Μαρία Χούκλη

Ποιoς θα είναι ο «τρελός»;

…μπαίνοντας μέσα στις γραμμές σου ξαφνικά αναστατώνοντας τις στέρεες παρατάξεις… ΜΑΝΩΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ


Τι να υποθέσουμε; Το εννοεί ο Γιώργος Αλογοσκούφης, όταν λέει ότι στην (πολύ πιθανή, δημοσκοπικά τουλάχιστον) περίπτωση μη αυτοδυναμίας στις επόμενες εκλογές θα «έβλεπε» συνεργασία της Ν.Δ. με το ΠΑΣΟΚ ή απλώς το είπε -στην ανώδυνη περίοδο του θέρους- για να σταθμιστούν οι ένθεν κακείθεν αντιδράσεις; Ο έχων τα κλειδιά του κρατικού ταμείου γνωρίζει -ίσως ο μοναδικός- πόσο άσχημα είναι τα πράγματα με τα δημόσια οικονομικά και συνειδητοποιεί την αλήθεια της Δημοσθένους ρήσης: «Δει δε χρημάτων και άνευ τούτων ουδέν εστί γενέσθαι των δεόντων». Τα δέοντα δηλαδή που θα απαλύνουν τη δυσπραγία των νοικοκυριών και θα κατευνάσουν την οργή τους προτού φθάσουμε στις κάλπες, διότι μετά το παιχνίδι θα έχει χαθεί. Μήπως, λοιπόν, οι αμείλικτοι αριθμοί αναγκάζουν τον υπουργό Οικονομικών να γίνει ρεαλιστής, να παραδεχθεί εγκαίρως ότι η παρτίδα μπορεί να έχει κριθεί; Οπως στο σκάκι έτσι και στην πολιτική το αποτέλεσμα «χτίζεται» πολύ πριν από το τέλος, από τις πρώτες κινήσεις, από αλαζονικές επιθέσεις και δειλές άμυνες. Το δόγμα «ισχύς μου η αδυναμία του αντιπάλου» αποδεικνύεται ότι έχει ημερομηνία λήξης και ο Γ. Αλογοσκούφης το αναγνώρισε εμμέσως πλην σαφέστατα. Η σπουδή του γραμματέα της Κ.Ε. της Νέας Δημοκρατίας, Λευτέρη Ζαγορίτη, να αποκηρύξει τα περί συνεργασιών θυμίζει τη βιασύνη του εκπροσώπου Τύπου του ΠΑΣΟΚ να ερμηνεύσει τη θέση του Γιώργου Παπανδρέου περί χαλαρότητας της ψήφου στις ευρωεκλογές.

Τα δύο μεγαλύτερα κόμματα εξακολουθούν να υποδύονται ότι ελέγχουν την πολιτική σκακιέρα, ότι ο ένας έχει δυνάμεις να μη χάσει και ο άλλος να κερδίσει την παρτίδα. Υπερασπίζονται δημοσίως την κομματική αξιοπρέπεια, αλλά πίσω από τις κλειστές πόρτες «σπάνε» το κεφάλι τους να βρουν την τακτική που θα φέρει το ματ. Δίνουν την εντύπωση ότι μελετούν τις βαριάντες της νίκης και όχι να βρουν τις λύσεις στα εθνικά προβλήματα που απαρίθμησε πρόσφατα στο πολύ σημαντικό μήνυμά του ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας –Παιδεία, φτώχεια, ανεργία, κοινωνική ανισότητα, περιβάλλον, αποκλεισμός-, προβλήματα που χρειάζονται συνεργασία όλου του πολιτικού φάσματος, το έχουν παραδεχθεί κατά καιρούς όλοι, μήτε του ΚΚΕ εξαιρουμένου. Ο κόσμος, όμως, έχει απόλυτη επίγνωση της κατάστασης: παρακολουθεί με δυσφορία τους δεινόσαυρους του δικομματισμού να προσπαθούν κουρασμένοι να πάρουν θέση εν όψει της επόμενης μάχης, χωρίς πιόνια, άλογα και πύργους, ποντάροντας μόνο στο πιο πολύτιμο κομμάτι τους, τους αρχηγούς. Ωστόσο, το παιχνίδι δεν είναι πλέον για δύο. Αρκεί κάποιος να αφουγκραστεί όσα λέγονται στους ανά την επικράτεια καφενέδες, να δει τα ποσοστά στα γκάλοπ και θα καταλάβει ποιος πιθανόν θα είναι ο «τρελός» της προσεχούς αναμέτρησης στις κάλπες. Και τότε είναι πιθανόν να μιλήσουμε ξεκάθαρα και χωρίς περιστροφές για συνεργασίες και άλλα τινά.

Posted at 02:33PM Jul 30, 2008 by ET Administrator in Γενικά  |