Μαρία Χούκλη

Τι είναι εθνικό;

Ηταν Ιανουάριος του 2002. Αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τότε, ο Κώστας Καραμανλής, έλεγε στην εκδήλωση για τα 50 χρόνια από την ίδρυση της ΕΔΑ, πλέκοντας το εγκώμιό της για το ρόλο που διαδραμάτισε στη μετεμφυλιοπολεμική Ελλάδα: «Αυτό που ζητά σήμερα η ελληνική κοινωνία είναι η συνεννόηση, ο διάλογος και η συνεργασία στα μείζονα ζητήματα που απασχολούν τη χώρα. Τα κόμματα δεν συμπίπτουν σε θέσεις, εκτιμήσεις και πολιτικές επιλογές. Ωστόσο, έχουν χρέος να αναβαθμίζουν το δημόσιο βίο αναζητώντας αυτά που ενώνουν». Επίκαιρο. Τώρα μάλιστα που έχουν πληθύνει οι αναφορές στο πολιτικό τοπίο του 1958 και γίνονται συγκρίσεις με όσα φαίνεται να συμβαίνουν στην Ελλάδα του 2008. Οι δημοσκοπήσεις και οι αναλυτές προσπαθούν να ανιχνεύσουν αν επέστη ο χρόνος για κυβερνήσεις συνεργασίας, ποιος θα τολμήσει το ανανεωτικό εγχείρημα, τι χρώμα θα έχει ο Μεγάλος Συνασπισμός. Αν θα είναι τέκνο της ανάγκης -ελέω εκλογικών νόμων- ή ώριμο τέκνο της οργής των πολιτών που εξακολουθούν να μάχονται για τα αυτονόητα.
Μέρα που είναι, αξίζει να αναρωτηθούμε τι είναι τελικά εθνικό, ποια είναι τα μεγάλα εθνικά ζητήματα που λύνονται μόνο με συνεννόηση και τι θα αποτελούσε συνεισφορά των κομμάτων στην εθνική υπόθεση. Θα μείνουμε στα στερεότυπα; Σκοπιανό, ελληνοτουρκικά, Κυπριακό; Ή μήπως πρέπει να διευρύνουμε τον κατάλογο, καταχωρίζοντας την (παρωχημένη) Παιδεία, την (ακριβή) Υγεία, την (ανύπαρκτη) προστασία του περιβάλλοντος, τους (προβληματικούς) θεσμούς, την (άδικη) αναδιανομή των κερδών της ανάπτυξης; Είναι ή όχι εθνικό θέμα ο δομικός εκσυγχρονισμός του κράτους που μετράει πια 180 χρόνια ανεξαρτησίας αλλά βασανίζεται ακόμη από «ασθένειες» υπανάπτυκτων χωρών; Σχεδόν όλες οι πολιτικές δυνάμεις -άλλες λιγότερο, άλλες περισσότερο- παραδέχονται ότι σε πολλά θέματα υπάρχουν περιθώρια συνεργασίας. Το λένε. Το εννοούν; Γιατί, φυσικά, η επίλυση των προβλημάτων δεν είναι ιδεολογικά ουδέτερη. Σημαίνει επιλογή μεταξύ των πολλών και των ολίγων, ρήξεις με αναχρονιστικές νοοτροπίες, μικροσυμφέροντα, αναζήτηση οράματος, σημαίνει «πόλεμο» στο ατομικό υπέρ του συλλογικού αλλά χωρίς να ισοπεδώνεται η αξία του ενός. Πριν από 50 χρόνια τις πολιτικές δυνάμεις χώριζαν ποταμοί αίματος και μίσους. Τώρα πια «εχθρός» της ελληνικής κοινωνίας είναι μόνον η συντήρηση, η μετριότητα, η διαφθορά, η αναξιοκρατία, η απουσία κανόνων, η μη τήρηση των κανόνων, η λυσσαλέα προσπάθεια να μην αλλάξει τίποτα, η αυτιστική προσήλωση στα κεκτημένα του παρόντος, η άρνηση να καταλάβουμε ότι όποιος δεν αλλάζει χάνεται. Το 1958 η ΕΔΑ κατόρθωσε το «θαύμα». Ως συνασπισμός κομμουνιστών, σοσιαλιστών και προοδευτικών δημοκρατικών αστών, δίχως ενιαία ιδεολογία αλλά με κοινό πρόγραμμα επεξεργασμένο από όλους και δεσμευτικό για όλους, έγραψε ιστορία. Ποιες δυνάμεις μπορούν σήμερα να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων, αλληλοσεβόμενες την ιδιαιτερότητά τους, χωρίς ηγεμονισμούς, προαπαιτούμενα και αποκλεισμούς, να δείξουν στην πράξη ότι ενστερνίζονται τη ρήση του Σολωμού «Το Εθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικό ό,τι είναι αληθινό»;

Posted at 12:52PM Mar 26, 2008 by ET Administrator in Πολιτική  |  Σχόλια[4]