Μανόλης Κοττάκης

Η καμπύλη της Ιστορίας και οι ηγέτες

Σύνθετο, πολύ σύνθετο γίνεται το πολιτικό παιχνίδι των επόμενων χρόνων. Και τούτο διότι αλλάζουν συσχετισμοί και σταθερές που είχαν διαμορφωθεί τα προηγούμενα χρόνια και οδήγησαν στην επιστροφή της Ν.Δ. στην εξουσία. Το εκλογικό σώμα μοιάζει με κινούμενη άμμο επί της οποίας καλούνται να βαδίζουν οι πολιτικές ηγεσίες. Στις ημέρες που έρχονται οι αναμετρήσεις δεν θα γίνουν μεταξύ πολιτικών κομμάτων αλλά μεταξύ πολιτικών προσωπικοτήτων και κοινωνικών ρευμάτων.
Ο Κώστας Καραμανλής έχει κερδίσει από το 1997, που είναι στην ηγεσία της Ν.Δ., επτά αναμετρήσεις: Δημοτικές - νομαρχιακές ‘98, ευρωεκλογές ‘99, δημοτικές - νομαρχιακές 2002, εθνικές εκλογές 2004, ευρωεκλογές 2004, δημοτικές - νομαρχιακές 2006, εθνικές 2007. Αυτό συνέβη για λόγους και ιδεολογικούς και πολιτικούς. Ιδεολογικούς, γιατί ο φιλελευθερισμός, η ελεύθερη αγορά, ο νεοσυντηρητισμός ήταν στα πάνω τους. Πολιτικούς, διότι από το 1998 ουσιαστικώς το ΠΑΣΟΚ είχε αρχίσει να απέρχεται. Tο ρεύμα αυτό έφθασε στην κορύφωσή του το καλοκαίρι του 2004. Οταν η διαφορά μεταξύ πρώτου και δεύτερου κόμματος έφθασε τις οκτώ μονάδες στις ευρωεκλογές. Από τότε άρχισε η αντίστροφη κίνηση της Ιστορίας. Δεν είναι τυχαίο ότι η Ν.Δ. κέρδισε τις εκλογές του 2007 χρησιμοποιώντας το αμυντικό σύνθημα «Καραμανλής ή ακυβερνησία». Αν το 1998 άνοιξε ένα γόνιμος, δεκαετής, πολιτικός κύκλος για τις φιλελεύθερες δυνάμεις, το 2008 έχει αρχίσει το κλείσιμό του, χωρίς αυτό να σημαίνει όμως ότι θα ολοκληρωθεί τις επόμενες εκλογές. Οπως και δεν έκλεισε για το ΠΑΣΟΚ το 1998. Πρόκειται για φυσιολογική εξέλιξη. Ο Καραμανλής, και ενώ βρισκόμαστε ήδη σε φάση μεγάλης μετάβασης, «προλαβαίνει» να κερδίσει μια ακόμη φορά πριν ανοίξει ο νέος ιστορικός κύκλος. Τρία είναι τα χαρακτηριστικά της νέας εποχής:

Ο πολυκερματισμός των πολιτικών δυνάμεων.

Η σταδιακή μετατόπιση του πολιτικού εκκρεμούς προς την Κεντροαριστερά, η οποία όμως δεν ορίζεται με τις παλαιές νόρμες.

Η διαμόρφωση μιας «αντι-νεοδημοκρατικής» κοινωνικής πλειοψηφίας. Μυστικές μετρήσεις δείχνουν ότι η Ν.Δ. έρχεται πλέον πρώτη στο ερώτημα: «Ποιο κόμμα δεν θα ψηφίζατε;» (πριν από λίγα χρόνια ερχόταν πρώτο το ΠΑΣΟΚ). Ενεργοποιούνται δηλαδή παλαιά αντιδεξιά ανακλαστικά σε νέα μορφή. Δυστυχώς η Ν.Δ. έχασε μετά την άνοιξη του ‘07 το μαξιλαράκι της ανοχής των ψηφοφόρων της Αριστεράς. Αυτή είναι λοιπόν η δυναμική. Από την άλλη όμως υπάρχουν τα πρόσωπα. Οταν το έδαφος τρίζει από τα πολιτικά ρίχτερ, όρθιοι μένουν οι ηγέτες που διατηρούν ατόφιο το προσωπικό κεφάλαιό τους και έχουν «τσιμεντώσει» τη βάση τους. Με τη Ν.Δ. να κινείται στο 38% και τη δημοτικότητά του σταθερά άνω του 45% ο Καραμανλής κρατά τα κλειδιά των εξελίξεων της επόμενης μέρας. Είναι η μόνη σταθερά. Αυτός μπορεί να εγγυηθεί τη μετάβαση από το παλαιό τοπίο στο νέο, εφόσον σχηματίσει κυβέρνηση, είτε αυτοδύναμη είτε συνεργασίας. Μετά όλα αρχίζουν από μηδενική βάση. Και για τα πρόσωπα και για τις (παλαιές) παρατάξεις. Είτε ο δικομματισμός θα αντικατασταθεί από το διπολισμό είτε θα μπούμε σε φάση μακράς αστάθειας.

Posted at 12:04PM Jul 06, 2008 by ET Administrator in Γενικά  |  Σχόλια[0]