- Όλες
- Γενικά
Μαρία Χούκλη
Συντάκτης Ελεύθερου Τύπου
Μεσαίοι και για πάντα φτωχοί
Να ιδούμε αν η άνοιξη θα συνδράμει τα όνειρά μας…
ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ
Μου το θύμισε ένα -κατά τη γνώμη μου-εξαιρετικό βιβλίο που διάβασα το Σαββατοκύριακο. Η Μαριάννα Κορομηλά, αυτή η σπουδαία ερευνήτρια ψυχών και τόπων, περιγράφοντας την πορεία της συναρπαστικής ζωής της και τη «συνάντηση» με τη «Μαρία των Μογγόλων», διατρανώνει με το βιβλίο της τη χαρά και την αξία που δίνει η γνώση. Περιγράφει τα χρόνια της στη Σορβόνη κοντά σε καθηγητές-μορφές, όλα όσα της έμαθαν ή την προέτρεψαν να ψάξει για να μάθει, το μαγικό ιστό που την τύλιξε κυνηγώντας να δαμάσει την Ιστορία. Ετσι θα έπρεπε να είναι τα πανεπιστήμια. Τόποι μαγείας, εργαστήρια σοβαρής μόρφωσης και εκπαιδευτήρια που θα μας βοηθήσουν να βρούμε το δρόμο στη ζωή μας, την τόσο σύνθετη, δύσκολη και απαιτητική πλέον. Ετοιμαζόμουν, λοιπόν, να ψέξω τα συμβαίνοντα στα ελληνικά πανεπιστήμια, να συμφωνήσω με όσους μοιράζουν τις ευθύνες σε καθηγητές, φοιτητές, κόμματα και διαχρονικώς κυβερνώντες, να διακηρύξω «δει δη μορφώσεως και άνευ τούτης ουδέν εστί», όταν έπεσε στα χέρια μου ένα άρθρο του βρετανικού «Guardian». Στη Γαλλία, στην Ισπανία, στην Ιταλία και τη Γερμανία, χώρες με ανώτατη εκπαίδευση εγνωσμένου κύρους, θεωρείται περίπου βέβαιο ότι η γενιά των σημερινών τριαντάρηδων θα ζήσει φτωχότερα από τους γονείς της. Πτυχία, μεταπτυχιακά και διδακτορικά διπλώματα πάνε στο βρόντο, ουδόλως προσθέτουν υπεραξία στους κατόχους τους, δεν πολλαπλασιάζουν τα ευρώ του μηνιαίου εισοδήματος, συχνά δεν βοηθούν καν στην εξεύρεση εργασίας ανάλογης με τα προσόντα τους. Στη δεκαετία του ’60 φτωχοί ήταν οι μεγαλύτερης ηλικίας, τώρα είναι οι νεότεροι. Στη δεκαετία του ’70 οι πενηντάρηδες εργαζόμενοι αμείβονταν κατά 15% περισσότερο από τους τριαντάρηδες, τώρα το χάσμα είναι πάνω από 40%. Σύμφωνα με το Γάλλο κοινωνιολόγο Λουίς Σοβέλ, δεν πρόκειται για πόλεμο των γενεών αλλά το οικονομικό σύστημα οδηγεί τους έχοντες να δίνουν μάχη για να κρατήσουν όσα έχουν και κανείς δεν βοηθάει τους μη έχοντες, τους νεο-εισερχόμενους στην αγορά εργασίας. Για τους νεαρούς Ευρωπαίους δεν μετράνε πλέον τόσο τα πανεπιστημιακά χαρτιά όσο η δυνατότητα της οικογένειας να τους στηρίξει, ενδεχομένως και διά βίου. Αυτήν την απαισιόδοξη προοπτική έχουν, λοιπόν, όσοι σπουδάζουν; Ναι, απαντούν οι αναλυτές και προχωρούν ένα -πολιτικό- βήμα παραπέρα: βρισκόμαστε μπροστά στη γιγάντωση και ταυτόχρονα θραύση της μεσαίας εργαζόμενης τάξης. Μια μεσαία τάξη δύο ταχυτήτων, με τους νέους να είναι εντός της το «προλεταριάτο της μόρφωσης», που επειδή δεν είναι ορατές οι αλυσίδες του σπάει ό,τι βρει μπροστά του μέσα στους ψευδεπίγραφους ναούς της Γνώσης οι οποίοι δεν μπορούν να του δώσουν τη λύση. Σκοτεινό μού φαίνεται…
Posted at 11:25AM May 14, 2008 by ET Administrator in Πολιτική | Σχόλια[4]
απόλυτα λογικά όλα!
