Γιάννης Κακουλίδης

Eλλήνων Πάσχα!

Στην ευτυχία της γιορταστικής ανοιξιάτικης ραστώνης, με τα πουλάκια να κάνουν τσίου τσίου και τα φορητά ραδιοκασετόφωνα να κάνουν γαβ γαβ γαβ, μακάριος ο Νεοέλλην αναδεικνύει το κιμπαρλίκι του και την άποψή του για το ευ ζην. Κασόνια οι μπίρες και δεκάδες τα αμνοερίφια να τιμούν τη μνήμη του Λούκουλλου και του Αρχέστρατου, διαψεύδοντας τα περί οικονομικής κρίσης ή επιβεβαιώνοντας το ότι η φτώχεια θέλει καλοπέραση. Τα αυτά και ο υποφαινόμενος. Καθότι Ελλην. Ευαίσθητος και ευσυγκίνητος, βιώνω το Πάσχα με ένα αίσθημα αδικίας, καθώς αναθυμούμαι ότι παλιά ο μακαρίτης υπουργός της Ν.Δ. Λάσκαρης καθιέρωνε τη μετάθεση των αργιών που έπεφταν Σαββατοκύριακα στην αμέσως πρώτη εργάσιμη μέρα της εβδομάδας. Με αυτό το σκεπτικό, λοιπόν, κι εγώ θέτω το εξής θεμελιώδες ερώτημα: Είναι ή δεν είναι το Πάσχα η μεγαλύτερη γιορτή της Χριστιανοσύνης; Είναι! Πρέπει να την τιμούμε με αργία ή όχι; Πρέπει! Πέφτει Κυριακή ή όχι; Πέφτει! Είναι η Κυριακή αργία; Είναι! Αρα, έχουμε και λέμε: μία η αργία της Κυριακής και μία του Πάσχα μάς κάνουν δύο. Αλλά την έχουν κάνει μόνο μία. Θεωρητικώς και βάσει της διευθέτησης του μακαρίτη Λάσκαρη, έπρεπε η οφειλόμενη αργία να μεταφερθεί τη Δευτέρα 28 Απριλίου. Αλλά η συγκεκριμένη Δευτέρα είναι Δευτέρα του Πάσχα, θεσμοθετημένη αργία, προκειμένου να ξεδώσουμε από το πένθος της Μεγάλης Εβδομάδας, στην οποία υπάρχουν τρεις επίσημες αργίες. Της Μεγάλης Παρασκευής, της Κυριακής του Πάσχα και της Δευτέρας του Πάσχα, καθώς προείπαμε. Αλλά από τότε που καθιερώθηκε το πενθήμερο, είναι και το Σάββατο αργία και έχουμε, άρα, Μεγάλη Παρασκευή, Μεγάλο Σάββατο, Κυριακή του Πάσχα και Δευτέρα του Πάσχα αργία. Τέσσερις μέρες σύνολο. Ναι, αλλά για τη Δευτέρα του Πάσχα έπρεπε θεωρητικώς να γίνει και η μεταφορά της αργίας της Κυριακής με ταυτόχρονη μεταφορά της αργίας της Δευτέρας του Πάσχα για την Τρίτη του Πάσχα, με επακόλουθο πέντε ημέρες αργία. Ελα, όμως, που το Μ. Σάββατο, που είναι θρησκευτική αργία, συμπίπτει με το Σάββατο γενικώς, που είναι, ούτως ή άλλως, αργία… Τι γίνεται, επομένως, με το φλέγον αυτό εθνικό θέμα; Δεν έπρεπε -λογικώς- να μεταφέρουμε την αργία του Μ. Σαββάτου την Τετάρτη του Πάσχα και έτσι να έχουμε έξι μέρες αργία; Αλλά η Τετάρτη του Πάσχα είναι παραμονή της Πρωτομαγιάς -άρα, γιορτή της εργατιάς-, η οποία Πρωτομαγιά, όμως, είναι ΑΠΕΡΓΙΑ και όχι αργία. Επομένως, οι μέρες γίνονται οκτώ. Αυτό, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι όλων αυτών των απόλυτα νόμιμων, λογικών και δικαιολογημένων αργιών ακολουθεί το Σαββατοκύριακο των δεδομένων αργιών, θα μας έδινε ένα 15ήμερο διαρκούς αργίας. Ετσι, με αυτή τη λογική τούτη τη χρονιά εμείς οι Ελληνες θα καθίσουμε διακόσιες πενήντα ημέρες. Σε αυτές δεν υπολογίζονται οι μέρες απεργιών, καθώς και οι μέρες πλήρους χαλάρωσης και αποδιοργάνωσης, που είναι συνήθως μία εβδομάδα πριν και μία μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων, Πάσχα και καλοκαιριού. Βλέπεις στην Ελλάδα ζούμε. Και κατά τεκμήριο ζούμε καλά!

Posted at 12:00AM Apr 26, 2008 by ET Administrator in Politics  |  Σχόλια[0]