Γιάννης Κακουλίδης

Tης ντροπής

Φτάσαμε ακόμα και κει… Ως οι φανατικοί της τσόντας. Ιδια με τις κυράτσες που παραμονεύουνε πίσω απ’ τις γρίλιες. Για να ’χουμε να λέμε, ν’ αγανακτούμε, να αφορίζουμε, να διαπομπεύουμε στο όνομα της ανώτερης δικής μας ηθικής ή ίσως στο όνομα της ικανότητάς μας να κρυβόμαστε. Κι απολαμβάνουμε τις αποκαλύψεις της ντροπής, τις δικαιολογίες της ντροπής, την… ντροπή της ντροπής. Ετσι όπως κάποιος παρακολουθεί ένα ενδιαφέρον σίριαλ στην τηλεόραση. Με γέλιο και συγκίνηση. Με αποτροπιασμό και ικανοποίηση. Ευτυχείς που εμάς δεν μας αφορά το θέμα, παρά μόνο ως θεατές, ως ακροατές και ως κριτές. Διότι καλό το σίριαλ αλλά… της ντροπής κι αυτό. Κι εμείς δεν έχουμε τίποτα για να ντραπούμε. Απολαμβάνουμε τα σχετιζόμενα με τις ντροπές των άλλων και φτύνουμε τον κόρφο μας ξορκίζοντας το κακό απ’ το σπίτι και το περιβάλλον μας. Ενίψαμε τας χείρας μας και καθαρίσαμε. Κι αναμένουμε τις εξελίξεις. Που να κι αν έρθουν, να κι αν δεν έρθουν. Κι αναμένουμε τη συνέχεια της πορείας της ντροπής, μη και μείνουμε χωρίς φινάλε. Ψυχραιμία!!! Ολα είναι δρομολογημένα κι όλα θα γίνουν όπως πρέπει να γίνουν. Εμείς όλοι γιατί αφιονιστήκαμε, όμως; Τι πάθαμε, πάλι, και πέσαμε με τα μούτρα στην… παρακμή; Πόσο θα βαστήξει ακόμα αυτή η στάση της ντροπής, που βαραίνει το κλίμα και μας μετατρέπει σε θεατές….αρένας; Ναι, σύμφωνοι. Να ξεκαθαρίσει το πράγμα. Να χωρίσει η ήρα από το στάρι. Παστρικά και τίμια. Χωρίς ερωτηματικά και αμφιβολίες. Αλλά από αυτό μέχρι τη σημερινή κατάντια μας, να είμαστε συμπρωταγωνιστές σε τσίρκο, υπάρχει μεγάλη διαφορά. Δεν είναι τα πολιτικά, τα οικονομικά ή όποια άλλα σκάνδαλα με τα οποία ασχολούνται η Δικαιοσύνη και η Βουλή. Δεν είναι το διεθνές ξεφτιλίκι μας εν γένει. Δεν είναι τα διάφορα πάρε-δώσε και τ’ αλισβερίσια που μας μετατρέπουν σ’ ανατολίτικο παζάρι. Είναι που κάνουμε όλοι λες και μόλις βγήκαμε από κλουβί. Ετοιμοι να κατασπαράξουμε. Ετοιμοι να βγάλουμε -πάλι- ο ένας τα μάτια του άλλου. Γιατί; Γιατί όλα αυτά σε τούτη την καταταλαιπωρημένη χώρα; Σ’ αυτή τη χώρα που με τέσσερα αγάλματα, ένα στον άγνωστο Δωσίλογο, ένα στον άγνωστο Κλέφτη του δημόσιου χρήματος, ένα στον άγνωστο εθνικό Μειοδότη κι ένα στον άγνωστο Συνωμότη, όλοι θα ήμαστε κατευχαριστημένοι. Θα καταθέταμε ο καθένας τα στεφάνια του στις διάφορες επετείους και θα καθαρίζαμε. Ξέρω πως το κείμενο αυτό μπορεί να φαντάξει και ως αντιδραστικό. Πιστέψτε με, δεν είναι. Βάζω, απλώς, ξανά τις φωνές, γιατί δεν γίνεται να περάσουμε το υπόλοιπο του βίου μας έτσι. Με τους όρους… της ντροπής να ρυθμίζουν την πορεία της χώρας και τη δική μας. Τα λάθη, τις παραλείψεις ή τα εγκλήματα ας τα πληρώσουν αυτοί που τα διαπράξανε. Ολοι οι άλλοι όμως τι φταίνε να ζουν αποκλειστικά και μόνο με το αναμάσημα όλων των εκδηλώσεων κιτσαρίας, κακογουστιάς, λαϊκισμού, κουτσομπολιού και… ντροπής, που με ειρμό και μέθοδο πάνε να επιβάλουν; Γιατί από κει και μετά, εύκολα, η Ελλάδα μπορεί να μετατραπεί σε χώρα της… ντροπής!

Posted at 01:31PM Feb 24, 2008 by ET Administrator in Politics  |  Σχόλια[0]