Μανόλης Κοττάκης

Ο ωκεανός των λαθών

Οι παρακάτω ιστορίες είναι φαινομενικά ασύνδετες μεταξύ τους:

Δημοσιογράφος εναντίον του οποίου έχει ασκηθεί δίωξη για κακούργημα ζητά την εξαίρεση του ανακριτή ενώπιον του οποίου επρόκειτο να απολογηθεί. Δεν σέβεται υπερτέρα αρχή. Ομοίως: Επιχειρηματίας που είναι ύποπτος για διακίνηση μαύρου χρήματος διαμηνύει στους δικαστές ότι θα προσέρχεται για κατάθεση όποτε το επιθυμεί.

Ειδικός φρουρός που μετέχει σε καταδίωξη υπόπτου εντέλλεται να μην αφήσει πάνω στο περιπολικό που οδηγεί τα κλειδιά. Αγνοεί την εντολή και ο καταδιωκόμενος απαλλοτριώνει το περιπολικό και διαφεύγει τη σύλληψη.

Η ΟΛΜΕ «βγαίνει» στο κλαρί επειδή το υπουργείο Παιδείας με εγκύκλιό του (διοικητική πράξη) ζήτησε από τα μέλη της να κάνουν από τώρα προγραμματισμό για τη λειτουργία των σχολείων τη νέα χρονιά.

Ο συνήγορος του κ. Τσουκάτου δήλωνει ότι η χρηματοδότηση των κομμάτων με μαύρο χρήμα αποτελεί «πεπαλαιωμένη πρακτική».

Πολιτικός αρχηγός συκοφαντεί την κόρη του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου χωρίς να προσκομίσει αποδείξεις.

Τι κοινό συνδέει άραγε αυτές τις ιστορίες; Απλό. Στις τρεις από αυτές, άνθρωποι διαφορετικής προέλευσης (δημοσιογράφος, επιχειρηματίας, ειδικός φρουρός, συνδικαλιστές) βάζουν τους εαυτούς τους πάνω από τους θεσμούς. Δεν σέβονται την ιεραρχία, δεν ακολουθούν τις οδηγίες της και εν τέλει την προσπερνούν. Στις άλλες δύο (πολιτικός αρχηγός, συνήγορος Τσουκάτου), οι πρωταγωνιστές επικαλούνται ένα σιωπηρώς διαμορφωθέν εθιμικό δίκαιο: «Πεπαλαιωμένη πρακτική» το λάδωμα, σου λέει ο ένας. «Μπορώ να συκοφαντώ τον αρχιδικαστή χωρίς συνέπειες επειδή έχω ασυλία», σου λέει ο άλλος. Θα μπορούσε κανείς να προσθέσει άπειρα άλλα περιστατικά, μεταξύ των οποίων και την άρνηση εφαρμογής ψηφισμένων νόμων του ελληνικού Κοινοβουλίου από κοινωνικές μειοψηφίες, για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι στην πατρίδα μας ο νόμος είτε παραβιάζεται ωμά είτε καταργείται εθιμικά. Η εφαρμογή του δεν είναι ο κανόνας αλλά η εξαίρεση. Διολισθαίνουμε δυστυχώς σε εκτροπές, συλλογικές και ατομικές. Ο ένας δεν αναγνωρίζει το δικαστή, ο άλλος δεν υπακούει στο διευθυντή του, ο τρίτος δεν ακούει τον υπουργό και πάει λέγοντας. Διολισθαίνουμε κατ' αρχήν γιατί οι ποικιλώνυμες ηγεσίες μας δεν δίνουν το καλό παράδειγμα. Η συστημική κρίση που κατέλαβε άπαντες (δικαστές, Εκκλησία, media, αγορά, πολιτικούς) μεταδίδεται ταχύτατα και στην έχουσα μηδενικές αντιστάσεις κοινωνία. Οταν υπάρχει έλλειψη πεποίθησης δικαίου, εκτρεπόμαστε προς το άδικο. Διολισθαίνουμε επίσης γιατί πιστεύουμε ότι δεν μας βλέπει κανένας. Διολισθαίνουμε τέλος γιατί, τόσους αιώνες μετά, δεν καταφέραμε να πιάσουμε επαφή με το ρεύμα του Διαφωτισμού.

Η πιο βασική μεταρρύθμιση που χρειαζόμαστε, λοιπόν, είναι η μεταρρύθμιση της σκέψης μας και της νοοτροπίας μας. Οσο αμφισβητούμε τους θεμελιώδεις κανόνες της σύμβασης πάνω στην οποία οικοδομήθηκαν με επιτυχία έθνη και έθνη, το Κράτος Δικαίου δηλαδή, τόσο θα βυθιζόμαστε στον ωκεανό των λαθών μας. Δύσκολο, θα μου πείτε; Αναντιρρήτως! Ανυπόφορο; Ασφαλώς, όταν οι ηγεσίες υπονομεύουν πρώτες τους θεσμούς. Ολα όμως αρχίζουν από τη διάγνωση. Οταν καταλάβουμε πως είναι σχήμα οξύμωρο να είναι άρρωστο το πολιτικό σύστημα και υγιής ο λαός, ίσως αποκτήσουμε μια ελάχιστη ελπίδα ανάταξης...

Posted at 01:38PM Jul 02, 2008 by ET Administrator in Γενικά  |  Σχόλια[0]