Κώστας Αργυρός

Οι γιάπηδες και ο μαγνήτης

Η φτώχεια θέλει καλοπέραση σκέφτηκαν προφανώς κάποιοι ευφυείς κύριοι, μέλη διοικητικών συμβουλίων ασφαλιστικών ταμείων. Ακούγοντας λοιπόν για τα προβλήματα της μεσαίας τάξης, τους νεόπτωχους και άλλα τέτοια περίεργα, αποφάσισαν να κάνουν κανένα δώρο στον εαυτό τους για να ξεχαστούν. Αυτό τουλάχιστον αποκαλύπτει η τελευταία έκθεση του Ανώτατου Ελεγκτικού Συμβουλίου της χώρας. Σύμφωνα με αυτή λοιπόν, οι κύριοι, διευθυντές, σύμβουλοι, πάρεδροι και όπως αλλιώς ονομάζονται -αναλόγως και του Ταμείου τους-, φρόντισαν να διασφαλίσουν ετήσιες αμοιβές μεγαλύτερες αυτών που είχαν επισήμως προταθεί και οι οποίες κυμαίνονταν από 140 έως 240 χιλιάδες ευρώ. Παράλληλα «ενέκριναν» στον εαυτό τους παροχές που τα Ταμεία στα οποία προΐστανται δεν δικαιολογούν για τους κοινούς ασφαλισμένους: χαπάκια βιάγκρα, σκευάσματα κατά της τριχόπτωσης, συμπληρώματα διατροφής, επισκέψεις σε τουρκικά λουτρά και ορθοπαιδικά στρώματα. Μια με δύο φορές το χρόνο συνεδρίαζαν επίσης εκτός έδρας συνήθως σε κάποια ακριβά spa ή ξενοδοχεία, φροντίζοντας να ξεκουραστούν παράλληλα και επί ένα πενθήμερο από τις εξαντλητικές δίωρες, άντε το πολύ τρίωρες συσκέψεις τους. Τώρα λοιπόν η αρμόδια υπηρεσία προτείνει ότι όλα αυτά θα πρέπει να κοπούν μαχαίρι ως προκλητικά για την κοινωνία σε μια περίοδο που τα ασφαλιστικά ταμεία αντιμετωπίζουν προβλήματα και πρέπει να αναθεωρήσουν τις στρατηγικές τους, για να μη χρεοκοπήσουν. Παρεμπιπτόντως όλα τα παραπάνω φυσικά και δεν αναφέρονται στη χώρα μας αλλά στη Γερμανία. Αν πήγε ο νους σας στο κακό, ζητάμε συγγνώμη. Εδώ -ως γνωστόν- οι διοικητές δημόσιων ταμείων και οργανισμών αναγκάζονται συχνά να κάνουν και δεύτερη δουλειά το βράδυ για να τα βγάλουν πέρα με τους μισθούς πείνας. Οι αποκαλύψεις αυτές, που επαναλαμβάνουμε ότι αφορούν μόνο τη Γερμανία, επιβεβαιώνουν αυτό που συζητείται εδώ και καιρό σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες έπειτα από πολλές αφορμές τόσο από το δημόσιο όσο και από τον ιδιωτικό τομέα. Κάποιοι «μάνατζερ», που υποτίθεται έχουν ως «ευαγγέλιο» τους νόμους της αγοράς, έχουν φροντίσει να συμπληρώσουν το ιερό βιβλίο με ένα παράρτημα, στο οποίο περιέχονται οι εξαιρέσεις, που αφορούν τους ίδιους. Εδώ δεν μετράνε τα αξιώματα της παραγωγικότητας και της ανταγωνιστικότητας. Κυβερνούν η απληστία και η ματαιοδοξία. Τα μοντέλα των γιάπηδων, τα όνειρα των «απεριόριστων ευκαιριών», που έλαμψαν στις παραγωγές του Χόλιγουντ πριν από δύο δεκαετίες, γαλούχησαν και στην Ευρώπη μια σειρά στελεχών σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό απ’ ό,τι αρχικά είχε κανείς φανταστεί. Αλλά γιατί να μας φαίνεται παράδοξο; Ετσι κι αλλιώς ξένα λεφτά διαχειρίζονται. Οσο θα έχουν τη δυνατότητα να το κάνουν, το χέρι τους θα απλώνεται από μόνο του. Λες και το τραβάει ένας μαγνήτης…

Posted at 11:06AM Aug 14, 2008 by ET Administrator in General  |  Σχόλια[0]