Κώστας Αργυρός

Αραβες σωτήρες και Ρώσοι χορηγοί

Ο 22χρονος Αργεντίνος με τα μακριά μαλλιά ονειρευόταν να δουλέψει στην Αγγλία, σε έναν από τους καλύτερους εργοδότες του τομέα του. Στην ποδοσφαιρική ομάδα της Λίβερπουλ. Δεν μπόρεσε όμως να εξασφαλίσει άδεια εργασίας και έτσι κατέληξε αγαπημένος των κόκκινων οπαδών ενός μικρότερου σε βαρύτητα λιμανιού. Πόσο θα άλλαζε τις ισορροπίες στην αγορά εργασίας η απασχόληση του Σεμπάστιαν Λέτο στο μεγάλο νησί; Μάλλον καθόλου. Ετσι κι αλλιώς, Βρετανός για να παίξει στη θέση του δεν υπάρχει. Οπως και δεν υπάρχει πλέον Βρετανός επιχειρηματίας πρόθυμος και ικανός να σηκώσει το βάρος της μετατροπής του ποδοσφαίρου σε ένα από τα πιο ακριβά προϊόντα αυτού του πλανήτη. Στη χώρα που βάζει τόσο αυστηρούς περιορισμούς στην είσοδο εργαζομένων (ακόμα και πολυτελείας όπως οι ποδοσφαιριστές) μπορεί εύκολα ένας σεΐχης από το Αμπου Ντάμπι να αγοράσει μια από τις ιστορικότερες ομάδες, τη Μάντσεστερ Σίτι. Ο Σουλεϊμάν Αλ Φαχίμ δηλώνει ότι θέλει να γίνει ο «νέος Αμπράμοβιτς» και αναγκάζει τον «Ιντιπέντεντ» να κάνει λόγο για μια «ιστορική ημέρα, που αλλάζει το παγκόσμιο ποδόσφαιρο». Πέρσι τέτοια εποχή οι οπαδοί της Λίβερπουλ ζητούσαν από την εκπρόσωπο ενός άλλου σεΐχη να αγοράσει την ομάδα και να τη σώσει από τους άσχετους με μπάλα Αμερικανούς ιδιοκτήτες. Απλές καθημερινές εξηγήσεις το τι σημαίνει παγκοσμιοποίηση. Απόλυτη ελευθερία κινήσεων για τα κεφάλαια, την ώρα που για τους απλούς πολίτες τα σύνορα δεν πέφτουν και τόσο εύκολα. Είναι λοιπόν φυσιολογικό να ενισχύεται το αίσθημα ανασφάλειας για τους απλούς ανθρώπους, που δυσκολεύονται να κατανοήσουν όλα αυτά. Γιατί από τη μία ο αραβικός κόσμος παρουσιάζεται σαν απειλή και από την άλλη, μεταξύ σοβαρού και αστείου, όλοι ελπίζουν να τους αγοράσει ένας πλούσιος Αραβας και να τους χαρίσει λίγη από τη λάμψη που φέρνουν μαζί τους τα πετροδολάρια. Περίπου παρόμοια είναι η αντίληψη και σε σχέση με τη Ρωσία. Οι οπαδοί της Σάλκε στη Γερμανία ακούν από τη μία για την απειλή ενός «νέου Ψυχρού Πολέμου» και από την άλλη προσδοκούν η δική τους ομάδα να γίνει μεγάλη χάρη στα «ανεξάντλητα» κεφάλαια της ρωσικής «Γκαζπρόμ». Και οι Ευρωπαίοι ηγέτες όμως έχουν πριν απ’ όλα στο μυαλό, όταν διαλογίζονται για τις σχέσεις με τη Μόσχα, τις οικονομικές συνέπειες που θα είχε μια ρήξη με τη «ρωσική αρκούδα». Την ίδια ώρα οι άλλοι προκλητικά ανερχόμενοι, οι Κινέζοι, δηλώνουν έτοιμοι να αγοράσουν τους γερμανικούς σιδηροδρόμους, προκειμένου να ικανοποιήσουν τη δίψα τους να ψωνίσουν ό,τι διατίθεται στην αγορά. Τι μας δείχνουν όλα αυτά; Αυτό που λέμε λίγο θεωρητικά για το πόσο πιο περίπλοκος, δυσνόητος, πολυπολικός και αλληλοεξαρτώμενος έχει γίνει ο κόσμος μας. Δίνουν πάντως και μια ελπίδα, υπό την έννοια ότι κανείς μεγάλος επιχειρηματίας δεν θα ήθελε επιστροφή σε περίοδο συγκρούσεων που θα μπορούσαν να επηρεάσουν τις επενδύσεις του σε «εχθρικό έδαφος». Ομως, αυτό που ακόμα αναζητείται είναι να γίνει η παγκοσμιοποίηση ένα πλαίσιο ευκαιριών και για τους πολλούς. Γιατί, όσο και αν θέλουν να μας πείσουν κάποιοι, δεν είναι ούτε νομοτέλεια ούτε ιερός θεσμός. Είναι ένα ανθρώπινο δημιούργημα, που απλά οι δημιουργοί του το έφτιαξαν έτσι ώστε να βολεύει αποκλειστικά τους ίδιους.

Posted at 12:00AM Sep 03, 2008 by ET Administrator in General  |  Σχόλια[0]