Μαρία Χούκλη

Πουτ δε Γκρης ντάουν

Η αλήθεια είναι ότι όταν το είχε ξεστομίσει ο Σημίτης -Αυτή είναι η Ελλάδα!- έπεσαν πολλοί να τον «φάνε». Eκτοτε, πολλές φορές ανακαλύψαμε του λόγου το αληθές, με πιο πρόσφατη την τραγωδία της Θεσσαλονίκης. Με ευθύνη φυσικά και του κόμματος του πρώην πρωθυπουργού, όντως η Ελλάδα είναι (και) όσα θλιβερά διαδραματίστηκαν στη Σίνδο, το περασμένο Σάββατο. Κατά σύμπτωση παραμονή του Θωμά, θεωρήσαμε απίστευτο το περιστατικό «κλέφτες κι αστυνόμοι» που αφηγούνταν οι τηλεοπτικές οθόνες. Γρήγορα διαπιστώσαμε ότι δεν ήταν μια από τις συνήθεις υπερβολές τους, δεν είχαν διογκώσει το συμβάν λόγω απουσίας άλλης επικαιρότητας. Και λίγα είπαν. Γιατί αυτό που συνέβη στη Θεσσαλονίκη είναι μια ακόμη ισχυρή απόδειξη ότι σε κρίσιμους τομείς η χώρα παρουσιάζει εικόνα μαυρόασπρης ελληνικής κωμωδίας, εν προκειμένω «Ο Ηλίας του 16ου». Μόνο που εδώ υπάρχει αληθινό αίμα και μια κεραυνοβολημένη οικογένεια από το ξαφνικό κακό. Πόση και πόσων η ανευθυνότητα(;) αφέλεια(;) αδιαφορία(;) ανικανότητα(;) κακή εκπαίδευση(;) μαγκιά(;) χρειάζεται για να γίνει ένα κλεφτρόνι φονιάς κι ένας ανύποπτος οδηγός λεωφορείου θύμα; Πόσοι και τι φταίει που λίγο έλειψε να ξαναζήσουμε ομηρία πολιτών από έναν ένοπλο φτωχοδιάβολο με άγνωστο αριθμό απωλειών; Διότι κάτι φταίει, κάποιοι φταίνε, δεν ήταν η κακιά στιγμή. Οι αναλύσεις βέβαια βρίσκονται σε εξέλιξη, όλοι ζητούν την κεφαλήν όλων επί πίνακι, δικαιολογίες προβάλλονται, εξηγήσεις δίνονται, υποσχέσεις και συγγνώμες. Ομως, μέχρι πότε; Κουρασμένοι πλέον από τις πολλές επαναλήψεις του έργου «Πουτ δε Γκρης ντάουν», αύριο θα έχουμε ξεχάσει και το δράστη και τους «δράστες» και το θύμα και την αιτία. Με τη βεβαιότητα ότι τίποτα δεν θα αλλάξει -άντε να τιμωρηθούν αυστηρά οι εμπλακέντες στο συμβάν της Σίνδου, άντε να ανακοινωθούν και πέντε μέτρα, μέχρι εκεί- θα αναζητήσουμε αλλού αφορμές για τη στομωμένη μας οργή. Θεωρούμε και μας αρκεί ότι αυτή η άλλη Ελλάδα δεν μας περιλαμβάνει, δεν είμαστε μέρος της. Δεν μας περνάει καν από το νου ότι μπορεί «συνένοχοι να είμαστε όλοι στην τρέλα» τούτης της χώρας που μεγαλοπιάνεται με τους αγωγούς αλλά τα καθημερινά τα έχει αφήσει στους «ανάγωγους» πολιτικά, κοινωνικά, πολιτισμικά. Για επίλογο θα αναρωτηθώ αυτό που με τρόμαξε: Τι στράβωσε και διασταυρώθηκαν έτσι άγρια οι τροχιές δύο ανθρώπων που αγνοούσαν ο ένας την ύπαρξη του άλλου; Πόση και πόσων η ανευθυνότητα(;) αφέλεια(;) αδιαφορία(;) ανικανότητα(;) κακή εκπαίδευση(;) μαγκιά(;) χρειάζεται για να γίνει, μέρα Σαββάτου, παραμονή του Θωμά, ένα κλεφτρόνι φονιάς κι ένας ανύποπτος οδηγός λεωφορείου θύμα;

Posted at 05:20PM May 07, 2008 by ET Administrator in Πολιτική  |  Σχόλια[0]