αν κάνουν μεταπτυχιακό στην διοίκηση επιχειρήσεων στα 22, που οι περισσότεροι δεν ξέρουν σε τι χρησιμεύει το ΑΦM πλην της άδειας οδήγησης.
αν κάνουν διδακτορικό με τις ακαδημαϊκές ντίβες και τους γερο-μαθουσάλες κομπογιαννίτες που νομίζουν ότι ανακάλυψαν την γραφή.
αν μέχρι τα 28 τους δεν έχουν δουλέψει για να σπουδάζουν, λες και είναι δύσκολο να ανοίξεις το βιβλίο εκτός πανεπιστημίου.
μέχρι την άλλη όχθη των ελληνικού επιπέδου πανεπιστήμιων του εξωτερικού,
και στην καλή περίπτωση των σικ πανεπιστημίων για καλές δημόσιες σχέσεις, για να δουλεύεις 12 ώρες στο εξωτερικό και να νομίζεις ότι ανακάλυψες το νόημα της ζωής και οι κόποι σου απέδωσαν καρπούς!
και σε τελική ανάλυση τι τα θέλει τα διδακτορικά και τους τίτλους ο άνθρωπος? για ποιον κ γιατί? έτσι φθάνει στην ευτυχία ? αυτός είναι ο δρόμος? ο στόχος?
-άλλωστε τόσοι και τόσοι αμόρφωτοι και άξεστοι κέρδισαν την εμπιστοσύνη των "μορφωμένων".
και τέλος, υπάρχει και το πτυχίο του "κομματόσκυλου" για να προσφέρει απλόχερα οφίκια.
όχι δεν είμαι μηδενιστής αλλά απέχει το κάνεις κάτι με ψυχή από το κάνω για να το κάνω ή το κάνω για να μου "τα ακουμπάνε χοντρά μετά" ή επειδή το κάνουν οι πολλοί
Απεστάλη από τον/την 10.0.1.53 στις May 17, 2008 at 03:10 AM EEST #
Προφανώς οι καιροί έχουν αλλάξει και τα νέα παιδιά (και οι γονείς τους) θέλουνε να βρούνε δουλειές που θα τους φέρουν περισσότερα λεφτά με ελάχιστο κόπο. Προσωπικά δεν έχω πειστεί πως οι σπουδασμένοι δεν βρήκαν δουλειές, αλλά πιστεύω πως απλά δεν έχουν βρει δουλειές στον κλάδο τους (και τώρα ειλικρινά, τι δουλειά να βρει κανείς με θεολογία; Η άλλη γυναίκα που τελείωσε φυσική είναι δημόσιος υπάλληλος, κι επομένως δεν μπορώ να καταλάβω ποιο είναι ακριβώς το παράπονό της - αφού το όνειρο του κάθε Έλληνα είναι να μπει στο δημόσιο;).
@Στον προηγούμενο ανώνυμο:
Μην τους βάζεις όλους στο ίδιο καλάθι. Υπάρχουν άνθρωποι που σπουδάζουν επειδή αυτό είναι το όνειρό τους και στα βιβλία βλέπουν τον εαυτό τους. Δεν είναι καθόλου εύκολο πράγμα να σπουδάζεις (σοβαρά να σπουδάζεις!), και αυτό που προκύπτει από τις παραγράφους που έγραψες είναι πως "όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια".
Απεστάλη από τον/την Clockwork Plum στις May 20, 2008 at 10:31 PM EEST #
συνεχίστε "να σπουδάζετε σοβαρά", αλλά έστω και αλεπού να είμαι επιτρέψτε μου να έχω την γνώμη μου και επιπλέον το βιβλίο είναι εκεί είτε έχει κάποιος πτυχίο είτε όχι.
Οι σπουδές είναι διαδικασία μόρφωσης, ωστόσο δεν είναι η μοναδική και πλέον ίσως η ενδεδειγμένη, αλλά απλώς η πιο διαδεδομένη και η πιο αναγκαία επειδή αποδεικνύεται.
