Μανόλης Κοττάκης

Οι χορηγοί

Να γελά ή να λυπάται κανείς για τον τρόπο που επιχειρούν να υπερασπίσουν αυτή την εποχή το δημόσιο πανεπιστήμιο οι δογματικοί τού χθες; Δεν έχω καταλήξει ακόμη. Είμαι σίγουρος όμως ότι οι υπερασπιστές του με τον τρόπο δράσης τους εξελίσσονται στους χειρότερους συκοφάντες του. Ιδού γιατί: Ο νόμος-πλαίσιο, που ως γνωστόν έχει ως στόχο την ανόρθωση των δημόσιων ΑΕΙ, έχει ψηφισθεί και έχει δημοσιευθεί στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως εδώ και δύο χρόνια. Από το Φεβρουάριο του 2006. Τι άραγε κάνουν όλο αυτό το διάστημα όλοι αυτοί που ανησυχούν για τα μη κρατικά ΑΕΙ; Πώς διαχειρίστηκαν το χρόνο; Είναι λυπηρό, αλλά δύο ολόκληρα χρόνια μετά:
▪ Παρακολουθούμε πρυτάνεις να υποστηρίζουν ανερυθρίαστα ότι τώρα δεν προλαβαίνουν να εκπονήσουν τετραετή σχεδιασμό ώστε να χρηματοδοτηθούν από την Πολιτεία. «Αιφνιδιάστηκαν».
▪ Ακούμε συνδικαλιστές παρατάξεων που «μαυρίστηκαν» από τους φοιτητές στις τελευταίες εκλογές να ισχυρίζονται θρασύτατα ότι η ευρεία νομιμοποίηση που θα αποκτήσουν οι νέες ακαδημαϊκές αρχές με την καθολική ψηφοφορία συνιστά «βήμα προς τα πίσω». «Ενοχλήθηκαν» τα παιδιά. Σταλινισμός και κάλπες δεν πάνε μαζί.
▪ Παρατηρούμε πανεπιστημιακούς δασκάλους να ομολογούν με δηλώσεις τους πως αδυνατούν να πράξουν το στοιχειώδες: να εκκαθαρίσουν τα μητρώα τους από τους αιώνιους φοιτητές. Προφανώς «φοβήθηκαν». Πώς τα βάζεις με μία ντουντούκα;
▪ Εντοπίζουμε στα ραδιόφωνα πολιτικούς αρχηγούς να ξιφουλκούν εναντίον της αξιολόγησης στα ΑΕΙ. «Πανικοβλήθηκαν», βεβαίως. (Η μετριότητα δεν κρατιέται στη ζωή με αξιολόγηση.) Οταν όμως δύο χρόνια μετά την ψήφιση αυτού του νόμου,
- η Δημοκρατία στα πανεπιστήμια είναι αγαθό προς διαπραγμάτευση,
- η αξιοκρατία στην εκλογή καθηγητών υπονομεύεται με αστείες δικαιολογίες,
- η υλοποίηση κανόνων ψηφισμένων από τους εντολοδόχους του ελληνικού λαού (τετραετής προγραμματισμός) αντιμετωπίζεται ως θέμα ρουτίνας και αφήνεται για την τελευταία στιγμή,
- η αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου πολεμάται ως «εχθρική πράξη», τότε για ποιο δημόσιο πανεπιστήμιο μιλάμε; Πόσο «δημόσιο» είναι αυτό το πανεπιστήμιο και ποιους εκφράζει ο τρόπος που λειτουργεί; Ποιος μπορεί να πειστεί ότι μπορεί να ξαναγίνει μεγάλο όταν δεν γίνονται ούτε τα αυτονόητα, όπως η εφαρμογή εσωτερικού κανονισμού, που έχει ως και η τελευταία πολυκατοικία;
Η αλήθεια είναι πικρή: Δυστυχώς το δημόσιο πανεπιστήμιο «σαπίζει» μόνο του και δεν χρειάζονται τα μη κρατικά για την υποβάθμισή του. Αυτοί που κρατούν τα κλειδιά του τα καταφέρνουν και μόνοι τους μια χαρά! Ορισμένοι στον 21ο αιώνα μάχονται για το δικαίωμα να «κληροδοτούν» τις παλαιές έδρες σε συγγενείς και κολλητούς. Μάχονται για να συντηρήσουν τα ξεπεσμένα μαγαζάκια τους, ώστε να κάνουν καριέρα χάρη σε τίτλους που δεν άξιζαν ποτέ να πάρουν. Μάχονται τα μη κρατικά όταν η μεγαλύτερη εμπορευματοποίηση γίνεται μέσα σε αυτό το δημόσιο πανεπιστήμιο. Και είναι τόσο αλαζόνες, που όταν κάποιος τολμήσει να τους το πει αυτό ευθέως, εγκαλείται γιατί τόλμησε να μιλήσει. Αν θέλουμε να συνεχίσουμε έτσι, ας συνεχίσουμε. Οσοι όμως σκέφτονται έτσι, ας αναλάβουν και την ευθύνη για την ταφή του δημόσιου πανεπιστημίου. Θα είναι οι χορηγοί.

Posted at 01:08PM May 21, 2008 by ET Administrator in Γενικά  |  Σχόλια[1]