλού. Το κατατρώει κάτι. Θυμός, λένε, οι δημοσκοπήσεις και τα κάθε λογής «βαρόμετρα»; Θα ξεσπάσει άραγε; Πότε και κατά ποιων; Κάνουμε τα συνήθη αλλά μαγκωμένα, μετρημένα. Δεν βλέπω την ξενοιασιά, το χαλάρωμα που έφερνε κάποτε –έστω όσο διαρκούσε– το θέρος. Ούτε τα σώματα άφησαν πίσω το χειμωνιάτικο σφίξιμο, όπως άλλοτε, ούτε τα βλέμματα μαλάκωσαν από τη ζέστη και το φως. Κούραση παντού γύρω, «μαζευτήκαμε», μουδιασμένες οι παρέες. Τι φταίει; «Η οργή των πολιτών», αναμασούν οι τηλε-αναλυτές, αιφνιδιασμένοι από τη διάρκεια του φαινομένου. Θυμός για την αβίωτη ζωή μας. Μας εξοργίζει το σίριαλ των σκανδάλων – πόσα να αντέξει κανείς; Στοίβα τα παράπονα.

Ακρίβεια, επισφαλής η εργασία, πόλεις δυσπροσπέλαστες, με κόπο όλα, στο βρόντο όλα. Λυγίζουμε κάτω από το δυσβάστακτο επιτόκιο της πολιτικής αδιαφορίας, διαρκώς αυξανόμενο. Ολα ίδια, και τα λάθη και τα πάθη και οι κρινόμενοι και οι κρίνοντες. Λιμνώδες έλος τα δημόσια, άδειοι οι ταμιευτήρες της ελπίδας και στα ιδιωτικά. Στόμωμα. Διαπιστώνεις με θλίψη ότι δεν ζεις. Κατάντησες ειδικός στην επιβίωση. Ξένος. Η κάθε μέρα, στοίχημα υψηλού ρίσκου. Το «ενδεχομένως αύριο καλύτερα» ξεθωριάζει με γεωμετρική πρόοδο. Μετέρχεσαι όλα τα στρατηγήματα για να συνεχίσεις. Προσπαθείς να κάνεις πλωτούς ωκεανούς προβλημάτων. Με συντεταγμένες από άλλα ταξίδια, όταν οι Σειρήνες μάς παραπλανούσαν και δεν φαίνονταν στον ορίζοντα τα πελάγη των εμποδίων. Τώρα εκτός πορείας με τα φώτα σβηστά. Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες τα αυτονόητα, αινίγματα μεγαλύτερου βαθμού δυσκολίας σε όλα τα περάσματα, παλιά τα όπλα σου για το νέο ανορθόδοξο πόλεμο που κατάντησε η ζωή μας. Δεν κατανοείς και ούτε θέλεις να καταλάβεις πώς γίνεται τα subprime της Αμερικής να φταίνε για την καθυστερημένη δόση του δανείου, τα «κοντά» όνειρα, τις συρρικνωμένες διακοπές, για το μέλλον των παιδιών σου που θα είναι πιο φτωχό από το δικό σου. Γύρισε ανάποδα ο κόσμος. Θα χρειαστεί να τα φροντίζεις και όχι να σε φροντίζουν. Στροβιλίζεσαι στην αβεβαιότητα, δεν αγωνιάς για το βέλτιον, αλλά πώς να αποφύγεις το χείρον. Νοσταλγείς εκείνο το σύνθημα «έρχονται καλύτερες μέρες», σημαία από μπαλκόνια του νεανικού παρελθόντος που άλλαξε χρώματα ώσπου κουρελιάστηκε σαν πολυκαιρισμένη αφίσα. Χειρότερο απ’ όλα είναι ότι ο καθημερινός άνθρωπος δεν έχει ψευδαισθήσεις, δεν ελπίζει ότι αύριο-όλα-αλλιώς. Ξιφομαχεί με τους εφιάλτες του, την ανημποριά, τις αυταπάτες και τις έγνοιες, συλλαβίζει την προσευχή της επιβίωσης και οχυρώνεται στην πανοπλία του ενός. Θυμός, οργή, απόγνωση, ανασφάλεια; Ούτε οι λέξεις τα λένε όλα, κρύβονται κι αυτές, κάνουν οικονομία δυνάμεων γιατί ίσως χρειαστεί να περιγράψουν ακόμη πιο λυπημένα καλοκαίρια.

Posted at 01:17PM Jul 23, 2008 by ET Administrator in Γενικά  |  Σχόλια[6]