Αναφέρθηκα ειδικά και στους ανθρώπους που το κάνουν επειδή το αγαπούν και, φτάνω να σας πω ότι ούτε αλεπού είμαι και πόσο μάλλον ούτε ερπετό προτίθεμαι να γίνω σε ένα χώρο που μοιάζει με υπόκοσμο, έστω και αν δεν είναι ο μόνος που έχει γίνει έτσι.
Και κάποια ερωτήματα:
Είναι "απλό" να μην βρίσκει κάποιος δουλειά στο αντικείμενό του; το πτυχίο είναι αυτοσκοπός ή το μέσον; το "όνειρο" της κάθε "αλεπούς" είναι να μπει στο δημόσιο κοτέτσι;
Τέλος, οτι γράφω στο πρώτο σχόλιο είναι σκέψεις που προέκυψαν από την πραγματικότητα που περιγράφει η Κυρία Χούκλη. ΠΡΟΦΑΝΩΣ δεν είναι η συνολική κατάσταση αυτή, αλλά αποτελούν αιτιολογήσεις μιας πραγματικότητας που δημιουργούν τα παραπάνω. Άλλωστε δεν επιχειρώ να γενικολογώ και δεν επιχειρώ επίσης να τους βάλω "όλους στο ίδιο καλάθι" δεν είμαι εγώ άλλωστε αυτός που αναφέρομαι στα "όνειρα του κάθε Έλληνα". Με δυο λόγια σχολίασα κάποιες συμπεριφορές και κάποιες νοοτροπίες, ΦΥΣΙΚΑ υπάρχουν και άξιοι καθηγητές και υπεύθυνα πανεπιστήμια και φυσικά κανένας καλός δεν πάει χαμένος, ωστόσο η μανία του τίτλου και της μαρκίζας έχει προκαλέσει προβλήματα.
"Ο προηγούμενος ανώνυμος"
Απεστάλη από τον/την 10.0.1.53 στις May 22, 2008 at 01:37 PM EEST #
Συμφωνώ ότι τον άνθρωπο δεν μπορείς να τον κρίνεις από το πόσα πτυχία έχει και να θεωρείς πως τα πτυχία κάνουν τον άνθρωπο.
Είναι "απλό" να μην βρίσκει κάποιος δουλειά στο αντικείμενό του;
Όχι βέβαια. Αλλά ποιος φταίει; Αλήθεια, ποιος φταίει; Η ζωή που είναι δύσκολη, ή εκείνοι που εθελοτυφλούν πως η ζωή είναι δύσκολη; Ωραία τα όνειρα, αλλά ας είμαστε και λίγο ρεαλιστές. Αν δεν υπάρχει δουλειά π.χ. με τη φιλοσοφία, και αφού όλοι μας το γνωρίζουμε αυτό, τότε τι κάνει μερικά παιδιά να σπουδάζουν φιλοσοφία; Εντάξει αν απλά το αγαπάνε, αλλά μετά ας μη βγαίνουν να γκρινιάζουν πως δεν μπορούν να βρουν δουλειά.
Το άλλο που πρέπει να αναρωτηθούν είναι εάν αυτό που σπουδάζουν τους ενδιαφέρει πραγματικά, όχι για να το διαβάζουν και να παίρνουν δεκάρια στις εξετάσεις, αλλά να θέλουν να ασχοληθούν με αυτό διαβάζοντας περισσότερο από μόνο πανεπιστημιακά βιβλία που τα διαβάζουν μόνο και μόνο επειδή είναι υποχρεωτικά.
Τέλος πρέπει να σκεφτεί κανείς αν έχει τη δυνατότητα να ασχοληθεί με κάτι, αν είναι καλός σ' αυτό που θα ήθελε να κάνει, γιατί νομίζω δεν ωφελεί σε τίποτα να λέω πως θέλω να γίνω αστροναύτης όταν φοβάμαι να μπω σε αεροπλάνο.
Στη ζωή έτσι κι αλλιώς θα φανεί αν κάποιος είναι ή δεν είναι αλεπού.
Απεστάλη από τον/την Clockwork Plum στις May 28, 2008 at 01:44 PM EEST #