Γιάννης Κακουλίδης

Mε αφορμή το ’65

Ως τη μεγαλύτερη αναπηρία και αδυναμία του δημόσιου βίου της χώρας θεωρώ το γεγονός ότι η ενασχόληση με τη σύγχρονη Ιστορία του τόπου αποτελεί ακόμη θέμα ταμπού. Προκαλεί ακόμη πολώσεις, συσπειρώσεις και αντισυσπειρώσεις, φανατικές αντιδράσεις. Πολύ περισσότερο όταν έχουμε να κάνουμε με όλα όσα χαρακτηρίζουν τα γεγονότα της προδικτατορικής περιόδου, αυτής που ονομάσαμε κρίση του 1965, Αποστασία και Εκτροπή. Θέμα που ενδελεχώς και διά μακρών «ανιχνεύτηκε» στο πρόσφατο Επιστημονικό Συμπόσιο του Ιδρύματος «Κων. Μητσοτάκης», με τίτλο «Από τον Ανένδοτο στη Δικτατορία». Την περίοδο εκείνη την έζησα με όλη την ένταση που έζησε η νέα γενιά της εποχής εκείνης τα γεγονότα. Από την έπαλξη της Νεολαίας της Αριστεράς, στην οποία συμμετείχα. Δεν είχα δεσμεύσεις ή εξαρτήσεις με τους πρωταγωνιστές. Δεν είχα και φιλοδοξίες. Αμφισβητούσα τους πάντες και τα πάντα, όπως έπραττε η μεγάλη, η συντριπτική πλειοψηφία της νεολαίας. Και αποστάτη ανέβαζα τον Μητσοτάκη, αποστάτη τον κατέβαζα. Σήμερα αισθάνομαι την ανάγκη να επανατοποθετηθώ, ως προς το «αποστάτης» τουλάχιστον, αφού ξαναδιαβάσω τα… κιτάπια. Τότε ήταν η εποχή εκείνη των αχαλίνωτων προσωπικών στρατηγικών των πολιτικών. Από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή μέχρι τον Γεώργιο Παπανδρέου, από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη μέχρι τον Ανδρέα Παπανδρέου, από τον Στέφανο Στεφανόπουλο μέχρι τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο, ακόμη και οι μεγάλες προσωπικότητες της Αριστεράς –στους οποίους κανείς δεν μπορεί να προσάψει ιδιοτέλεια–, ο Πασαλίδης και ο Ηλιού, λειτουργούσαν μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον με όρους προσωπικής στρατηγικής. Τα κόμματα στην ουσία δεν υφίσταντο ως πολιτικοί μηχανισμοί, ως συλλογικοί φορείς πολιτικής δράσης. Ακόμη και οι ιδεολογικές αποχρώσεις, αν εξαιρέσουμε την Αριστερά, είχαν εξαφανιστεί. Τα κόμματα, απαξιωμένα και αδύναμα, ήταν απλώς το άθροισμα των προσωπικών στρατηγικών των πολιτικών. Ηταν αρχηγικά και αποτελούσαν μηχανισμούς των ηγετών. Υπήρχαν όμως! Με μια μορφή συγκρότησης, ιεραρχίας, δομής. Αλλά μετά το ’63 και το ’64 χάνουν κάθε υπόσταση, ακόμα και ως αρχηγικοί μηχανισμοί. Και το αποτέλεσμα ήταν να υπάρξει ο απόλυτος κατακερματισμός του πολιτικού συστήματος. Αυτό εκμεταλλεύτηκαν οι διάφοροι παράγοντες του παλατιού, αναπτύσσοντας όμως και αυτοί προσωπικές στρατηγικές, οδηγώντας έτσι τον τότε βασιλικό θεσμό, που υποτίθεται ότι ήταν ο ρυθμιστής του πολιτεύματος, στον πυρήνα της κρίσης και έγιναν το μέγιστο πρόβλημα του τόπου. Σήμερα τα κόμματα, όταν λειτουργούν ως συλλογικοί φορείς παραγωγής πολιτικής δράσης, είναι πολύτιμοι παράγοντες ισορροπίας. Τότε το κενό το κάλυψαν οι άφρονες συνταγματάρχες και οι λοχίες. Στη σύγχρονη εποχή δεν κινδυνεύουμε από τους ίδιους. Σήμερα, στην εποχή της μιντιακής δημοκρατίας, υπάρχουν πολλοί, από μη… ιμπεριαλιστικούς χώρους, οι οποίοι «προσφέρονται» να καλύψουν το κενό που αφήνουν κόμματα και πολιτικοί. Θεέ και Κύριε!... Ευτυχώς, το ’65 είναι ήδη πολύ μακριά και «ανακρίνεται» από την Ιστορία, η οποία, ούτως ή άλλως, δεν φαίνεται να έχει διάθεση ή αντοχές για… επαναλήψεις.

Posted at 12:22PM May 11, 2008 by ET Administrator in Politics  |  Σχόλια[1]