Μαρία Χούκλη

Το βαθύ διατροφικό κράτος

…όμως το χρέος μας είναι να χτίζουμε σα να ’τανε η άμμος πέτρα…

ΧΟΡΧΕ ΛΟΥΙΣ ΜΠΟΡΧΕΣ


Το κατανοήσαμε. Χειρότερο και πιο επικίνδυνο από το ηλιέλαιο είναι το σύστημα των (μη) ελέγχων στα τρόφιμα, που εφαρμόζεται στην ημεδαπή. Ομως, όταν πάψει το θέμα να απασχολεί τα media, ας συνεχίσουμε να έχουμε κατά νου ότι συνολικά η διατροφή μας είναι ρωσική ρουλέτα: τώρα το λάδι, αύριο το κρέας, μετά τα αναψυκτικά, το ψωμί, τα λαχανικά ή τα φρούτα. Οι βιομηχανίες τροφίμων, μεγάλοι και μικροί παίκτες αυτής της κρίσιμης αγοράς, πάντοτε θα επιχειρούν να μας πουλήσουν φύκια για μεταξωτές κορδέλες, με το αζημίωτο για εκείνους αλλά εξαιρετικά ζημιογόνο για μας. Οι εταιρίες τροφίμων ομολογούν ότι η παγκόσμια μάχη στα είδη διατροφής είναι σκληρή. Είναι ένας άγριος πόλεμος με στρατηγικές, όπλα, κατασκόπους, θεμιτά και αθέμιτα μέσα για την εξόντωση του εχθρού και την επίτευξη του στρατηγικού στόχου, που είναι ο καταναλωτής.
Στρατιές συμβούλων μετρούν τις καταναλωτικές συμπεριφορές μας, καταγράφουν ποιοι είμαστε και τι θέλουμε, ώστε να δημιουργήσουν αυτό που θα επιθυμήσουμε πολύ πριν το επιθυμήσουμε. Σχεδόν 20 δισ. ευρώ δαπανήθηκαν το 2007 από τους κολοσσούς της παγκόσμιας βιομηχανίας τροφίμων για να ανακαλυφθούν νέα προϊόντα, που θα βρουν θέση στις προτιμήσεις των καταναλωτών. Είναι σαφές: Τα εργαστήρια δουλεύουν πυρετωδώς για να αποφασίσουν εκείνα τι θέλουμε εμείς. Σε δέκα χρόνια, το 30% από τον τζίρο των επιχειρήσεων ειδών διατροφής θα προέρχεται από προϊόντα τα οποία δεν υπάρχουν ακόμη. Και για να αντιληφθούμε πόσο κερδοφόρα είναι αυτή η δραστηριότητα, αρκεί να σκεφτούμε ότι χρειάζονται τέσσερα με πέντε χρόνια έρευνες και ιλιγγιώδεις επενδύσεις για ένα νέο προϊόν που δεν θα μείνει στα ράφια πάνω από δύο χρόνια. Θα αντικατασταθεί αμέσως από μια άλλη «ανάγκη» μας, την οποία θα ανακαλύψουμε εν καιρώ και την οποία οι μεγάλοι της βιομηχανίας τροφίμων περιφρουρούν σαν το ιερό Γκράαλ, με συμβόλαια τιμής και ιδιωτικούς στρατούς.
Να σταματήσουμε να διατρεφόμαστε δεν γίνεται. Ας προσπαθήσουμε να αλλάξουμε συνήθειες, όσο δύσκολο κι αν είναι. Μόνο ο μη εφησυχάζων πολίτης μπορεί στο μέτρο του δυνατού να ακυρώσει τις διατροφικές παγίδες που του στήνουν. Δεν είναι καθόλου εύκολο με τους ρυθμούς και τα προβλήματα της καθημερινότητας. Υπάρχει όμως πιο επιτακτική ανάγκη από την υγεία; Μια νοσούσα κοινωνία (και η ελληνική είναι, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία) αδυνατεί να εξοικονομήσει κεφάλαια για δημόσια πανεπιστήμια, προστασία του περιβάλλοντος, σχεδιασμό του μέλλοντός της. Με θλίψη συνειδητοποιούμε -κρίνοντας και από την «κολοβή» αναθεώρηση του Συντάγματος- ότι οι πολιτικοί περισσότερο ενδιαφέρονται για το επιτήδευμα και λιγότερο για την πολιτική ως επάγγελμα, για να θυμηθούμε το περίφημο πόνημα του Μαξ Βέμπερ, που θα παρουσιαστεί μαζί με άλλα εμβληματικά έργα στη μεθαυριανή Διεθνή Εκθεση Βιβλίου της Θεσσαλονίκης. Βλέπετε πουθενά πάθος, αίσθηση ευθύνης και αίσθηση του μέτρου;

Posted at 10:55AM May 28, 2008 by ET Administrator in Πολιτική  |  Σχόλια[3]