Μανόλης Κοττάκης

«Ο φίλος στην παρανομία φαίνεται...»

Η ιστορία που θα σας διηγηθώ είναι αληθινή: Το ΙΚΑ -περιοχής της Κεντρικής Ελλάδας- ενημερώνει με έγγραφό του τον περιφερειάρχη ότι η τάδε δημόσια Υπηρεσία έχει καθυστερήσει να του καταβάλει ασφαλιστικές εισφορές, ύψους 57.000 ευρώ. Ο περιφερειάρχης διατάσσει ΕΔΕ και γρήγορα ανακαλύπτει ότι τα λεφτά τα έχει «τσεπώσει» ο διευθυντής της Υπηρεσίας. «Θα τα φέρει πίσω! Θα τα επιστρέψει!», τον διαβεβαιώνουν οι συνάδελφοί του, οι οποίοι τρέχουν για να τον σώσουν. Πράγματι, τα λεφτά «επιστρέφουν». Ο περιφερειάρχης όμως αποφασίζει να εφαρμόσει τις διατάξεις του Πειθαρχικού Δικαίου των Δημοσίων Υπαλλήλων. Να τον απολύσει δεν μπορεί. Μπορεί όμως να τον θέσει σε προσωρινή αργία (κατά τη διάρκεια της οποίας εισπράττει το μισό μισθό) και να τον παραπέμψει στο Πειθαρχικό με το ερώτημα της απόλυσης. Οπερ και έπραξε. Τι το ήθελε; Την επομένη πέφτουν όλοι οι υπάλληλοι επάνω του για να σώσουν τον «διεφθαρμένο». «Θα τον καταστρέψετε, κύριε γενικέ! Εχει γυναίκα και παιδιά!...», είναι το επιχείρημα που προβάλλουν για να κάμψουν τη βούληση του περιφερειάρχη για επιβολή παραδειγματικής τιμωρίας. «Οταν έκλεβε, την οικογένειά του δεν τη σκεφτόταν;», τους ανταπάντησε εκείνος.
Ανάλογη οδυνηρή εμπειρία εκδήλωσης διακομματικού κύματος συμπάθειας προς δημόσιο υπάλληλο είχε βουλευτής της Ν.Δ.: Κατήγγειλε αρμοδίως αστυνομικό, ο οποίος παρακολούθησε απαθώς ξυλοδαρμό μετανάστη των φαναριών από θρασύτατο οδηγό. Λίγες ώρες μετά την καταγγελία της, η βουλευτής δέχτηκε διακομματικές πιέσεις για να ξεχάσει το περιστατικό, ενώ ο αστυνομικός που κινδύνεψε με δίωξη βρήκε το κινητό της και της τηλεφώνησε για να την απειλήσει (!).

Ετσι συμπεριφερόμαστε οι Ελληνες στις παρανομίες μας (όχι όλοι, βεβαίως). Είτε αρχίζουμε την κλάψα, «αρρωσταίνουμε» δήθεν και προσφεύγουμε στην αυτοθυματοποίηση (θυμηθείτε πώς συμπεριφέρθηκαν ο καθηγητής του Παντείου, η τριανταπεντάχρονη και ο εργατολόγος όταν μπήκαν στη φυλακή), είτε, αν δεν πιάσει αυτό, αρχίζουμε τις απειλές και αναζητούμε άκρες στο σύστημα για να τη γλιτώσουμε. Η ατιμωρησία είναι θεσμός και το «κουκούλωμα» κουλτούρα σε όλες τις δομές και τα επίπεδα της Δημόσιας Διοίκησης. Είναι δε τόσο βαθιά ριζωμένες οι νοοτροπίες αυτές, που όποιος ζητά το αυτονόητο, τον κολασμό δηλαδή των επιόρκων, αντιμετωπίζεται ως ο κακός που πρέπει να έχει και τύψεις επειδή «κλείνει σπίτια». Δυστυχώς, οι υποθέσεις διαφθοράς αντιμετωπίζονται κατά τρόπο τόσο οικογενειακό («μία παρέα είμαστε»), που η εξουδετέρωση του νόμου να καθίσταται μια σχετικά εύκολη υπόθεση. Κι αν διηγούμαι σήμερα τις ιστορίες αυτές, το κάνω για να δείξω ότι πολλοί από εμάς σκέφτονται και δρουν τόσο ίδια με το πολιτικό μας σύστημα, ώστε οι κορόνες των πολιτικών περί «κουκουλώματος» να μην τους εντυπωσιάζουν παρά ελάχιστα. Δυστυχώς, ως λαός που λειτουργεί με λογική παρέας έχουμε παράδοση στο «κουκούλωμα», στις υπόγειες συνεννοήσεις, στην ακύρωση των θεσμών. Το λέει καμιά φορά πολύ παραστατικά σε κατ’ ιδίαν συνομιλίες του ο βετεράνος της πολιτικής μας ζωής: «Ο φίλος στην παρανομία σου φαίνεται! Στη νομιμότητα δεν τον έχεις ανάγκη...».

Posted at 11:37AM Jul 13, 2008 by ET Administrator in Γενικά  |  Σχόλια[0]